แผลเป็นในใจ

“อยู่นิ่งๆ ครับสารวัตร ถ้าไม่อยากให้แผลติดเชื้อจนเน่าไปเสียก่อน” น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงด้วยคำสั่งของคณินดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักแคบๆ ของรีสอร์ตเก่าที่ห่างไกลความเจริญ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นควันธูปจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ คณินไม่ได้เงยหน้ามองคนเจ็บ เขาเพียงใช้ปากคีบสำลีชุบแอลกอฮอล์แตะลงบนบาดแผลฉกรรจ์บริเวณหัวไหล่ของปราบอย่างเบามือ ทว่าแม่นยำ ปราบกัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาไม่ได้ร้องออกมาสักแอะ แม้ความเจ็บปวดจะแผ่ซ่านไปถึงกระดูกเมื่อแอลกอฮอล์สัมผัสเนื้อสด ดวงตาคมกริบของนายตำรวจหนุ่มจ้องมองแผ่นหลังของหมอผีหนุ่มด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “คุณดูชำนาญเรื่องการรักษาบาดแผลพวกนี้เหลือเกินนะ คณิน” ปราบเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับหมอผี หรือว่าเป็นเรื่องปกติสำหรับคนที่มีอดีตโชกโชนกันแน่?” คณินชะงักมือไปครู่หนึ่ง เขาวางคีมลงแล้วหยิบเข็มเย็บแผลขึ้นมาด้วยท่าทีนิ่งสงบ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงทอดเงาใบหน้าของเขาให้ดูซับซ้อนยิ่งขึ้น “โลกนี้มันกว้างกว่าที่สารวัตรมองเห็นในแฟ้มคดีนะครับ หลายปีก่อน ผมเคยรู้จักคนคนหนึ่ง... เขาเป็นคนที่เชื่อมั่นในกฎหมายแบบเดียวกับคุณเป๊ะเลย” “แล้วเขาไปไหนเสียล่ะ?” “ตายครับ... ตายด้วยวิธีการเดียวกับที่คนร้ายใช้กับเหยื่อในคดีนี้เป๊ะเลย” คณินพูดพลางก้มลงเย็บแผลด้วยความใจเย็น เข็มโค้งปักลงบนเนื้อหนังอย่างแผ่วเบาแต่ไร้ความลังเล “เขาเป็นคนดีจนซื่อบื้อ พยายามทำตามระบบที่เน่าเฟะ จนสุดท้ายระบบนั่นแหละครับที่หักหลังเขา และเหยียบย่ำศพเขาจนไม่เหลือชิ้นดี” ปราบขมวดคิ้วแน่น ความเจ็บปวดทางกายดูจะเทียบไม่ได้กับความรู้สึกไม่สบายใจที่คณินกำลังจี้ใจดำ “คุณกำลังจะบอกว่าผมกำลังเดินตามรอยคนที่ตายไปแล้วงั้นรึ?” คณินเงยหน้าขึ้นสบตาปราบ ดวงตาของหมอผีหนุ่มคู่นั้นว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง “ผมไม่ได้บอกครับ ผมแค่จะเตือนว่า... ในป่าที่มืดมิดที่สุด บางทีอาคมก็ไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดหรอกครับ สิ่งที่น่ากลัวคือความเชื่อมั่นแบบผิดที่ผิดทางต่างหาก” มือของคณินเลื่อนไปพันผ้าพันแผลรอบไหล่ของปราบอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นเหงื่อและคาวเลือดจางๆ ทำให้บรรยากาศในห้องดูอึดอัดขึ้นถนัดตา ปราบรับรู้ได้ถึงความสั่นไหวบางอย่างในแววตาของคณิน ซึ่งมันไม่ได้เกิดจากความกลัว แต่มันคือ ‘ความแค้น’ ที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความเฉยเมยมาเนิ่นนาน “คุณทำเพื่ออะไรคณิน?” ปราบถามเบาๆ “ที่คุณช่วยผม ช่วยสืบเรื่องพวกนี้... คุณไม่ได้ทำเพื่อความยุติธรรมตามกฎหมายหรอก ใช่ไหม?” คณินหยุดชะงักมือที่กำลังผูกปมผ้าพันแผล เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปราบรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่เย็นเยียบ “ยุติธรรม? คำนั้นมันไร้ความหมายเกินไปสำหรับคนที่มีแผลเป็นในใจครับสารวัตร... ผมไม่ได้ต้องการความยุติธรรมจากระบบที่ผุพัง ผมต้องการแค่ความตายของคนที่มันควรจะตายก็เท่านั้น” ปราบไม่ได้ถอยหนี เขายังคงจ้องตาอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ “ผมไม่มีวันปล่อยให้คุณทำอะไรที่ผิดกฎหมายเด็ดขาด ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นใคร” “นั่นล่ะครับที่ทำให้คุณน่าสงสาร” คณินยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “เพราะถ้าคุณรู้ว่าไอ้ ‘คนบนเก้าอี้หนังราคาแพง’ ที่ผมพูดถึงเมื่อกี้ มันเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่พรากครอบครัวคุณไป... คุณจะยังพูดคำเดิมได้ไหม?” ประโยคสุดท้ายเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ปราบตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความลับที่เขาพยายามฝังลบมาตลอดสิบปีถูกขุดขึ้นมาในจังหวะที่เขาอ่อนแอที่สุด ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูที่รัวเร็วและหนักแน่นก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด ทั้งสองคนหันไปมองทางประตูพร้อมกันโดยสัญชาตญาณ คณินชักมีดหมอเล่มเล็กที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะผายมือให้ปราบขยับไปหลบในมุมมืดของห้อง ปราบหยิบปืนพกคู่ใจขึ้นมาประทับบ่า นิ้วชี้แตะอยู่ที่ไกปืนอย่างระมัดระวัง เขาพยักหน้าให้คณินเป็นเชิงบอกว่า ‘พร้อม’ คณินเดินไปที่ประตูด้วยฝีเท้าเงียบกริบดุจแมวป่า เขาหมุนลูกบิดประตูอย่างช้าๆ ก่อนจะกระชากเปิดออกทันที แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่คนร้ายที่พวกเขาคาดเดา มันคือ ‘ซองจดหมายสีเหลืองเก่าคร่ำคร่า’ ที่ถูกเสียบไว้กับลูกบิดประตู ด้านในมีรูปถ่ายโพลารอยด์เพียงใบเดียวที่ทำให้หัวใจของปราบแทบหยุดเต้น... ในรูปนั้นคือภาพครอบครัวของปราบในวันที่เกิดโศกนาฏกรรม แต่มันมีรอยปากกาสีแดงกากบาททับหน้าของทุกคนเอาไว้ และที่มุมขวาของรูปมีข้อความเขียนด้วยลายมือที่คุ้นตาอย่างประหลาดว่า ‘ยินดีด้วย... คุณกำลังเข้าใกล้ความจริงที่ไม่มีวันได้กลับออกไป’ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับความลับอันดำมืดในครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เพชรตาเสือโบราณ