เบื้องหลังความศรัทธาจอมปลอม

"คุณเชื่อเรื่องนรกบนดินไหม สารวัตร?" คณินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องใต้ดินของพิพิธภัณฑ์วัตถุโบราณส่วนบุคคล กลิ่นกำยานราคาแพงลอยอบอวลกลบกลิ่นอับชื้นของศิลาเก่าแก่ เขาไม่ได้หันมามองคนถาม มือเรียวยาวสวมถุงมือหนังสีดำกำลังหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งขึ้นมาพินิจใต้แสงไฟสลัว มันคือรูปปั้นนางกวักที่ถูกแกะสลักจากกระดูกกะโหลกมนุษย์ ลงอักขระขอมโบราณด้วยเลือดที่แห้งกรังจนกลายเป็นสีดำสนิท สารวัตรปราบต์ยืนพิงเสาหิน สายตาคมกริบจ้องมองหมอผีหนุ่มด้วยความรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างความสมเพชและความระแวง "ผมเชื่อแค่หลักฐานที่วางอยู่ตรงหน้า คณิน ของพวกนี้ไม่ใช่ของศักดิ์สิทธิ์ แต่มันคือของกลาง... หลักฐานการฆาตกรรม" "กฎหมายเป็นเพียงกรอบที่มนุษย์ขีดขึ้นเพื่อปลอบประโลมจิตใจที่เปราะบาง แต่ในโลกที่มืดมิดกว่านั้น กฎหมายไม่มีผลหรอกครับ" คณินวางวัตถุชิ้นนั้นลงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับนายตำรวจหนุ่ม "เสี่ยพงษ์ศักดิ์ไม่ได้แค่ค้าของขลัง เขาค้าความหวังที่แลกมาด้วยลมหายใจของคนอื่น และสิ่งที่ท่านสารวัตรเห็นอยู่นี่คือจุดเริ่มต้นของสายโซ่ที่ล่ามข้อมือผู้มีอิทธิพลในจังหวัดนี้ไว้ทั้งหมด" ปราบต์ก้าวเข้ามาประชิด ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่แตกต่าง "อย่ามาเล่นลิ้นกับผม คุณบอกว่าเสี่ยพงษ์ศักดิ์อยู่เบื้องหลัง แต่ทำไมคุณถึงเป็นคนพาผมมาที่นี่? คุณต้องการใช้มือผมกำจัดคู่แข่ง หรือคุณกำลังจะโยนความผิดให้ใครกันแน่?" หมอผีหนุ่มหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันแต่ทว่าแววตาของเขากลับนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว "สารวัตรครับ... ความจริงมันน่าเกลียดจนคุณอาจจะรับไม่ได้ เมื่อรู้ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังตัวจริงที่ถือตระกรุดพวกนี้ไว้ในมือ ท่านอาจจะอยากให้กระสุนในปืนนั้นเป็นของตัวเองมากกว่าจะยิงคนอื่นนะ" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังแว่วมาจากบันไดหินทางขึ้น เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินดังก้องกังวาน ปราบต์ชักปืนพกออกมาในท่าเตรียมพร้อมโดยสัญชาตญาณ ขณะที่คณินกลับทำเพียงแค่หยิบเหรียญเงินโบราณขึ้นมาควงเล่นในนิ้วอย่างใจเย็น "เตรียมตัวให้ดีนะครับ" คณินกระซิบเบาๆ "ความยุติธรรมแบบที่คุณตามหา กำลังจะถูกทดสอบด้วยความเชื่อที่ถูกบิดเบือน" ประตูเหล็กหนักอึ้งถูกผลักเปิดออก ปรากฏร่างของชายฉกรรจ์ในชุดดำสนิทเกือบสิบคน นำหน้าด้วยชายวัยกลางคนสวมแหวนหยกนิ้วโป้งทั้งสองข้าง เสี่ยพงษ์ศักดิ์... ผู้ทรงอิทธิพลที่ใครๆ ต่างก็เกรงขาม ทว่าในมือของเขากลับไม่ได้ถืออาวุธ หากแต่เป็นรูปปั้นขนาดเล็กที่ดูคุ้นตาเป็นอย่างยิ่ง "หมอคณิน..." เสี่ยพงษ์ศักดิ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ ก่อนจะปรายตามองปราบต์ด้วยสายตาที่เหมือนมองเศษฝุ่น "ผมเตือนคุณแล้วว่าอย่ามายุ่งกับของที่อยู่ใต้ดิน แต่ดูเหมือนว่าตำรวจหนุ่มคนนี้จะยังไม่เข้าใจ ว่าอำนาจที่แท้จริงน่ะ... ไม่ได้มาจากกฎหมาย หรือเครื่องแบบที่สวมอยู่หรอก" "แล้วมันมาจากอะไรล่ะครับ เสี่ย?" ปราบต์ถาม สวนกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แม้สถานการณ์จะเป็นรองอย่างเห็นได้ชัด "มาจากความกลัวของชาวบ้านที่เสี่ยหลอกเอาเงินงั้นหรือ? หรือมาจากศพที่ถูกฝังอยู่ในอาณาจักรของเสี่ย?" เสี่ยพงษ์ศักดิ์ยิ้ม แผลเป็นที่มุมปากทำให้รอยยิ้มนั้นดูบิดเบี้ยว "โง่เขลา... ตำรวจหนุ่มเอ๋ย ในเมื่อมึงอยากเห็นความจริงนัก กูจะให้มึงเห็น" เขาส่งสัญญาณมือ ลูกน้องสองคนลากร่างชายคนหนึ่งออกมาจากมุมมืด ร่างนั้นสะบักสะบอมจากการถูกทรมาน แต่ใบหน้าที่เปื้อนเลือดนั้นทำให้ปราบต์ถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อจำได้ว่าชายผู้นี้คือใคร... จ่าชัย ผู้เป็นคู่หูที่หายสาบสูญไปเมื่อสามวันก่อน "คุณคณิน..." ปราบต์กัดฟันกรอด หันไปหาหมอผีข้างกาย "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดใช่ไหม?" คณินไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่จ้องมองจ่าชัยที่สั่นเทา ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้กระซิบข้างหูของปราบต์เพียงคนเดียว "สารวัตรครับ... ถ้าอยากช่วยคนของคุณ จงอย่าใช้อารมณ์ตัดสิน เพราะถ้าคุณลั่นไกตอนนี้ ความลับที่ฝังอยู่กับจ่าชัยจะไม่มีวันได้ถูกเปิดเผย และคุณจะกลายเป็นคนบาปที่พรากความจริงไปจากโลกนี้ด้วยมือของคุณเอง" ในจังหวะที่เสี่ยพงษ์ศักดิ์ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณเตรียมตัวจะลงมือสังหารจ่าชัยท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นถึงขีดสุด คณินกลับควักวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือชิ้นส่วนกระดูกมนุษย์ชิ้นเล็กๆ ที่เปล่งแสงเรืองรองในความมืด พร้อมกับรอยยิ้มที่เผยออกมาอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า คณินขยับปากพูดโดยไม่มีเสียง "ยินดีด้วยครับสารวัตร... เพราะตอนนี้ คนที่ถูกดึงเข้ามาในเกมนี้อย่างเต็มตัว ไม่ใช่แค่คุณ แต่เป็น 'อดีต' ที่คุณพยายามจะหนีมาตลอดชีวิต" ทันใดนั้น กระแสลมประหลาดก็พัดผ่านห้องใต้ดินจนเปลวไฟในตะเกียงดับพรึบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าครอบงำ ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวที่ดังขึ้นจากรอยแยกของกำแพงศิลา ก่อนที่เสียงปืนจะคำรามสนั่นในความมืดนั้นเพียงหนึ่งนัด ปราบต์รู้สึกถึงสัมผัสเย็นเยียบของเหล็กแหลมที่จ่ออยู่บนหลังคอ พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก... "เจอกันอีกแล้วนะ ปราบต์... หลานรัก" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับผมครับ ขอให้มีความสุขกับการอ่านในตอนถัดไปนะครับ