ศาสตร์มืดแห่งลัทธิเงา

"คุณประเมินค่าความโง่ของกฎหมายต่ำเกินไปสารวัตร หรือไม่ก็... ประเมินความมืดบอดของศรัทธาต่ำไป" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันของหมอคณินดังขึ้น ท่ามกลางกลิ่นฉุนกึกของควันธูปโบราณและสารเคมีในห้องสืบสวนชั่วคราว แสงไฟนีออนกะพริบถี่ราวกับมันเองก็กำลังหวาดกลัวกระแสพลังงานประหลาดที่กดทับบรรยากาศให้หนักอึ้ง สารวัตรปราบต์ไม่ตอบคำถามนั้น นัยน์ตาคมกริบของนายตำรวจหนุ่มจดจ้องอยู่กับแฟ้มคดีบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า เอกสารชิ้นสำคัญที่เพิ่งถูกถอดรหัสจากสมุดบันทึกหนังมนุษย์ของเหยื่อรายล่าสุด มันไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรมบูชาย่างเพื่อล้างอาถรรพ์อย่างที่สำนักงานตำรวจแห่งชาติต้องการปิดคดีให้พ้นมือ แต่มันคือฟันเฟืองชิ้นมหึมาขององค์กรลับที่รากงอกลึกอยู่ในโครงสร้างอำนาจรัฐ "ศรัทธาเหรอครับหมอ... ผมเชื่อแค่รอยนิ้วมือ คราบเลือด และหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์" ปราบต์เงยหน้าขึ้น สบตากับหมอผีหนุ่มผู้มีรอยยิ้มมุมปากเป็นอาประจำตัว "แต่ยอมรับเถอะว่า คราบเลือดพวกนั้นบนศพของ สส.ธนดล กำลังบอกเรื่องเดียวกันกับยันต์กระดูกมนุษย์ที่คุณถืออยู่นั่น" คณินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ มันเป็นเสียงของคนที่เคยเดินผ่านประตูนรกมาแล้ว และรู้ดีว่าข้างในนั้นไม่มีผู้พิพากษา มีเพียงผู้ล่ากับผู้ถูกล่า "คุณมันพวกหัวรั้นที่น่ารำคาญจริงๆ สารวัตร" คณินวางแผ่นกระดาษโบราณลงบนโต๊ะ กระดาษสาเก่าๆ ที่มีคราบน้ำมันสีดำคล้ำเปรอะเปื้อน "นี่ไม่ใช่แค่ลัทธิบ้าคลั่งตามป่าเขา แต่มันคือ 'สหัชญาณ'... สมาคมลับที่รวบรวมพวกชนชั้นนำผู้กระหายความอมตะ พวกมันไม่ได้บูชาปีศาจเพื่อเงินทอง แต่มันบูชาความตายเพื่อแย่งชิงสิทธิ์ในการควบคุมวิญญาณของผู้ที่ตายก่อนอายุขัย" ปราบต์ขมวดคิ้วแน่น ปมในอดีตเรื่องการสูญเสียครอบครัวจากเหตุการณ์ลึกลับเมื่อหลายปีก่อนกระตุกวูบในอก ชื่อ 'สหัชญาณ' ไม่ใช่ชื่อแปลกใหม่สำหรับเขา มันคือชื่อที่อยู่ในแฟ้มลับคดีฆาตกรรมอำพรางที่ผู้บังคับบัญชาสั่งห้ามแตะต้อง "แล้วเป้าหมายต่อไปของพวกมัน..." ปราบต์เว้นจังหวะ สายตาคมกวาดมองไปที่คณินอย่างทะลุปรุโปรด "คือตัวคุณใช่ไหมครับ" คณินชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะกลบเกลื่อนมันด้วยการหยิบมวนบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ควันสีเทาลอยละลิ่วบังใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ "ฉลาดเกินไปก็มักจะอายุสั้นนะสารวัตร" คณินพ่นควันออกทางจมูกช้าๆ "พวกมันต้องการตัวผม... ไม่ใช่เพราะผมเป็นหมอผีมือดี แต่เพราะดวงวิญญาณของผมถูกผูกไว้กับพิธีกรรมเมื่อสิบปีก่อน พิธีกรรมเดียวกับที่พรากครอบครัวที่คุณพยายามตามหาคำตอบมาตลอดชีวิตนั่นแหละ" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงพัดลมเพดานเก่าๆ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่ารำคาญ เคมีระหว่างคนทั้งสองประทะกันอย่างรุนแรงในความเงียบ คนหนึ่งคือนายตำรวจผู้ยึดมั่นในกฎหมายเพื่อชดเชยอดีตที่พังทลาย อีกคนคือหมอผีผู้ใช้ไสยเวทเป็นเกราะกำบังบาปในจิตใจ ทั้งคู่ยืนอยู่คนละฝั่งของเส้นศีลธรรม แต่กลับต้องมาพึ่งพากันและกันเพื่อเผชิญหน้ากับปีศาจตนเดียวกัน "ถ้าอย่างนั้น..." ปราบต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิร์ตพับแขนแผ่รังสีคุกคามที่ทรงพลัง "เราก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะต้องเปิดโปงพวกมัน ก่อนที่พวกมันจะเล่นงานเรา" ก่อนที่คณินจะได้ตอบโต้อะไร เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่ระเบียงทางเดินด้านนอก เสียงรองเท้าคอมแบตกระทบพื้นปูนดังเป็นจังหวะรวดเร็วและพร้อมเพรียง มันไม่ใช่เสียงของตำรวจท้อง ปราบต์ชักปืนพกประจำกายออกจากซองข้างเอวทันที สัญชาตญาณดิบของนายตำรวจมือปราบตื่นเต็มพิกัด ขณะที่คณินรวบรวมผงอาคมสีแดงชาดไว้ในอุ้งมือ ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้องที่ถูกปิดทึบ ไฟนีออนบนเพดานดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าโอบล้อมทั้งห้องในเสี้ยววินาที ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะกระจกหน้าต่างเบาๆ จากด้านนอกดังขึ้น ทั้งๆ ที่ห้องนี้อยู่บนชั้นสามของตึกร้าง ปราบต์หันขวับไปมองที่หน้าต่าง ทว่าสิ่งที่สะท้อนจากแสงจันทร์สลัวนอกกระจก ไม่ใช่เงาของกิ่งไม้ แต่มันคือใบหน้าสีขาวโพลนไร้ดวงตา ดวงหน้าที่ยิ้มกว้างจนฉีกถึงใบหู รอยยิ้มที่เป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของสาวก 'สหัชญาณ' "สารวัตร..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลังของปราบต์ ทั้งๆ ที่ในห้องนี้ควรมีแค่เขากับคณิน "คุณตามหาความจริง... แต่ความจริงกำลังจะฝังคุณไว้ที่นี่" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเผชิญหน้ากับความมืดมิดในคดีนี้ไปพร้อมกับผมและตัวละครที่ผมรักนะครับ เพชรตาเสือโบราณ