รหัสลับใต้พรม

เสียงก๊อกแป้นพิมพ์ของหมวดวินในความมืดสลัวของห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์กรมตำรวจ คล้ายเสียงเข็มนาฬิกาเคาท์ดาวน์ที่กำลังนับถอยหลังสู่วินาศกรรมทางกฎหมาย แสงสีฟ้าสะท้อนกระทบกับกรอบแว่นหนาเตอะของนายตำรวจรุ่นน้อง เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขมับ แม้เครื่องปรับอากาศจะทำงานจนอุณหภูมิห้องลดต่ำลงจนผิวหนังรู้สึกชา "สารวัตรครับ... ผมคิดว่าเราเจอจุดเชื่อมต่อแล้วครับ" เสียงของหมวดวินแหบพร่า มือสั่นเทาเล็กน้อยขณะลากเมาส์คลิกเปิดไฟล์นามสกุลประหลาดที่ถูกเข้ารหัสไว้ถึงเจ็ดชั้นจากแฟลชไดรฟ์มรณะ สารวัตรกรณ์ยืนกอดอกนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ราวกับมันคือสัตว์ร้ายที่พร้อมจะแว้งกัดได้ทุกเมื่อ กลิ่นกาแฟดำเย็นชืดบนโต๊ะผสมกับกลิ่นอับของเซิร์ฟเวอร์สร้างบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "มันไม่ใช่แค่บัญชีม้าหรือการฟอกเงินธรรมดาหรอกวิน" สารวัตรกรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำหนักของถ้อยคำกลับหนักอึ้งราวกับค้อนโลหะ "คนระดับนั้นไม่เอาอนาคตมาเสี่ยงกับเงินแค่ไม่กี่สิบล้านแน่... เปิดมันออกซิ" หน้าจอคอมพิวเตอร์กระพริบสองครั้ง ก่อนที่ฐานข้อมูลขนาดมหาสารจะปรากฏขึ้นเป็นตารางรายชื่อนับพันรายการ ตัวอักษรสีเขียวบนพื้นหลังสีดำเลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำแห่งความโลภที่ไม่มีวันสิ้นสุด ในขณะเดียวกัน บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของกรณ์บนโต๊ะ ข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกก็สว่างวาบขึ้นมา *[ความจริงบางอย่าง... รู้ช้าเกินไป อาจมีค่าเท่ากับการเอาชีวิตไปทิ้งนะครับ สารวัตร]* กรณ์ปรายตาลงมองหน้าจอโทรศัพท์เพียงเสี้ยววินาที มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้บ่งบอกถึงความกลัว หากแต่เป็นความท้าทายของนักล่าที่พบรอยเท้าเหยื่อตัวใหญ่ในป่าทึบ เขารู้ดีว่าข้อความนี้ส่งมาจากใคร—อัยการพิมพ์ลภัส หรือไม่ก็เบื้องบนที่กำลังร้อนรนจนนั่งไม่ติด "สารวัตรดูนี่สครับ!" หมวดวินอุทานเสียงหลง นิ้วชี้สั่นๆ ชี้ไปที่บรรทัดหนึ่งของข้อมูลที่ถูกถอดรหัสเสร็จสมบูรณ์ "นี่มัน... ชื่อของบริษัทเอเจนอซี่บังหน้า และนี่... รหัสบัญชีลับที่โอนเงินเข้ากองทุนสนับสนุนการเลือกตั้งของนักการเมืองระดับประเทศ... และ... และมีชื่อของ..." นายตำรวจรุ่นน้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่กล้าเอ่ยชื่อบุคคลสุดท้ายที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ "ผู้กำกับธนา..." สารวัตรกรณ์เอ่ยชื่อนั้นขึ้นมาแทน ด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทไร้ความประหลาดใจ ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าปลายทางของเส้นทางนี้จะจบลงที่ใคร ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเคสคอมพิวเตอร์ที่ยังคงคำรามเบาๆ ความจริงที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรมอันหรูหราของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ บัดนี้ถูกเปิดเปลือยออกจนหมดสิ้นด้วยอำนาจของตรรกะและหลักฐานดิจิทัล "เราจะทำยังไงต่อไปดีครับสารวัตร? หลักฐานชุดนี้... ถ้าส่งให้ป.ป.ช. หรืออัยการสูงสุด เราอาจจะพลิกแผ่นดินได้เลยนะครับ" หมวดวินหันมามองผู้บังคับบัญชาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังปนความหวาดกลัว กรณ์เอื้อมมือไปหยิบแฟลชไดรฟ์ขนาดเล็กบนโต๊ะขึ้นมาพิจารณา ชั่วขณะหนึ่ง ภาพของเพื่อนร่วมงานผู้ล่วงลับที่เคยตายอย่างปริศนากลับผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ความเจ็บปวดในอดีตถูกปลุกเร้าให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้งด้วยเชื้อเพลิงแห่งความยุติธรรม "ส่งเหรอวิน?" สารวัตรหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "นายคิดจริงๆ หรือว่าระบบที่เรากำลังสู้ด้วย จะยอมให้หลักฐานชิ้นนี้เดินทางไปถึงมือคนที่จะตรวจสอบพวกเขาได้จริงๆ?" ก่อนที่หมวดวินจะได้ทันเอ่ยปากถาม ไฟนีออนบนเพดานห้องปฏิบัติการก็เกิดอาการกะพริบถี่ๆ สองครั้ง... แล้วดับลงสนิท ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงส่องใบหน้าของทั้งสองคนให้ดูซีดเซียว เสียงฝีเท้าหนักแน่นหลายคู่กำลังเดินตรงเข้ามาตามทางเดินด้านนอก เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ... และหยุดลงที่หน้าประตูกระจกฝ้าของห้องนี้ กริ๊ด... เสียงกลอนประตูนิรภัยถูกกดเปิดจากภายนอก ทั้งที่พวกเขาทั้งคู่ไม่ได้อนุญาตให้ใครเข้ามาในยามวิกาลเช่นนี้ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ