เขตอำนาจสีเทา

"หลักฐานชิ้นนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อให้คุณวิเคราะห์เพื่อหาตัวฆาตกรหรอกครับสารวัตร... แต่มันมีไว้เพื่อให้คุณหุบปาก" เสียงเรียบเย็นทว่าบาดลึกดังขึ้นจากความมืดที่มุมห้อง กรณ์ชะงักมือที่กำลังถืออุปกรณ์เก็บหลักฐาน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลิกตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเงาร่างที่เพิ่งก้าวเข้ามาในที่เกิดเหตุโดยไม่มีสัญญาณเตือน อัยการพิมพ์ลภัสยืนกอดอกพิงกรอบประตู ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มขับเน้นความเย่อหยิ่งและคมคายของเธอ ดวงตาคู่เรียวคมคู่นั้นกวาดมองคราบเลือดที่เขียนเป็นตัวอักษรบนพื้นไม้ ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาเขาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "คุณเข้ามาในเขตพื้นที่รับผิดชอบของผมโดยไม่ได้รับอนุญาต ท่านอัยการ" กรณ์เอ่ยเสียงต่ำ พยายามควบคุมจังหวะหายใจที่กระตุกจากภาพตรงหน้า "กฎหมายเป็นของสาธารณะสารวัตรกรณ์ และในคดีที่มีความซับซ้อนระดับนี้... การที่อัยการจะก้าวเข้ามา 'ดูแล' ก่อนที่พยานหลักฐานจะถูกปนเปื้อนด้วยอคติของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์บางคน ก็ถือเป็นดุลยพินิจที่สมเหตุสมผลไม่ใช่หรือครับ?" เธอเดินทอดน่องเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่เย็นเยียบเหมือนดอกไม้ฤดูหนาวโชยมาแตะจมูก กรณ์ก้าวขวางหน้าเธอไว้ "อคติของผมคือความจริงที่จับต้องได้ แต่อคติของคุณ... ผมยังไม่แน่ใจว่ามันถูกตีราคาไว้ที่เท่าไหร่" พิมพ์ลภัสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "ราคาค่างวดน่ะเหรอ? คุณมองโลกเป็นตัวเลขและหลักฐานเกินไปแล้วครับ สารวัตร ลืมไปแล้วหรือไงว่าในกระบวนการยุติธรรม ความจริงมักเป็นสิ่งแรกที่ถูกฝังกลบเพื่อรักษาโครงสร้างของบางอย่างเอาไว้" หมวดวินที่ยืนหลบมุมอยู่กับแท็บเล็ตส่วนตัวขยับแว่นสายตาด้วยความประหม่า เขาเห็นความคุกรุ่นระหว่างคนสองคนที่มีอำนาจล้นมือในแบบที่ต่างกัน "เอ่อ... ท่านครับ พบคราบเลือดที่สามซึ่งดูเหมือนจะไม่ใช่ของเหยื่อรายแรกครับ ข้อมูลในฐานข้อมูลระบุว่ามันตรงกับแฟ้มคดีปิดตายเมื่อห้าปีก่อน" ประโยคนั้นทำให้อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงทันที กรณ์หันไปมองหมวดวินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป พิมพ์ลภัสไม่ได้แสดงอาการตกใจ เธอเพียงแค่หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา พิมพ์ข้อความสั้นๆ แล้วส่งออกไป "เก็บรวบรวมหลักฐานนั่นซะ" พิมพ์ลภัสสั่ง "แล้วส่งมอบให้สำนักงานอัยการโดยตรง ไม่ต้องผ่านผู้กำกับธนา" "คุณหมายความว่ายังไง" กรณ์เสียงเข้ม "นั่นเป็นคำสั่งที่ข้ามขั้นตอนการทำงานของตำรวจอย่างร้ายแรง ผมยอมให้คุณทำแบบนั้นไม่ได้" "งั้นคุณก็ลองปฏิเสธดูสิครับ" เธอเดินเข้าไปใกล้จนแทบจะชิด ก้มลงกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นิ้วมือของกรณ์เย็นเฉียบ "ถ้าคุณปฏิเสธ พรุ่งนี้เช้าชื่อของสารวัตรผู้มุ่งมั่นจะไม่ได้อยู่ในแฟ้มคดีนี้ แต่จะไปอยู่ในแฟ้มสอบสวนวินัยร้ายแรง ข้อหาปกปิดหลักฐานที่เชื่อมโยงถึงตัวท่านผู้กำกับธนา... คุณเลือกเอาเถอะครับ ว่าอยากจะเป็นวีรบุรุษที่ไม่มีใครรู้จัก หรือตำรวจตงฉินที่ถูกกำจัดทิ้งโดยคนในเครื่องแบบเดียวกัน" กรณ์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่สันหลังมือปูดโปน ความขัดแย้งในใจปะทะกันอย่างรุนแรง ระหว่างจรรยาบรรณที่เขายึดมั่นกับกับดักที่เขากำลังถูกต้อนให้จนมุม "ทำไมคุณถึงต้องการคดีนี้" กรณ์เค้นเสียงถาม "เพราะเราต่างก็รู้ว่ามีใครบางคนในห้องนี้ที่ไม่ได้มาที่นี่เพื่อไขคดี" พิมพ์ลภัสผละตัวออก เดินตรงไปที่ตัวอักษรเลือดบนพื้น เธอใช้นิ้วเรียวยาวแตะสัมผัสมันเบาๆ ก่อนจะหันมามองเขาด้วยสายตาที่ท้าทาย "สารวัตร... คุณคิดว่า 'พยานปากเอก' ในคดีนี้มีอยู่จริง หรือเป็นเพียงแค่ชื่อที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปิดปากทุกคนที่รู้ความลับในคืนนี้กันแน่?" ยังไม่ทันที่กรณ์จะตอบ ประตูด้านหลังของอพาร์ตเมนต์ก็ถูกกระแทกจนเปิดออก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงเย็นชาของผู้กำกับธนาที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "ช่างน่าประทับใจจริงๆ ที่ได้เห็นอัยการกับสารวัตรทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิดขนาดนี้" ผู้กำกับธนาก้าวเข้ามาในห้อง รอยยิ้มใจดีประดับบนใบหน้าเช่นเคย แต่แววตาของเขากลับดุจเหยี่ยวที่จ้องมองเหยื่อ พิมพ์ลภัสหันไปยิ้มรับ "เราแค่กำลังตกลงกันเรื่องเขตอำนาจศาล ท่านผู้กำกับ... หรือท่านว่าไม่จริงครับ?" กรณ์รู้สึกได้ทันทีว่ากระแสลมในห้องเปลี่ยนไป นี่ไม่ใช่การสืบสวนตามปกติ แต่เป็นเกมกระดานที่มีชีวิตของเขาเป็นเดิมพัน ทันใดนั้น หมวดวินก็สะกิดแขนเขาแล้วยื่นแท็บเล็ตให้ ภาพบนหน้าจอไม่ใช่คดีฆาตกรรม แต่เป็นคลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดในห้องที่พวกเขากำลังยืนอยู่... คลิปที่บันทึกเหตุการณ์เมื่อห้านาทีก่อน ซึ่งแสดงให้เห็นว่า "คนร้าย" ที่เขียนตัวอักษรด้วยเลือดไม่ได้มาจากข้างนอก แต่เดินออกมาจากประตูลับที่เชื่อมต่อกับห้องทำงานของผู้กำกับธนาโดยตรง กรณ์แทบหยุดหายใจเมื่อเงยหน้าขึ้นมองผู้กำกับธนา ที่กำลังจ้องมองพวกเขาด้วยรอยยิ้มที่กว้างขึ้นจนน่าขนลุก ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางแห่งความจริงที่ไม่อาจเปิดเผยไปกับผมนะครับ พยานปากเอก