ความจริงหลังรอยยิ้ม

“คุณไม่ได้กำลังพยายามช่วยคนบริสุทธิ์หรอกนะ พิมพ์ลภัส... คุณแค่กำลังเลือกฝั่งให้ตัวเองชนะในเกมที่ไม่มีใครได้ไปต่อ” เสียงของสารวัตรกรณ์ดังก้องอยู่ในห้องเก็บเอกสารคดีเก่าที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษสาและฝุ่นจางๆ เขาโยนแฟ้มคดี ‘โครงการจัดซื้อระบบเฝ้าระวังชายแดน’ ลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนา แรงกระแทกของมันทำให้น้ำในแก้วกาแฟของอัยการสาวกระเพื่อมเป็นวงกลม พิมพ์ลภัสไม่ได้ขยับตัว เธอเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคู่คมดุจน้ำแข็งใสไม่ได้มีความสะทกสะท้าน “ชนะหรือแพ้ ในมุมมองของคนอย่างคุณมันต่างกันตรงไหนหรือครับสารวัตร?” เธอถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงนัยยะที่บาดลึก “ในเมื่อความจริงที่ผมพยายามขุดคุ้ย ก็เป็นเพียงเศษซากที่เหลือจากโต๊ะอาหารของพวกผู้มีอำนาจอยู่ดี” กรณ์โน้มตัวลงมา มือทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน “อย่าใช้ทฤษฎีสีเทามากลบเกลื่อนความผิดของคุณ ผมเห็นชื่อคุณในรายชื่อผู้รับผลประโยชน์จากบริษัทนอมินีที่ธนาถือครองอยู่ บอกผมมา... สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่มันคือหน้าที่ หรือคือการชดใช้หนี้เลือดในอดีตกันแน่” บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาบนผนังเดินเป็นจังหวะที่บีบคั้น พิมพ์ลภัสละสายตาจากเขา หันไปมองภาพสะท้อนของตัวเองในหน้าต่างบานใหญ่ที่มืดมิดภายนอก รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของเธอ แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความสุข มันเป็นรอยยิ้มของคนที่เห็นความวิบัติของตัวเองมานานพอที่จะหัวเราะให้มันได้ “คุณจำวันที่เพื่อนร่วมงานของคุณตายได้ไหม กรณ์?” เธอถามโดยไม่หันกลับมา “วันที่รถของเขาถูกวางระเบิดเพราะเขาพบหลักฐานที่ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังการส่งออกอาวุธข้ามชาติ... วันนั้น ผมเพิ่งเริ่มงานในฐานะอัยการฝึกหัด และคนที่เป็นคนเซ็นแฟ้มปิดคดีความตายของเพื่อนคุณ ก็คืออาจารย์ของผมเอง” กรณ์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบเริ่มปริแตกเหมือนกระจกที่ร้าวราน “ฉันต้องเลือกระหว่างการเป็นศพ หรือการเป็นเครื่องมือที่รอวันแปรพักตร์” พิมพ์ลภัสหันกลับมา แววตาของเธอสั่นไหวชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว “ที่คุณเห็นว่าฉันพัวพันกับธนา นั่นไม่ใช่เพราะฉันรับใช้เขา แต่เพราะฉันกำลังดึงทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้นมาไว้ในอุ้งมือ เพื่อที่วันหนึ่ง เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ฉันจะขยี้มันให้แหลกคามือ... โดยมีคุณเป็นพยาน” “คุณกำลังเล่นกับไฟ พิมพ์ลภัส” กรณ์เค้นเสียง “ถ้าธนารู้ว่าคุณคือหนอนบ่อนไส้ แม้แต่กฎหมายก็ปกป้องคุณไม่ได้” “ฉันไม่เคยหวังพึ่งกฎหมายในคดีที่มีคนตายเป็นตัวประกันหรอกนะครับ” เธอเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นอายของความอันตราย “ฉันถึงได้บอกคุณไงว่าเราสองคนเหมือนกัน กรณ์ คุณยึดมั่นในอุดมการณ์จนน่าสมเพช ส่วนฉันยึดมั่นในการล้างแค้นจนน่ารังเกียจ แต่เราทั้งคู่ต่างก็ต้องการสิ่งเดียวกัน คือการทำให้คนพวกนั้นเห็นว่า... ความจริงมันน่าสะพรึงกลัวกว่านรกแค่ไหน” เธอหยิบแฟ้มคดีขึ้นมาเปิดหน้าสุดท้ายให้เขาดู มันไม่ใช่เอกสารราชการ แต่มันคือภาพถ่ายของบุคคลคนหนึ่งที่กรณ์ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นในบริบทนี้ เป็นภาพถ่ายที่ยืนยันถึงความเชื่อมโยงระหว่าง ‘ผู้กำกับธนา’ กับ ‘เหตุการณ์ในอดีตที่ฆ่าเพื่อนร่วมงานของกรณ์’ “นี่คือเหตุผลที่ฉันยังหายใจอยู่” พิมพ์ลภัสกระซิบ “และความจริงหลังรอยยิ้มของฉัน... คือสิ่งที่สามารถส่งพวกมันทุกคนลงหลุมได้ในคราวเดียว” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเก็บเอกสาร มันไม่ใช่เสียงเดินปกติ แต่เป็นเสียงย่างสามขุมที่แสดงถึงการรุกล้ำ สารวัตรกรณ์รีบคว้าปืนพกขึ้นมาเตรียมพร้อม พิมพ์ลภัสหันไปมองประตูด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาขั้นสุด เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—จังหวะที่คุ้นเคย—ก่อนที่ประตูปราศจากเสียงล็อกจะถูกผลักเปิดออก ผู้กำกับธนาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นอาวุธร้ายกาจที่สุดของเขา ในมือถือโทรศัพท์มือถือที่กำลังบันทึกภาพเหตุการณ์ทั้งหมดเอาไว้ “ค่ำคืนนี้ยาวนานดีนะครับ ทั้งคู่ดูเหมือนจะมีเรื่องให้ปรึกษากันเยอะเลยนะ...” ธนากล่าวขณะที่สายตาเย็นเยียบกวาดมองทั้งคู่ “โดยเฉพาะเรื่อง ‘ความจริง’ ที่พวกคุณสองคนเพิ่งจะเปิดเผยกันเมื่อสักครู่นี้... ผมเกรงว่ามันอาจจะเป็นข่าวร้ายสำหรับคนที่มีชีวิตอยู่ต่อไปนะ” กรณ์เหลือบมองพิมพ์ลภัส เห็นเธอที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ทว่ามือของเธอที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะกลับสั่นเล็กน้อย นั่นไม่ใช่ความกลัว... แต่มันคือสัญญาณของแผนการที่กำลังจะถูกกระชากออกมาในวินาทีนี้ ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ