พยานปากเอกที่กลายเป็นศพ

กลิ่นอับชื้นของห้องขังเดี่ยวผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ สร้างบรรยากาศที่ชวนคลื่นไส้เกินกว่าที่สถานที่ควบคุมผู้ต้องหาควรจะเป็น บนพื้นปูนซีเมนต์เย็นเฉียบ ร่างไร้วิญญาณของ "สมชาย" พยานปากเอกผู้กุมความลับทั้งหมดของเครือข่ายไสยเวทมืดนอนคุดคู้ ดวงเบิกโพลงค้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด รอยฟกช้ำสีม่วงคล้ำรอบลำคอไม่ได้เกิดจากการรัดด้วยเชือกหรือมือมนุษย์ หากแต่เป็นรอยนิ้วมือขนาดมหึมาที่บีบกดลงมาด้วยพละกำลังเหนือธรรมชาติ และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ ลิ้นของเขาถูกกัดจนขาดรุ่งริ่ง เลือดสีดำคล้ำไหลทะลักเปรอะเปื้อนเสื้อนักโทษสีส้มจนชุ่ม สารวัตรปราบ (ปราบต์) ยืนกอดอกนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบภายใต้ใบหน้าเคร่งเครียดกวาดมองหลักฐานทุกตารางนิ้วในห้องขังคับแคบนี้ เขาไม่เชื่อเรื่องผีสางเทวดา—นี่คือสัจธรรมที่เขาบอกตัวเองมาตลอดชีวิตราชการตำรวจ แต่ภาพที่เห็นตรงหน้ากำลังท้าทายตรรกะทางวิทยาศาสตร์อย่างถึงรากถึงโคน กล้องวงจรปิดหน้าห้องขังจับภาพได้เพียงชายหนุ่มผู้ต้องหาเดินวนเวียนพูดคนเดียวราวกับเสียสติ ก่อนที่เขาจะใช้มือเปล่าของตนเองบีบคอตัวเองด้วยแรงมหาศาลกระทั่งกระดูกคอหักสะบั้น ไม่มีร่องรอยการบุกรุก ไม่มีบุคคลที่สามในห้อง "มันไม่ใช่การฆ่าตัวตายตามธรรมชาติ สารวัตร" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากด้านหลัง คณิน ก้าวเท้าเข้ามาในที่เกิดเหตุอย่างไม่ยี่หระ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับสวมถุงมือยางเรียบร้อยแล้ว หมอผีหนุ่มย่อตัวลงสำรวจศพ ดวงตาคมกวาดมองรอยสักอักขระโบราณที่จางหายไปบริเวณท้ายทอยของศพ รอยนั้นถูกลบเลือนด้วยความร้อนสูงราวกับใช้เหล็กเผาไฟจี้ทำลายหลักฐานไสยเวท ปราบต์เหลือบมองคู่ปรับคนสำคัญ น้ำเสียงของนายตำรวจหนุ่มราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความหงุดหงิด "ถ้าคุณจะมาเพื่อพูดจาถากถาง เชิญกลับไปซะ ห้องขังนี่ไม่ใช่เวทีแสดงปาฐกถาของสำนักคุณ หมอคณิน" "ผมไม่ได้มาเพื่อความบันเทิง ปราบต์" คณินเงยหน้าขึ้น สบตากับนายตำรวจหนุ่มนิ่ง แววตาที่ปกติมักพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ กลับมีความจริงจังอย่างหาได้ยาก "คุณกำลังมองคดีฆาตกรรมด้วยสายตาของตำรวจยุคศตวรรษที่ยี่สิบ แต่ไอ้คนที่ฆ่าสมชาย... มันใช้จิตวิทยาขั้นสูงร่วมกับอาคม ‘มนต์สะกดเงาพยัคฆ์’ มันไม่ได้แตะต้องตัวเหยื่อเลยแม้แต่น้อย แต่มันบังคับให้จิตใต้สำนึกของสมชายหวาดกลัวจนสั่งการให้ร่างกายฆ่าตัวตายด้วยความทรมานสูงสุด" "จิตวิทยาผสมไสยศาสตร์งั้นหรือ?" ปราบต์แค่น A เสียงในลำคออย่างไม่เชื่อถือ "คุณกำลังจะบอกว่าฆาตกรนั่งอยู่ข้างนอกแล้วบังคับให้คนในคุกฆ่าตัวตายได้ด้วยพลังจิต? ฟังดูเป็นข้อแก้ตัวของพวกต้มตุ๋นที่เก่งกาจดีนี่" คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวเข้าไปใกล้สารวัตรหนุ่มจนได้กลิ่นจางๆ ของไม้กฤษณาและบุหรี่ชั้นดีจากตัวหมอผีหนุ่ม "ความจริงมักน่ารังเกียจสำหรับคนหัวรั้นเสมอครับ สารวัตร... คุณสูญเสียภรรยาไปในเหตุการณ์เพลิงไหม้ที่พิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์ไม่ได้ คุณปฏิเสธมัน ปิดตายมันไว้ในซอกหลืบของความทรงจำ เพราะถ้าคุณยอมรับว่ามีบางสิ่งที่อยู่นอกเหนือกฎหมาย คุณก็จะพังทลายลง" คำพูดนั้นแทงใจดำของปราบต์เข้าอย่างจัง สันกรามของนายตำรวจหนุ่มขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ดวงตาคมกวาดฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธกรุ่น แต่เขาก็ฉลาดพอที่จะไม่หลุด "อย่าล้ำเส้น หมอคณิน" ปราบต์ขู่ลอดไรฟัน น้ำเสียงกดต่ำอันตราย "หน้าที่ของคุณคือช่วยหาหลักฐาน ไม่ใช่มาวิเคราะห์จิตวิทยาตื้นเขินกับผม" "ผมไม่ได้วิเคราะห์ตื้นเขิน แต่ผมกำลังเตือนคุณ" คณินหันกลับไปมองศพบนพื้น สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้น "สมชายไม่ใช่เหยื่อรายแรก และจะไม่ใช่รายสุดท้าย ฆาตกรต้องการปิดปากเพราะมันรู้ว่าสมชายกำลังจะบอกความลับเกี่ยวกับ 'สมุดข่อยโบราณ' ที่สาบสูญ" ในขณะที่ทั้งสองกำลังปะทะคารมกันอย่างดุเดือด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของร้อยตำรวจโทวิชิต ลูกน้องคนสนิทของปราบต์ก็ดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าซีดเผือด วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในพื้นที่เกิดเหตุ "สารวัตรครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" วิชิตละล่ำละลักรายงาน "ผู้บัญชาการสั่งให้ยุติการสอบสวนคดีนี้ทันที ท่านบอกว่าผลชันสูตรเบื้องต้นระบุชัดเจนว่าเป็นอุบัติเหตุจากการขาดอากาศหายใจด้วยโรคประจำตัว และ..." วิชิตกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องขังเย็นเยียบลงไปอีกหลายเท่า "และ... มีคำสั่งย้ายด่วนให้ผมกับสารวัตร พ้นจากการทำคดีนี้ภายในเที่ยงวันนี้ครับ!" ปราบต์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที เขามองหน้าวิชิตสลับกับร่างไร้วิญญาณของสมชาย สมองอันเฉียบคมประมวลผลอย่างรวดเร็ว การสั่งปลดฟ้าผ่าและการตายอย่างเป็นปริศนาภายในเรือนจำที่มีการรักษาความปลอดภัยสูงสุด... นี่ไม่ใช่แค่การวิ่งเต้นธรรมดา แต่องค์กรเบื้องหลังต้องมีอิทธิพลรากลึกฝังรากอยู่ในกรมตำรวจระดับสูง คณินที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ ยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่เพิ่งรู้ว่าเหยื่อตัวจริงกำลังก้าวเข้ามาในรัศมี "ทีนี้... คุณยังคิดว่านี่เป็นแค่คดีฆาตกรรมธรรมดา ที่ใช้กฎหมายแก้ปัญหาได้อยู่อีกไหมครับ สารวัตรปราบ" คณินเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่บาดลึก ปราบต์ไม่ตอบ เขาหันไปมองโต๊ะทำงานตัวเล็กๆ ในมุมห้องขัง สายตาคมสะดุดเข้ากับกระดาษบันทึกแผ่นหนึ่งที่สมชายเขียนทิ้งไว้ก่อนตาย ลายมือหวาดกลัวจนแทบอ่านไม่ออกเขียนเป็นรหัสตัวเลขชุดหนึ่ง และชื่อสถานที่ที่ทำให้เลือดในกายของนายตำรวจหนุ่มเย็นเฉียบ — *'โกดังร้างท่าเรือหมายเลข 9 ฆาตกรตัวจริง... อยู่ในเครื่องแบบ'* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในตอนนี้ด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ