แผนซ้อนแผน

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดในห้องทำงานส่วนตัวของอัยการสาวลอยอบอวลจนแทบจะกลายเป็นรูปธรรม สารวัตรกรณ์วางแก้วกระดาษลงบนโต๊ะไม้สักราคาแพง เสียงกระทบเบาหวิวแต่กลับดังก้องชัดเจนในความเงียบงันที่ถูกจงใจสร้างขึ้น ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าทุกย่างก้าวต่อจากนี้คือการเดินบนเส้นลวดที่ขึงอยู่เหนือเหวลึก เบื้องล่างคือปากเหวแห่งอำนาจมืดของผู้กำกับธนา ผู้ไม่เคยปรานีใครก็ตามที่กล้าขุดคุ้ยซากศพใต้พรม "คุณมั่นใจแค่ไหนว่าเหยื่อปลอมชิ้นนี้จะใหญ่พอที่จะล่อให้ปลาตัวใหญ่วิ่งเข้าชาร์จ" พยานปากเอกของกฎหมายอย่างพิมพ์ลภัสเอ่ยขึ้น ดวงตาคู่คมหลังกรอบแว่นสายตาจ้องมองเอกสารสำนวนคดีปลอมที่ถูกจัดฉากขึ้นอย่างแนบเนียน เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนัง ปลายเรียวนิ้วเคาะเบาๆ บนที่วางแขนเป็นจังหวะที่สะท้อนความกระวนกระวายใจลึกๆ กรณ์ไม่ตอบทันที เขายกมือขึ้นลูบสันจมูกตามความคุ้นเคยยามใช้ความคิด สายตาสะท้อนภาพเงาของตัวเองบนกระจกหน้าต่างที่สะท้อนแสงไฟนีออนจากตึกฝั่งตรงข้าม "ความโลภและความกลัวไม่เคยปรานีใครครับ อัยการพิมพ์ลภัส... ยิ่งผู้กำกับธนาเชื่อว่าเอกสารตัวจริงกำลังจะหลุดลอดไปถึงมือ ป.ป.ช. ในคืนนี้ ความสุขุมรอบคอบที่เขาสั่งสมมาตลอดชีวิตราชการจะพังทลายลงด้วยความตื่นตระหนก" แผนการถูกวางไว้อย่างแยบยล หมวดวินได้รับมอบหมายให้ปล่อยข่าวกรองรั่วไหลผ่านช่องทางลับที่ถูกออกแบบมาให้ผู้กำกับธนาตรวจสอบพบได้ง่ายที่สุด โดยระบุว่าพยานปากเอกคนสำคัญพร้อมด้วยหลักฐานมัดตัวชิ้นสุดท้ายกำลังถูกเก็บรักษาไว้ที่เซฟเฮาส์ร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว ที่นั่นไม่มีอะไรเลยนอกจากกับดักทางจิตวิทยาและกล้องวงจรปิดความละเอียดสูงที่เชื่อมตรงมายังแล็ปท็อปของวิน พิมพ์ลภัสลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดยืนริมหน้าต่าง เธอมองออกไปเบื้องล่างที่สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมา เม็ดฝนกระทบกระจกเป็นระลอกราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง "ถ้าเขาไม่ไปล่ะ? ถ้าเขาส่งมือปืนรับจ้างไปเก็บกวาดความเรียบร้อยแทนที่จะไปเอาเอกสารด้วยตัวเอง如同ที่เราคาดการณ์ไว้ล่ะกรณ์? คุณกำลังเอาชีวิตของพวกเราไปเสี่ยงกับการคาดเดา" "ในเกมนี้ไม่มีคำว่าบังเอิญครับ มีแต่ความจำเป็น" กรณ์ก้าวเข้าไปใกล้เธอระยะประชิด กลิ่นอายความเป็นมืออาชีพและแรงดึงดูดประหลาดระหว่างคนทั้งสองแผ่ซ่านท่ามกลางบรรยากาศอึมครึม "ผู้กำกับธนาเป็นคนประเภทที่เชื่อมั่นในมือของตัวเองที่สุด เขาไม่มีทางยอมปล่อยให้เอกสารชุดนั้นตกอยู่ในมือใครเด็ดขาด แม้แต่ลูกน้องคนสนิท เขารู้ดีว่าถ้าเอกสารตัวจริงถูกเปิดเผย ชีวิตที่เขาสร้างมาทั้งหมดจะพังทลายในพริบตา... คนแบบนั้น จะต้องไปดูให้เห็นกับตาตัวเองว่ามันถูกทำลายแล้ว" รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของอัยการสาว เธอยอมรับในความเฉียบคมของสารวัตรหนุ่มผู้นี้ แม้ว่าอุดมการณ์ของพวกเขาจะมาจากคนละขั้ว คนหนึ่งทำทุกอย่างเพื่อความถูกต้องตามตัวบทกฎหมาย แต่อีกคนพร้อมจะเหยียบย่ำเส้นแบ่งสีเทาเพื่อให้ได้มาซึ่งความยุติธรรมที่แท้จริง "หวังว่าเกมจิตวิทยาของคุณจะต้อนเขาจนมุมได้จริงๆ นะครับ... สารวัตร" เธอจงใจใช้สรรพนามและน้ำเสียงเย้าหยวนเพื่อทดสอบความนิ่งของเขา ณ เซฟเฮาส์ร้างริมแม่น้ำ บรรยากาศเงียบสงัดราวกับป่าช้า สายฝนที่โปรยปรายช่วยขับเน้นความน่ากลัวของตึกเก่าครึ่งปูนครึ่งไม้ให้ดูวังเวงยิ่งขึ้น ภายในห้องโถงชั้นสอง แสงไฟฉายสลัวๆ เผยให้เห็นโต๊ะตัวหนึ่งที่มีซองเอกสารสีน้ำตาลวางอยู่เด่นเป็นสง่า ผ่านจอมอนิเตอร์ในรถตู้บัญชาการเคลื่อนที่ที่จอดซ่อนตัวอยู่ในความมืดห่างออกไปสามร้อยเมตร หมวดวินกำลังกวาดสายตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างใจจดใจจ่อ นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์เพื่อเช็กสัญญาณชีพจรและภาพจากกล้องวงจรปิดรอบบริเวณ "สารวัตรครับ... มีความเคลื่อนไหว รถยนต์ซีดานสีดำไม่ติดแผ่นป้ายทะเบียนเพิ่งเลี้ยวเข้ามาจอดที่ด้านหลังตึกครับ ไม่มีไฟหน้า... ดับเครื่องยนต์สนิทแล้ว" หัวใจของกรณ์เต้นแรงขึ้นเล็กน้อยแต่วินัยข้าราชการตำรวจมืออาชีพยังคงควบคุมสติของเขาไว้อย่างมั่นคง "วิน... บันทึกภาพทุกมุมไว้ให้ละเอียด อย่าให้พลาดแม้แต่วินาทีเดียว" ภาพจากกล้องอินฟราเรดเผยให้เห็นร่างสูงโปรดของชายวัยกลางคนในชุดโค้ทกันฝนสีเข้ม ก้าวลงจากรถอย่างระมัดระวัง แม้ฮู้ดจะคลุมศีรษะไว้จนมิด แต่โครงหน้าและท่าทางการเดินที่คุ้นเคยทำให้กรณ์จำได้ทันที... ผู้กำกับธนามาด้วยตัวเองจริงๆ ตามคาด เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวขึ้นบันไดไม้ทีละขั้น เสียงเอี๊ยดอ๊าดของไม้เก่าดังก้องกังวานในความเงียบ ผู้กำกับธนาก้าวเข้ามาในห้องโถง ปืนพกออโตเมติกกระบอกงามถูกชักออกมาจากซองพกข้างเอวอย่างคล่องแคล่ว สายตาดุจเหยี่ยวสาดส่องไปทั่วห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ซองเอกสารบนโต๊ะ มุมปากของนายตำรวจระดับสูงยกยิ้มเยาะ เขาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะ มือข้างหนึ่งถือปืนเตรียมพร้อม อีกข้างเอื้อมไปหยิบซองเอกสารขึ้นมาเปิดดูอย่างระมัดระวัง ทว่า... ทันทีที่ดึงกระดาษแผ่นแรกออกมา สีหน้าของผู้กำกับธนาจากความมั่นใจก็แปรเปลี่ยนเป็นความตระหนกสุดขีด กระดาษในมือไม่ใช่เอกสารลับทางราชการ แต่มันคือแผ่นกระดาษเปล่าที่มีข้อความพิมพ์ด้วยตัวอักษรสีแดงฉานเพียงบรรทัดเดียวว่า: "เกมพลิกแล้วครับ... ท่านผู้กำกับ" เสียงชัตเตอร์จากกล้องซ่อนตัวดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับหลอดไฟนีออนในห้องที่ถูกเปิดสว่างจ้าขึ้นอย่างกะทันหัน เผยให้เห็นเงาร่างของกรณ์ที่ก้าวออกมาจากประตูอีกด้านหนึ่ง ปืนในมือของสารวัตรหนุ่มเล็งตรงไปยังเป้าหมายด้วยความนิ่งสนิท ผู้กำกับธนาหันขวับมาตามเสียง ดวงตาเบิกโพ้างDด้วยความโกรธเกรี้ยวและตกใจสุดขีด ก่อนที่รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมจะปรากฏขึ้นบนใบหน้ายับย่นตามวัย "แก... ไอ้สารวัตรโง่ นึกว่าฃะฉลาดนักรึไง คิดว่าจะจับฉันได้ด้วยแผนตื้นๆ แค่นี้..." "ผมไม่ได้จับคุณด้วยแผนตื้นๆ หรอกครับผู้กำกับ..." เสียงทุ้มนุ่มแต่เยียบเย็นดังแทรกขึ้นจากความมืดที่ประตูทางเข้าอีกด้าน พร้อมกับร่างเพรียวระหงของอัยการพิมพ์ลภัสที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับเจ้าหน้าที่ชุดปฏิบัติการพิเศษที่ปิดล้อมตึกไว้ทุกด้าน "แต่เรากำลังเชิญคุณมาฟังคำพิพากษาล่วงหน้าต่างหาก" ผู้กำกับธนามองซ้ายมองขวา ตระหนักได้ทันทีว่าตนเองเดินเข้ามาในกรงขังที่ถูกสร้างขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า ในวินาทีแห่งความเป็นตายที่ไร้ซึ่งทางหนีทีไล่นั้น นายตำรวจใหญ่กลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น นัยน์ตาคู่คมกลับฉายแววอำมหิตขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคออย่างน่าขนลุก "คิดว่าพวกแกชนะแล้วจริงๆ น่ะหรือ..." ผู้กำกับธนาพูดเสียงลอดไรฟัน พร้อมกับนิ้วชี้ที่ค่อยๆ เลื่อนลงมาแตะที่ไกปืน "ก่อนที่พวกแกจะได้เอาตัวฉันไป... ลองเช็กดูให้ดีเสียก่อนเถอะว่า ตอนนี้ ใครกันแน่ที่กำลังจะสูญเสียทุกอย่างไปตลอดกาล" เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของกรณ์สั่นครืดขึ้นอย่างรวดเร็วท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง สารวัตรหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตายังคงไม่ละไปจากปากกระบอกปืนของคู่กรณี แต่มือขวาค่อยๆ ควักโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูหน้าจอด้วยความสังหรณ์ใจที่ไม่สู้ดีนัก ภาพข้อความแจ้งเตือนด่วนจากระบบเซิร์ฟเวอร์สำนักงานอัยการสูงสุด เด้งขึ้นหราบนหน้าจอพร้อมกับไฟล์ภาพหลักฐานชิ้นใหม่ล่าสุด ที่ทำให้เลือดในกายของกรณ์เย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจในทันที... ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดและจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความขัดแย้งนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ