เกมจิตวิทยา

"ความลับไม่ได้ตายไปกับคนตายหรอกครับสารวัตร... มันแค่ย้ายบ้านมาอยู่ในปากของคนที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างหาก" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นในห้องสอบสวนแคบๆ ที่มีเพียงแสงไฟนีออนกระพริบสลัว คณินในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นรอยสักยันต์โบราณจางๆ ที่ท่อนแขนขวา กำลังหมุนมีดหมอโบราณด้ามงาช้างในมือเล่นอย่างเชื่องช้า ปลายคมกริบสะท้อนแสงไฟวับวาวราวกับมันกำลังรอคอยลิ้มรสความจริง ตรงข้ามกับเขาคือ "กำธร" ผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมควักไสยเวท ชายวัยกลางคนร่างท้วมเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวจนเส้นเลือดฝอยในตาขาวแดงก่ำ กำธรพยายามอย่างยิ่งที่จะรักษามานะของคนปากแข็ง แต่มือทั้งสองข้างที่ถูกล็อกติดกับเก้าอี้เหล็กกลับสั่นระริกจนโซตรอว์โซ่กระทบกันดังเคร้งคร่าง สารวัตรปราบยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่ที่มุมมืดของห้อง สีหน้าเรียบเฉยราดรดด้วยความเย็นชา สายตาคมกราบกวาดมองปฏิกิริยาของกำธรทุกกระเบียดนิ้ว แม้เขาจะไม่เห็นด้วยกับวิธีนอกตำราของหมอผีหนุ่มผู้นี้ แต่วิชาการสืบสวนและสัญชาตญาณตำรวจบอกเขาชัดเจนว่า... กำธรใกล้จะถึงจุดแตกหักแล้ว "มึง... มึงพูดบ้าอะไรของมึง ไอ้หมอผีลวงโลก" กำธรเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามกลบเกลื่อนความกลัวด้วยการทำเสียงแข็ง "กูไม่รู้เรื่อง! กูบอกว่ากูไม่รู้เรื่องไง!" คณินหยุดหมุนมีดในมือ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเยือกเย็น เขาโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกทั้งสองข้างท้าวลงบนโต๊ะสอบสวน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายราวกับจะควักเอาวิญญาณออกมาผึ่งแดด "คนไม่รู้เรื่องเขาไม่นั่งหายใจถี่กระชั้นแบบนี้หรอกครับกำธร... อัตราการเต้นของหัวใจคุณตอนนี้ น่าจะทะลุร้อยสามสิบครั้งต่อนาทีแล้วมั้ง" คณินพูดเสียงเรียบ เอื้อมมือไปหยิบแผ่นยันต์กระดาษสีเหลืองเก่าคร่ำคร่าขึ้นมา วางแผ่หลาลงบนโต๊ะ "แถมวิญญาณบรรพบุรุษของคุณที่เกาะอยู่ตามบ่า... เขากำลังส่ายหัวด้วยความเวทนาที่คุณยังกล้าโกหกหน้าด้านๆ" "เฮ้ย! อย่ามาพูดจาอัปมงคลนะเว้ย!" กำธรตบโต๊ะเสียงดังลั่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธปนระทัว "ผมไม่ได้พูดอัปมงคลครับ... ผมพูดความจริง" คณินยิ้มกว้างขึ้น แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์ลึกซึ้ง "คุณจำคืนวันเพ็ญเดือนดับที่ริมห้วยตมได้ไหมครับ? คืนที่คุณเอา 'ตะปูอาถรรพ์' ตอกลงไปกลางแผ่นหลังของเหยื่อ... เสียงร้องโหยหวนตอนนั้น มันไพเราะกว่าเสียงจิ้งหรีดแถวบ้านคุณใช่ไหมล่ะ?" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของกำธร ร่างท้วมสะดุ้งเฮือก สีหน้าที่เคยแข็งกร้าวเผือดสีลงจนกลายเป็นสีซีดขาว ปากอ้าพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ความทรงจำอันดำมืดถูกกระชากขึ้นมาสู่แสงสว่างด้วยจิตวิทยาขั้นสูงผสานกับพลังอาคมที่แผ่ซ่านกดดันรอบทิศทาง สารวัตรปราบหรี่ตาลงเล็กน้อย สังเกตเห็นความผิดปกติทางกายภาพของกำธร เหงื่อเม็ดโตไหลย้อยลงตามขมับ ผิวหนังเริ่มลุกชันราวกับเผชิญหน้ากับความหนาวเหน็บทั้งที่อากาศในห้องค่อนข้างอบอ้าว นี่คือผลลัพธ์จากการใช้เทคนิคทางจิตวิทยาบีบประสาทควบคู่กับการสะกดจิตด้วยอาคมของคณิน — มันเป็นวิธีที่หมอผีหนุ่มถนัดนักแล "แก... แกรู้ได้ยังไง..." กำธรเสียงสั่นเครือ ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงไม่เป็นท่า "ผมรู้ทุกอย่าง... เท่าที่คุณพยายามจะลืมมันนั่นแหละครับ" คณินลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสอดมีดหมอเก็บเข้าฝัก เสียงเหล็กกระทบฝักดัง 'กริ๊ก' บาดลึกเข้าไปในประสาทสัมผัส "วิญญาณของเหยื่อเขายังรอคุณอยู่ที่ศาลาร้างท้ายหมู่บ้านนะ เขาฝากบอกผมว่า... เขากำลังรอทวงคืนอวัยวะชิ้นที่สามที่หายไปจากร่างของเขาอยู่" "ไม่ใช่! กูไม่ได้เอาไป! คนที่สั่งคือ..." กำธรหลุดปากออกมาด้วยความสติแตก กลัวจนลืมตัวว่ากำลังให้การต่อหน้าตำรวจ สารวัตรปราบก้าวเท้าพรวดเดียวออกมาจากมุมมืด มือหนาคว้าคอเสื้อของกำธรไว้แน่น ดวงตาดุดันจ้องเขม็ง "ใครสั่งแก! บอกชื่อมันมาเดี๋ยวนี้!" กำธรตัวสั่นเทิ้ม น้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขากวาดสายตามองหน้าคณินสลับกับสารวัตรปราบ ราวกับตระหนักแล้วว่าตนเองตกลงไปในหลุมพรางที่สองคนนี้ขุดดักไว้ตั้งแต่ต้น อาคมและจิตวิทยาประสานกันอย่างไร้รอยต่อจนเขาไม่มีทางหนีรอด "กู... กูจะบอก..." กำธรสะอื้นฮก เม้มปากแน่นด้วยความลังเลครั้งสุดท้ายก่อนจะตัดสินใจเอ่ยชื่อออกมา "คนที่สั่งกูคือ..." ปัง! เสียงกระจกหน้าต่างห้องสอบสวนแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว เศษแก้วคมกริบพุ่งว่อนราวกับห่าฝน ท่ามกลางความตกใจสุดขีด คณินไวกว่าแสง เขากระโจนเข้าผลักสารวัตรปราบและกำธรให้หลบพ้นวิถีกระสุนปืนที่เจาะทะลุกระจกเข้ามาเฉียดศีรษะไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร! ร่างของทั้งสามคนล้มกลิ้งไปกับพื้นห้อง ควันปืนจางๆ ลอยคละคลุ้ง กลิ่นดินปืนฉุนกานต์แทรกเข้ามาแทนที่กลิ่นอับของห้องสอบสวน สารวัตรปราบรีบดึงปืนพกประจำกายออกจากซองอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบมองลอดผ่านกรอบหน้าต่างที่แตกละเอียดออกไปยังความมืดมิดของลานจอดรถด้านนอก ทว่า... สิ่งที่ปรากฏให้เห็นผ่านแสงไฟสลัวของเสาไฟฟ้านอกอาคาร กลับไม่ใช่เงาของมือปืนที่ควรจะวิ่งหนี แต่เป็น "ร่างไร้ลมหายใจ" ของร้อยตำรวจโทวิชิต ลูกน้องคนสนิทของสารวัตรปราบเอง ที่ถูกลากมาแขวนคอห้อยโตงเตงอยู่กับกิ่งไม้ใหญ่หน้าสถานีตำรวจ โดยมีรอยกรีดประหลาดรูปสัญลักษณ์ไสยเวทสลักอยู่กลางหน้าผากอย่างเหี้ยมเกรียม! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในตอนนี้ด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ -- เพชรตาเสือโบราณ --