ก้าวข้ามกำแพงในใจ

"ถ้าคุณยังยืนกรานจะใช้ความเงียบเป็นคำตอบ ฉันก็จะถือว่าข้อเสนอของเมธามันน่าสนใจมากพอที่เราไม่ต้องคุยอะไรกันอีกแล้วนะคะคุณกวิน" ซูชิคำโตถูกวางลงบนจานกระเบื้องเคลือบราคาแพงด้วยแรงกระแทกที่มากพอจะทำให้เชฟซูชิชื่อดังหน้าเสีย แต่รินไม่ได้สนใจสายตาตำหนิจากรอบด้าน ดวงตากลมโตคู่สวยที่มักจะซ่อนประกายกวนประสาทไว้เสมอเวลานี้กลับว่างเปล่าและเย็นชาจนน่าใจหาย รินดันจานอาหารญี่ปุ่นตรงหน้าออกห่างตัวเล็กน้อย เป็นการแสดงออกเชิงสัญลักษณ์ที่ชัดเจนเสียยิ่งกว่าคำพูดใดๆ ว่าความอดทนของเขาได้เดินทางมาถึงขีดสุดแล้ว กวินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในห้องอาหารส่วนตัวของโรงแรมหรู ขยับกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็น The masculine line ที่ชัดเจน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของ CEO หนุ่มจับจ้องใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว นัยน์ตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธที่พยายามกดทับเอาไว้ภายใต้หน้ากากความนิ่งสงบ "คุณกล้ามากนะริน ที่เอาชื่อไส้เดือนฝั่งนั้นมาขู่ผม" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างยากเย็น ความเย็นชาในน้ำเสียงของกวินไม่ได้ทำให้รินสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รินกลับยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ส่งไม่ถึงดวงตา ยิ้มที่กวินเกลียดนักหนาเพราะมันเหมือนเครื่องเตือนใจว่าคนตรงหน้า ‘ควบคุมยาก’ แค่ไหน "ไม่ได้ขู่ค่ะ ฉันพูดความจริง เมธายื่นข้อเสนอที่แฟร์และให้เกียรติฉันมากกว่าการโดนคุณกักขังหน่วงเหนี่ยวทางความรู้สึกแบบนี้ตั้งเยอะ" รินเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ทั้งที่หัวใจข้างซ้ายกำลังเต้นรำด้วยจังหวะที่เจ็บแปลบ การเอ่ยชื่อเมธาออกไปเป็นแค่ไพ่ใบสุดท้ายที่เขาจำใจต้องใช้เพื่อกระชากหน้ากากความปากแข็งของผู้ชายตรงหน้าให้หลุดร่วงเสียที กวินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเข้ารูปขยับตัวโน้มไปข้างหน้า มือหนายื่นออกไปคว้าข้อมือเรียวของรินไว้ด้วยแรงที่มากพอจะทำให้รู้สึกเจ็บ แต่เบาพอที่จะไม่เกิดรอยฟกช้ำ "ให้เกียรติงั้นเหรอ? หึ... มันจ้องจะเขมือบคุณทั้งตัวตั้งแต่ยังไม่เริ่มโปรเจกต์ด้วยซ้ำ คุณโง่หรือแค่แกล้งโง่กันแน่ริน ถึงดูไม่ออกว่าไอ้เมธามັນหวังอะไร" "แล้วคุณหวังอะไรล่ะคะคุณกวิน!" รินสวนกลับทันควัน เสียงหวานใสที่ตวาดกลับไปดังสะท้อนก้องห้องอาหารส่วนตัว แรงดึงยื้อที่ข้อมือทำให้รินต้องลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวข้ามโต๊ะอาหารจนใบหน้าของเราห่างกันเพียงคืบ ความโกรธที่สะสมมาหลายสัปดาห์ระเบิดออกในวินาทีนี้ ดวงตากลมโตคลหน่วยน้ำใสแต่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยความหยิ่งทะนง "บอกฉันมาสิคะว่าคุณหวังอะไรจากฉันกันแน่ นอกจากความสัมพันธ์แบบหลบๆ ซ่อนๆ คำพูดร้ายๆ และการทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของทั้งที่ปากของคุณบอกว่าเรา 'ไม่เคยมีสถานะอะไรต่อกัน'!" ประโยคคำถามที่พรั่งพรูออกมาเหมือนเขื่อนแตก ทำให้กวินชะงักไป ดวงตาคมกริบไหววูบชั่วขณะก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม แต่รินตาไวพอที่จะจับความสั่นไหวเล็กๆ นั้นได้ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอกของคนทั้งคู่ กวินมองลึกเข้าไปในดวงตาของริน ดวงตาที่ครั้งหนึ่งเคยมีแต่รอยยิ้มปนกวนประสาท แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกระด้าง มือหนาที่บีบข้อมือรินอยู่ค่อยๆ คลายน้ำหนักลง ปลายนิ้วโป้งเผลอลูบไล้ผิวเนียนนุ่มที่ข้อมือนั้นโดยไม่รู้ตัว มันเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติจากร่างกายที่ซื่อตรงกว่าหัวใจและริมฝีปากของเขาเสมอ "ผม..." กวินอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง คำพูดที่ติดอยู่ที่ริมฝีปาก คำพูดที่เขาพยายามกลืนมันกลับลงไปนับร้อยนับพันครั้งเพราะความกลัว ความกลัวที่จะพ่ายแพ้ ความกลัวที่จะต้องกลับไปเผชิญกับความเจ็บปวดแบบในอดีต "ถ้าคุณยังจะพูดจาถางถาง หรือหาว่าฉันโง่อีกแม้แต่คำเดียว..." รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เฉกเช่นเพชรเม็ดงามคลอหน่วยที่หางตา แต่นั่นกลับยิ่งทำให้กวินรู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดลงกลางใจ "ปล่อยค่ะ... ฉันจะไปหาเมธา" ชื่อนั้นทำลายความอดทนขั้นสุดท้ายของกวิน! พรึบ! แรงกระชากเพียงครั้งเดียวทำให้ร่างบางของรินปลิวข้ามฝั่งโต๊ะอาหาร ก่อนจะถูกดึงเข้าสู่อ้อมแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ กวินรวบเอวบางไว้แน่นด้วยแขนเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างช้อนล็อกท้ายทอยของรินไว้ไม่ให้ขยับหนี ปลายจมูกโด่งคมเฉี่ยวเกือบจะชนกับแก้มเนียน "คุณไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น!" กวินคำรามเสียงต่ำชิดริมหู ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนรินขนลุกซู่ "จำใส่สมองของคุณเอาไว้ริน ว่าต่อให้ผมจะปากหมาใส่คุณกี่ครั้ง ต่อให้ผมจะผลักไสคุณยังไง... คุณก็ไม่มีวันได้เดินไปซุกอกไอ้เมธาเด็ดขาด!" "ปล่อยนะคนเผด็จการ!" รินดิ้นรนสุดแรง มือเรียวทุบลงบนลาดไหล่กว้างของอีกฝ่ายไม่ยั้ง แต่มีหรือที่แรงแค่นี้จะสะเทือนคนตัวโตกว่า กวินใช้ความได้เปรียบทางสรีระกดตัวรินแนบชิดจนแผ่นหลังติดกับผนังห้องกระจกด้านหลัง ความร้อนจากร่างกายของทั้งคู่แผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าจนแทบหลอมละลาย "ถ้าผมเป็นคนเผด็จการ... คุณก็คือคนเดียวที่ทำให้ผมกลายเป็นแบบนี้แหละริน!" กวินตวาดใส่หน้า น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีแค่ความโกรธ แต่มันเจือความเจ็บปวดและความอัดอั้นตันใจจนรินต้องหยุดชะงัก ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างแนบแน่น ท่ามกลางความเงียบที่ราวกับโลกหยุดหมุน "คุณ... พูดว่าอะไรนะคะ?" รินกระซิบถาม เสียงสั่นพร่า หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เมื่อเห็นแววตาที่กวินพยายามซ่อนมาตลอด บัดนี้มันเปิดเปลือยต่อหน้าเขาอย่างหมดจด กวินหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิต ก่อนจะลืมตาขึ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของคนที่เขารักจนเจ็บใจ "ผมบอกว่า..." กวินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะสัมผัสกับกลีบปากนุ่มที่สั่นระริก "ที่ผมทำตัวงี่เง่า ที่ผมปากแข็งใส่คุณ... เพราะผมกลัว... กลัวว่าวันหนึ่งคุณจะรู้ว่าผมรักคุณมากแค่ไหน จนผมไม่มีทางปฏิเสธอะไรคุณได้เลยต่างหากเล่า!" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของ CEO ผู้หยิ่งทะนงและปากแข็งที่สุดในสามโลก ทำให้รินเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปหมด ความโกรธ ความน้อยใจ และความพายแพ้ที่สะสมมาละลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความตื้นตันที่เอ่อล้นจนพูดไม่ออก รินอ้าปากค้าง กำลังจะเอ่ยปากตอบรับความรู้สึกที่รอคอยมาแสนนาน แต่วินาทีที่ริมฝีปากกำลังจะขยับ... แกร๊ก! เสียงปลดล็อกประตูห้องอาหารส่วนตัวดังขึ้นก้อง พร้อมกับร่างสูงโปรดของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญก้าวเข้ามาอย่างถือวิสาสะ เมธายืนยันรอยยิ้มเย็นเยียบอยู่ตรงธรณีประตู พร้อมกับช่อกุหลาบสีแดงเพลิงในมือ สายตาคมกริบกวาดมองภาพความแนบชิดของกวินและรินด้วยความหมายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "ขอโทษทีครับที่ขัดจังหวะพอดี... แต่ดูเหมือนผมจะมาถูกเวลาจริงๆ สินะครับคุณกวิน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินปนดราม่าในตอนนี้ แล้วมาลุ้นระทึกกับการปะทะคารมขั้นสุดในตอนหน้าด้วยกันนะคะ!