รอยเท้าบนคราบเลือด

กลิ่นของความตายมักไม่ได้มาพร้อมกับความน่าสะพรึงกลัวเสมอไป ในทางตรงกันข้าม มันมักจะเจือจางอยู่ในบรรยากาศที่หรูหรา โอ่อ่า และเต็มไปด้วยคราบของผู้มีอำนาจ รองเท้าหนังขัดเงาของสารวัตรกรณ์หยุดลงตรงหน้าธรณีประตูห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสี่ของคฤหาสน์หรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา ร่างไร้วิญญาณของ “สมชาย พงษ์วานิช” อดีตนักการเมืองท้องถิ่นผู้ทรงอิทธิพลนอนพาดอยู่บนพรมเปอร์เซียราคาแพง เลือดสีแดงเข้มไหลนองออกมาจากขมับขวา ซึมลงไปในเส้นใยถักทอจนเกิดเป็นรอยด่างดำที่น่าขยะแขยง “สภาพศพเบื้องต้น กระสุนปืนขนาด .38 เข้าที่ขมับขวา วิถีกระสุนจากบนลงล่าง ระยะประชิดครับสารวัตร” หมวดวิน ลูกน้องคนสนิทรายงานเสียงเบา มือสวมถุงมือยางกำลังถือไฟฉายส่องสำรวจรอบบริเวณ กรณ์ไม่ตอบ เขายังคงยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องทำงานที่ถูกรื้อค้นอย่างเป็นระเบียบ... ใช่ มันคือความย้อนแย้งที่จงใจ "รื้อค้น" เพื่อตบตาให้เป็นคดีฆ่าชิงทรัพย์ แต่ตู้เซฟด้านหลังโต๊ะทำงานกลับเปิดอ้าออกอย่างไร้ร่องรอยของการงัดแงะ เอกสารสำคัญภายในถูกกวาดเรียบ เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าที่ส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยเจ้าหน้าที่รัฐ “ฆ่าชิงทรัพย์งั้นหรือวิน” กรณ์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความกดดันที่ทำให้คนฟังต้องกลืนน้ำลาย “สภาพแวดล้อมฟ้องแบบนั้นครับ มีรอยงัดแงะที่หน้าต่างด้านนอก รอยเท้าเปื้อนโคลนตรงระเบียง...” หมวดวินพยายามอธิบายตามตำราสืบสวน “โคลนในคืนที่ฝนไม่ตกมาสามวันเนี่ยนะ” กรณ์สวนกลับทันควัน สายตาคมกวาดมองไปยังรอยเท้าเปื้อนโคลนบนพรมราคาแพง “รอยเท้านั่นแหละที่พูดความจริง แต่มันพูดโกหกเพื่อตบตาเรา ความลึกของรอยกด น้ำหนักที่ลงบริเวณส้นเท้า... คนร้ายไม่ได้ปีนหน้าต่างเข้ามาจากข้างนอก แต่มันเดินเข้ามาทางประตูหลักอย่างสบายใจ แล้วจงใจเดินย่ำโคลนปลอมๆ นี้เพื่อสร้างภาพจำลองว่าเป็นการบุกรุก” หมวดวินกลืนน้ำรอบคอ “หมายความว่า...” “หมายความว่าคนร้ายเป็นคนใน... หรือไม่ก็คนที่เจ้าของบ้านไว้วางใจให้เปิดประตูต้อนรับ” กรณ์ก้าวเข้าไปใกล้ร่างไร้ลมหายใจของสมชาย กลิ่นอายของความเน่าเฟะทางการเมืองลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นคาวเลือด สมชายเป็นนักการเมืองที่กำลังจะแฉเครือข่ายทุจริตโครงการประมูลภาครัฐมูลค่าหลายพันล้านในอีกไม่กี่วันข้างหน้า การตายของเขาจึงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นการปิดปากที่เฉียบขาดและเลือดเย็นที่สุด ในจังหวะที่กรณ์กำลังจะก้มลงตรวจสอบคราบเลือดใกล้กับมือของศพ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าห้อง “สารวัตรกรณ์... ดูท่าทางคุณจะงานยุ่งตั้งแต่เช้าเลยนะ” น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม อัยการพิมพ์ลภัส ก้าวเข้ามาในที่เกิดเหตุอย่างไม่สะทกสะท้านต่อกลิ่นคาวเลือด ดวงตาสีดำสนิทภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเฉียบกวาดมองสภาพห้องและศพด้วยความรวดเร็ว ราวกับเครื่องสแกนที่ประเมินมูลค่าและความเสี่ยงของสถานการณ์ทั้งหมดในเสี้ยววินาที กรณ์เงยหน้าขึ้นสบตาอัยการสาว แววตาของทั้งคู่ประทะกันราวกับมีประกายไฟเงียบๆ ลอยอยู่ในอากาศ “นี่คือพื้นที่สืบสวนคดีฆาตกรรมครับท่านอัยการ ไม่ใช่ห้องพิจารณาคดีที่คุณจะเข้ามาเดินตรวจตราได้ตามอำเภอใจ” กรณ์เอ่ยเตือน น้ำเสียงเจือความเยียบเย็นอย่างไม่ปิดบัง พิมพ์ลภัสแย้มยิ้มบางๆ มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “ดิฉันทราบดีค่ะสารวัตรกรณ์ แต่เนื่องจากผู้ตายคือบุคคลสำคัญที่มีคดีค้างคาอยู่ในความรับผิดชอบของสำนักงานอัยการสูงสุด ทางเราจึงมีสิทธิ์โดยชอบธรรมที่จะเข้ามาตรวจสอบความโปร่งใสในที่เกิดเหตุ... ก่อนที่คุณจะทำลายหลักฐานสำคัญบางอย่างไปเสียก่อน” “คุณกำลังหมายถึงอะไร” “หมายถึงสิ่งนี้ค่ะ” อัยการพิมพ์ลภัสก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน เธอยื่นมือที่สวมถุงมือยางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้กองแฟ้มขึ้นมา “บันทึกข้อตกลงลับระหว่างผู้ตายกับ... นายตำรวจระดับสูงคนหนึ่งในสำนักงานตำรวจแห่งชาติ” กรณ์หรี่ตาลงทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยสัญชาตญาณอันตราย เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น ...ชื่อของผู้กำกับธนา ผู้มีพระคุณและผู้บังคับบัญชาที่เขาเคารพรัก “คุณได้มันมาจากไหน” กรณ์เสียงเข้มขึ้น “ไม่ใช่หน้าที่ของคุณที่จะต้องรู้ว่าฉันได้มาจากไหนค่ะสารวัตร” พิมพ์ลภัสหันมามองเขาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “หน้าที่ของคุณคือการหาตัวฆาตกร... ถ้าคุณยังมีความสามารถพอที่จะแยกแยะได้นะว่า ใครคือเหยื่อ และใครคือผู้ล่าตัวจริง” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสามและความกดดันอันมหาศาลที่บีบคั้นหัวใจ กรณ์จ้องมองอัยการสาวผู้ไร้เงาคนนี้ สมองของเขากำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วถึงความเชื่อมโยงทั้งหมด หมากกระดานนี้ถูกเดินโดยผู้มีอำนาจมืด และพวกเขากกำลังถูกต้อนให้จนมุม ก่อนที่กรณ์จะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม หมวดวินที่เดินไปตรวจสอบมุมห้องด้านในก็ส่งเสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจ “สารวัตรครับ! มาดูนี่เร็วเข้า... นี่มันไม่ใช่รอยเลือดธรรมดา!” กรณ์ละสายตาจากพิมพ์ลภัส สาวเท้าเข้าไปหาลูกน้องอย่างรวดเร็ว เบื้องหลังตู้หนังสือขนาดใหญ่ มีรอยเลือดที่ถูกลากยาวเป็นทางราวกับพยายามซ่อนบางสิ่งบางอย่าง และเมื่อกรณ์ใช้ไฟฉายส่องลงไปที่พื้นไม้ ลวดลายของรอยเลือดนั้นไม่ได้เกิดจากการลากศพ... แต่มันคือรอยนิ้วมือที่จงใจเขียนข้อความบางอย่างก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะหมดลง ตัวอักษรสามตัวที่เขียนด้วยเลือดสดๆ บนพื้นไม้ ปรากฏเด่นชัดจนทำให้กรณ์ต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ — ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในดวงใจสีเทานี้นะครับ —