แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

"คุณ... คุณแม่... คุณแม่ฉันอยู่ที่ล็อบบี้ข้างล่างค่ะ!" เสียงหอบหายใจของรินยังไม่ทันจางหายจากโสตประสาท ประโยคนั้นก็พุ่งชนความเงียบในห้องทำงานส่วนตัวของกวินเข้าอย่างจัง จนบรรยากาศที่คุกรุ่นด้วยแรงปะทะเมื่อครู่ชะงักงันไปชั่วขณะ กวินที่กำลังยืนประชิดตัวร่างบาง ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย สันจมูกโด่งคมสันขยับเข้าใกล้จนเกือบแตะกับกลุ่มผมหอมกรุ่นของอีกฝ่าย ความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอกเปลี่ยนเป็นความฉงนระคนระแวงในเสี้ยววินาที "คุณแม่คุณ?" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์ เขายืดตัวขึ้นช้าๆ แต่ยังคงกักขังรินไว้ด้วยวงแขนที่ทาบกับพนักเก้าอี้หนังราคาแพง "นี่คุณเล่นตลกอะไรอีก ริน? เมื่อกี้เพิ่งจะบอกว่าไม่มีญาติสนิทที่ไหนไม่ใช่หรือไง" "ก็ไม่ได้บอกว่าสนิทสักหน่อย ท่านก็แค่... แม่ค่ะ! แม่บังเกิดเกล้าที่คลอดฉันออกมาจากท้องไงคะ คุณ CEO สมองเพชร!" รินสวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางพยายามดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะสะเทือน เขากลับยิ่งโน้มตัวลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน "แล้วท่านมาทำไมที่นี่?" กวินหรี่ตาจับผิด น้ำเสียงเยียบเย็นลงถนัดตา "อย่าบอกนะว่าคุณก่อหนี้ไว้ที่ไหนแล้วแม่ตามมาใช้คืนให้ถึงบริษัทฉัน?" "ปากคอเราะרוร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนนะคะ คุณกวิน!" รินกัดฟันกรอด หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความใกล้ชิดอันตรายนี่อย่างเดียว แต่เพราะสถานการณ์ข้างล่างมันกำลังจะระเบิดต่างหาก "ท่านไม่ได้มาทวงหนี้ แต่ท่าน... เฮ้อ ช่างเถอะค่ะ! ปล่อยฉันก่อน คุณจะมาคุมตัวฉันไว้ทำไมเนี่ย!" รินสะบัดตัวหลุดจากการพันธนาการของกวินได้สำเร็จ รีบคว้ากระเป๋าหนังใบเล็กของตัวเองแล้วพุ่งตรงไปที่ประตู แต่ทว่า... ไวกว่าก้าวเท้าของริน มือหนาของกวินกลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น ดึงกลับมาปะทะเข้ากับแผงอกกว้างอีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว "จะรีบไปไหน? ปัญหาของคุณยังเคลียร์ไม่จบ" กวินกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนรินขนลุกชัน "คิดจะใช้มุกแม่ยายมาลี้ภัยจากผมหรือไง?" "ใครจะไปลี้ภัยคุณเล่า! ปล่อยนะ!" รินดิ้นพล่าน หน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธปนเขินอาย "ถ้าคุณยังไม่ปล่อย ฉันจะร้องให้คนมาช่วยว่า CEO จอมเผด็จการกำลังลวนลามพนักงานฝึกงานต๊อกต๋อย!" "เชิญ" กวินยิ้มมุมปาก ท้าทายอย่างเลือดเย็น "ดูซิว่าลูกน้องผมจะเชื่อใคร ระหว่างเจ้านายผู้ทรงอิทธิพลกับเด็กเส้นที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่ถึงสัปดาห์" กริ๊งงงง! เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานแผדเสียงแหลมสูงทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นนั้นลง กวินถอนหายใจอย่างหัวเสีย ละมือจากข้อมือของรินด้วยความเสียดายลึกๆ ก่อนจะเอื้อมไปกดรับสายด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้าง "ว่าไง" *(ท่านประธานคะ! มีแขกไม่ได้รับเชิญบุกขึ้นมาถึงหน้าลิฟท์ผู้บริหารค่ะ ดิฉันพยายามห้ามแล้วแต่เอาไม่อยู่ เขาบอกว่าเป็น...)* เสียงเลขาหน้าห้องละล่ำละลักผ่านสายเข้ามา แต่ยังไม่ทันพูดจบประโยค ประตูห้องทำงานหรูหราก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท! "กวิน! แกกล้าดียังไงถึงกีดกันฉัน!" เสียงตวาดกร้าวด้วยความถือดีดังลั่นห้อง รินสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองผู้มาใหม่ทันที และเมื่อเห็นใบหน้าของชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม สวมสูทแบรนด์เนมราคาแพงแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และทะเยอทะยาน รินก็เผลอกำมือแน่นโดยอัตโนมัติ เมธา... ศัตรูตัวฉกาจทางธุรกิจของกวิน และเป็นคนเดียวที่รินเกลียดเข้าไส้! กวินวางสายตาเย็นชาลง วางหูโทรศัพท์ลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้บุกรุก มุมปากหยักลึกยกยิ้มเหยียดหยันที่อีกฝ่ายเกลียดแสนเกลียด "อ้าว นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณเมธา... หมาป่าตกอับที่กำลังวิ่งหาทุนสนับสนุน จนต้องบุกมาถึงถ้ำสิงโตสินะครับ" กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมบาดลึกถึงกระดูกดำ "ห้องทำงานผมมีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดีพอนะครับ หรือว่าหมาแถวนี้มันลืมวิธีใช้ประตู ถึงต้องใช้วิธีพังเข้ามาแบบนี้?" เมธาหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด สันกรามขยับนูนขึ้น เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนที่สายตาพาลๆ ของเขาจะกวาดเลยผ่านร่างของกวินไปหยุดอยู่ที่... ริน ซึ่งยืนหลบอยู่มุมโต๊ะ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าของเมธาทันที "ฮ่าๆๆ ปากดีให้มันตลอดเถอะ กวิน" เมธาหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าอาดๆ เข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับเชิญ สายตาโลเลสำรวจร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความพินิจพิเคราะห์ "ฉันไม่ได้มาหาเรื่องแกหรอก... วันนี้ฉันมาหา 'คนสนิท' ของฉันต่างหาก" กวินขมวดคิ้วฉับ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงโดยอัตโนมัติ ก้าวเท้าเข้ามาขวางหน้าเมธาไว้ พร้อมกับดึงร่างของรินให้มาหลบอยู่ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณการปกป้องที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ "ถอยตาแก่ตัณหากลับออกไปจากอาณาเขตของฉันซะ เมธา" กวินกดเสียงต่ำ ลำคอตึงเครียด "อย่ามาทำกิริยาต่ำๆ ในบริษัทของฉัน" "ต่ำเหรอ?" เมธายิ้มเยาะ ยักไหล่อย่างไม่สะท้าน "แกต่างหากที่โง่เง่า กวิน... แกคิดว่าเด็กนี่มันใสซื่อบริสุทธิ์นักหรือไง ถึงได้เก็บมาเลี้ยงไว้ใกล้ตัวแบบนี้ รู้ไหมว่าเด็กนี่มันมีความสัมพันธ์ยังไงกับฉัน?" รินที่หลบอยู่ข้างหลังกวิน เม้มปากแน่น ดวงตากลมโตฉายแววความเจ็บปวดและเกลียดชังพวยพุ่งขึ้นมาในคราเดียว เขาชะโงกหน้าออกมาจากด้านหลังของกวินแล้วสวนกลับทันควันด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นไม่แพ้กัน "หยุดพูดจาเพ้อเจ้อแล้วไสหัวไปซะ เมธา! คนอย่างแกมันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อฉันด้วยซ้ำ!" กวินเหลือบตามองคนตัวเล็กที่อยู่ข้างหลัง หางตาจับสังเกตอาการสั่นเทาเล็กน้อยที่รินพยายามปกปิดไว้ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นในอกของซีอีโอหนุ่ม รินดู... หวาดกลัวและเคียดแค้นเมธาอย่างแท้จริง ไม่ใช่การแสดงละครตบตา "ปากเก่งดีนี่ ริน... เหมือนแม่ไม่มีผิด" เมธายิ้มเหี้ยม เขากวาดสายตามองกวินด้วยแววตาสมเพช "แกคิดว่าได้เด็กคนนี้มาครอบครองแล้วจะเหนือกว่าฉันงั้นสิ? บอกไว้เลยนะกวิน ว่าแกกำลังเลี้ยงงูพิษไว้ในอก... เด็กนี่มันสายเลือดเดียวกับคนที่จะทำลายบริษัทของแก!" สิ้นคำพูดของเมธา อากาศในห้องราวกับถูกสูบออกจนหมดสิ้น กวินชะงักกุน ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมามองรินที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างกาย ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่กวินจะเอ่ยถามเสียงพร่า ทว่าเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "เขาพูดเรื่องอะไร... ริน?" รินหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก เม้มแน่นจนแทบห้อเลือด มือเรียวเย็นเฉียบกำชายเสื้อสูทของกวินไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว นัยน์ตาสั่นคลอนมองหน้าชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่ตอนนี้กำลังรอคอยคำตอบด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ทว่า... ก่อนที่รินจะทันได้อ้าปากแก้ตัว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ตามด้วยร่างของหญิงสูงวัยท่าทางภูมิฐานแต่ใบหน้าซีดเซียว ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องด้วยความลังเล "ริน... ลูกรัก แม่บอกแล้วไงคะว่าอย่าหนีแม่มาที่นี่..." ดวงตากลมโตของรินเบิกกว้างขึ้นสุดขีด ในขณะที่กวินหันขวับไปมองผู้มาใหม่ พร้อมกับความจริงบางอย่างที่กำลังจะถูกเปิดเผยในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความแซ่บและดราม่าเดือดๆ ในตอนนี้นะคะ