หัวใจที่เต้นผิดจังหวะ

คราบเหงื่อเย็นเยียบที่ซึมอยู่ตามไรผมของสารวัตรปราบต์ ไม่ได้มาจากความเหนื่อยล้าทางกาย หากแต่เกิดจากความตื่นตระหนกที่กัดกินหัวใจทีละน้อย ตลอดสี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ร่างโปร่งบางของหมอคณินนอนซมอยู่บนฟูกเก่าๆ ในเรือนพักแรมกลางป่าลึก ลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอและวาจาเชือดเฉือนอันเป็นเอกลักษณ์ บัดนี้กลับแผ่วเบาจนน่าใจหาย พิษจากอาคมสายดำที่มันสะท้อนย้อนกลับมาตอนปะทะกันเมื่อวาน กำลังกัดกร่อนธาตุขันธ์ของหมอผีหนุ่มอย่างเลือดเย็น ปราบต์ขยับกายเข้าใกล้ร่างที่นอนซบอยู่บนเตียง มือหนาที่คุ้นเคยกับการจับด้ามปืนและกุญแจมือ บัดนี้กำลังใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นบรรจงเช็ดตามกรอบหน้าคมคายที่ซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด แววตาของนายตำรวจหนุ่มผู้แข็งกร้าวและเชื่อมั่นในเหตุผลเชิงประจักษ์มาตลอดชีวิต บัดนี้กลับฉายแววความหวั่นไหวที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป "อย่าทำหน้าเหมือนหมาจนตรอกขนาดนั้นเลยครับ สารวัตร..." เสียงแหบแห้งกระซิบลอดริมฝีปากที่แห้งแตกของคณิน ดวงตาเรียวรีค่อยๆ ปรือขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มฝืนๆ ที่มุมปาก แม้ในยามที่ร่างกายนอนพะงาบอยู่บนเส้นแบ่งความเป็นความตาย หมอคณินก็ยังไม่วายที่จะกวนประสาทเขา "หุบปากแล้วนอนเฉยๆ เถอะน่า คณิน" ปราบต์พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แต่มันทำได้ยากยิ่งเมื่อปลายนิ้วที่เขาสัมผัสโดนผิวแก้วเย็นเฉียบของอีกฝ่าย "นายกำลังไข้ขึ้นสูง อาคมพวกนั้นมันกำลังกัดกินแกแก่นวิญญาณนายอยู่" "เป็นห่วงผมหรือครับ?" คณินหรี่ตามองอย่างจับผิด แม้จะหายใจโรยริน "นึกว่าผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ผู้เที่ยงธรรมอย่างคุณ จะดีใจเสียอีกที่หมอผีเถื่อนแบบผมพ้นทางไป" ปราบต์นิ่งเงียบ เขาไม่ตอบคำถามนั้นทันที สายตาคมกริบกวาดมองรอยฟกช้ำและอักขระมนต์ดำที่ยังคงเรืองแสงจางๆ ใต้ผิวหนังตรงช่วงอกของคณิน ภาพความเสี่ยงอันตรายที่หมอผีปากร้ายคนนี้ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเบาะแสในคดีเมื่อวาน ย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัว สมองส่วนที่เคยใช้ตรรกะและข้อกฎหมายเริ่มประมวลผลใหม่... แต่มันไม่ใช่การประมวลผลทางคดี มันคือการตระหนักรู้ที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตของนายตำรวจหนุ่ม ตลอดเวลาที่ผ่านมา ปราบต์คิดว่าคณินเป็นเพียง "คู่หูจำเป็น" เป็นเครื่องมือทางไสยเวทที่จะช่วยให้เขาไขคดีลึกลับที่กฎหมายเข้าไม่ถึง แต่ในนาทีนี้ นาทีที่เขานั่งเฝ้าไข้คนตรงหน้าตลอดทั้งคืนโดยไม่ยอมหลับใหล ปราบต์เพิ่งค้นพบความจริงข้อหนึ่ง... ความจริงที่ว่า หากร่างนี้หยุดหายใจ โลกทั้งใบของเขาคงจะเคว้งคว้างจนพังทลายลงมา "ฉันไม่ได้เป็นห่วงนาย..." ปราบต์โกหกคำโต เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน ขณะที่มือยังคงเปลี่ยนผ้าชุบน้ำบนหน้าผากให้คณินอย่างเบามือที่สุด "ฉันแค่ไม่อยากแบกศพนายเดินออกจากป่านี้ให้เป็นภาระทางคดี" คณินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงแหแห้งที่ไร้พลัง แต่แววตาระยิบระยับคู่นั้นกลับมองทะลุปรุโปร่งถึงก้นบึ้งหัวใจของสารวัตรหนุ่ม "ปากแข็งเสียจริงนะสารวัตร... ทั้งๆ ที่มือของคุณมันสั่นตั้งแต่ตอนเช็ดตัวให้ผมแล้ว" ปราบต์ชะงัก เผลอหลบสายตาคู่นั้นโดยอัตโนมัติ ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องพักแคบๆ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคณินและเสียงฝนปรอยๆ ด้านนอกที่ช่วยกลบเกลื่อนความว้าวุ่นในอกของนายตำรวจหนุ่ม ในมิติสีเทาของโลกที่พวกเขาเผชิญ ความตายเป็นเรื่องปกติ การทรยศหักหลังเป็นเรื่องสามัญ แต่ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ระหว่างคนสองคนที่ยืนอยู่คนละขั้วอุดมการณ์ กลับเป็นสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่าอาคมใดๆ ในตำราโบราณ ปราบต์ไม่เคยคาดคิดเลยว่า หัวใจที่ด้านชาและปิดตายมานานนับปีหลังสูญเสียครอบครัว จะกลับมาเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรงให้กับผู้ชายปากร้ายที่ชอบกวนประสาทเขาได้ทุกวี่ทุกวัน "พักผ่อนเถอะคณิน" ปราบต์ถอนหายใจยาวเหยียด ยอมรับกับตัวเองในความมืดมิดว่าเขารู้สึกมากกว่าคำว่าคู่หูเสียแล้ว "เดี๋ยวฉันจะคอยเติมน้ำยาอาคมกดจุดสะกัดพิษให้อยู่ตรงนี้ ไม่หนีไปไหนหรอก" คณินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลับตาลงช้าๆ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างมีความหมาย มือเรียวที่ไร้เรี่ยวแรงเอื้อมมาชายตามอง และปลายนิ้วเย็นเฉียบก็บังเอิญแตะโดนหลังมือของปราบต์ที่วางอยู่ข้างเตียง สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาสารวัตรหนุ่มถึงกับสะท้านเฮือก ผ่านไปเกือบชั่วโมง ความเงียบสงบควรจะเข้าครอบงำ ทว่าจู่ๆ ประสาทสัมผัสของนายตำรวจมืออาชีพก็กรีดร้องเตือนภัย ปราบต์หูผึ่งเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาย่องกรายเข้ามาใกล้ระเบียงไม้หน้าเรือนพัก เสียงนั้นเบาราวกับเงา แต่ด้วยสัญชาตญาณนักล่า เขารู้ทันทีว่ามันไม่ใช่สัตว์ป่า ปราบต์ค่อยๆ ชักมือกลับ ขยับลุกขึ้นยืนอย่างเงียบกริบ มือขวาเอื้อมไปแตะด้ามปืนพกประจำกายที่เหน็บอยู่ข้างเอว สายตาคมกริบกวาดมองผ่านช่องหน้าต่างที่ปิดสนิทออกไปยังความมืดมิดภายนอก ทว่า ก่อนที่เขาจะได้ทันก้าวเท้าไปตรวจสอบความผิดปกติ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง... สามครั้งที่จังหวะเนิบนาบ แต่น้ำหนักกดทับชวนขนพองสเกล *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* และก่อนที่ปราบต์จะทันเอ่ยปากห้าม บานประตูไม้ที่ควรจะลงกลอนไว้อย่างแน่นหนากลับค่อยๆ แง้มเปิดออกเองอย่างเชื่องช้า พร้อมกับกลิ่นอับชื้นของโคลนตมและซากศพที่โชยเข้ามาราวกับลมหายใจของความตาย ร่างเงาสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่จำฝังใจ—เสียงของคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่ในถ้ำอาคมเมื่อสัปดาห์ก่อน! "ไม่นึกเลยนะครับสารวัตร..." เสียงกระซิบเย็นเยียบดังขึ้นท่ามกลางความมืด "ว่าคนเก่งอย่างคุณ จะมัวแต่มานั่งเฝ้าไข้ศัตรู จนลืมมองดูข้างหลังว่า... หลุมศพของตัวเองถูกขุดเสร็จเรียบร้อยแล้ว" ปราบต์เบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบเมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่การลอบทำ ธรรมดา แต่เป็นกับดักที่ถูกวางไว้เพื่อรอให้พวกเขาเดินเข้ามาติดพันในเกมมรณะนี้ตั้งแต่ต้น! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ... เพชรตาเสือโบราณ