บทสนทนาใกล้มืด

กลิ่นอายของกาแฟดำที่เย็นชืดจนหมดรสชาติบนโต๊ะทำงาน ไม่ได้ทำให้ความตึงเครียดในห้องสอบสวนลดน้อยลงแม้แต่น้อย แสงไฟนีออนสีขาวนวลส่องกระทบกับเอกสารสำนวนคดีกองโตที่ถูกเปิดค้างไว้ หน้ากระดาษเหล่านั้นบันทึกร่องรอยของความเน่าเฟะในระบบกระบวนการยุติธรรมที่สารวัตรกรณ์ใช้เวลาค่อนทศวรรษในการตามไล่ล่า ประตูกระจกฝ้าถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง ทว่าหนักแน่นพอที่จะดึงสายตาคมกริบของสารวัตรหนุ่มให้เงยขึ้นจากกองกระดาษ อัยการพิมพ์ลภัสก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม รัศมีรอบตัวเธอยังคงความเยือกเย็นและเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดลงบนเนื้อเยื่อเพื่อค้นหาความจริง ไม่สิ… หรือเพื่อปกปิดมันกันแน่ "คุณมาช้าไปสามนาที สารวัตร" เสียงหวานเรียบเฉยเอ่ยขึ้นก่อน พร้อมกับหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับเชิญ ดวงตาสีนิลคู่สวยจ้องมองเขาผ่านกรอบแว่นสายตากรอบบาง คล้ายกำลังประเมินน้ำหนักของความอดทนที่เหลืออยู่ "ความยุติธรรมมักมาสายเสมอในประเทศนี้ คุณอัยการ คงต้องโทษระบบ ไม่ใช่เวลา" กรณ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เจือไปด้วยกระแสประชดประชัน เขายังคงนั่งไขว่ห้าง ปลายนิ้วเคาะเบาๆ ลงบนพนักแขนเก้าอี้เป็นจังหวะเนิบนาบ พิมพ์ลภัสไม่สะทกสะท้านต่อคำเหน็บแนม เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ศอกทั้งสองข้างวางประสานกันบนโต๊ะทำงาน "คุณกำลังไล่ตามเงาของตัวเองนะสารวัตร คดีของ สว.ประเสริฐ มันจบลงตั้งแต่สำนวนถูกส่งถึงมือฉันแล้ว การที่คุณยังดึงดันขุดคุ้ยหาหลักฐานจากกล้องวงจรปิดตัวที่สาม มันไม่ได้เรียกว่าการแสวงหาความจริง แต่มันคือความดื้อรั้นอย่างไร้เหตุผล" "แล้วการที่สำนวนคดีอุบัติเหตุบนทางด่วนถูกปัดตก ทั้งที่รอยเบรกมันฟ้องชัดเจนว่าเป็นการฆาตกรรมอำพรางล่ะครับ... อันนั้นเรียกว่าการปฏิบัติหน้าที่ตามตัวบทกฎหมาย หรือเรียกว่าการปกป้องใครบางคนกันแน่" กรณ์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่คมจดจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ พยายามค้นหาความสั่นไหวภายใต้หน้ากากอันไร้ที่ติ แต่นอกจากความว่างเปล่าที่ถูกเคลือบไว้ด้วยความมั่นใจแล้ว เขาก็ไม่พบสิ่งอื่นใดอีกเลย ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ คล้ายพยายามระบายความอึดอัดที่สะสมอยู่ระหว่างคนทั้งสอง พิมพ์ลภัสระบายยิ้มบางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันสะท้อนความเย้ยหยันอันน่าสะพรึงกลัว "คุณเป็นคนประเภทที่มองโลกเป็นสีขาวกับสีดำนะสารวัตร กรณ์... โลกใบนี้มันกว้างเกินกว่าที่คุณจะใช้ไม้บรรทัดทางจริยธรรมมาวัดทุกอย่างได้ บางครั้ง ความยุติธรรมที่สมบูรณ์แบบ ก็เป็นสิ่งฟุ่มเฟือยเกินกว่าที่เราจะจ่ายไหว" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กที่พยายามทิ่มแทงเข้าใส่ความเชื่อมั่นของเขา "ถ้าความยุติธรรมกลายเป็นเรื่องที่ต่อรองได้ หน้าที่ของผมก็คงไร้ความหมาย" กรณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างของเขาทาบทับลงบนตัวเธอ "ผมไม่ได้ต้องการความยุติธรรมที่สมบูรณ์แบบหรอกครับ ผมแค่อยากให้คนผิดมันชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป... ก็แค่นั้น" พิมพ์ลภัสเงยหน้าขึ้นมองเขา เธอยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติ่ง แม้ว่าความกดดันจากชายตรงหน้าจะแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก "คุณคิดว่าคุณกำลังต่อสู้กับคนชั่วเหรอ? เปล่าเลยสารวัตร... คุณกำลังต่อสู้กับโครงสร้างทั้งหมดที่ค้ำจุนประเทศนี้อยู่ และคุณไม่มีวันชนะหรอก" ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันตึงเครียด กรณ์เหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นในความมลสลัวของห้องที่เริ่มเข้าสู่พลบค่ำ มันไม่ใช่ข้อความรายงานความคืบหน้าเรื่องคดี แต่เป็นภาพวิดีโอสั้นความยาวสามวินาทีจากเบอร์แปลก บันทึกภาพเหตุการณ์ภายในห้องทำงานของผู้กำกับธนาในยามวิกาล—และบุคคลที่กำลังยืนหันหลังให้อยู่กล้อง กำลังเผาทำลายเอกสารชุดสำคัญด้วยไฟแช็กสีเงิน ดวงตาของกรณ์หรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด เขาดึงสายตากลับมามองหญิงสาวตรงหน้าทันที พิมพ์ลภัสยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ ทว่าปลายนิ้วมือข้างที่วางอยู่บนตักกลับเริ่มจิกเข้าหากันแน่นจนข้อ้วยขาวซีด—ปฏิกิริยาทางกายภาพเพียงเสี้ยววินาทีที่หลุดรอดสายตาอันเฉียบคมของเขาไปไม่ได้ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปในพริบตา ความเงียบงันที่กดดันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความระแวงสงสัยที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด "ดูเหมือนว่า... จะมีคนไม่อยากให้เราคุยกันต่อแล้วนะครับ อัยการพิมพ์ลภัส" กรณ์เอ่ยเสียงต่ำ พร้อมกับเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ให้เธอเห็นภาพในวิดีโอนั้นอย่างชัดเจน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ