เดิมพันด้วยถ้วยกาแฟหนึ่งแก้ว

นิยายเรื่อง "อาคมซ่อนกล: อย่าลองดีกับหมอผีปากร้าย" ตอนที่ 4: เดิมพันด้วยถ้วยกาแฟหนึ่งแก้ว นิ้วเรียวยาวของร่างบนเตียงสเตนเลสกระดิกเข้าหาฝ่ามือช้าๆ เสียงเหล็กเสียادกันเบาๆ จากแรงกดทับของข้อต่อ ส่งสัญญาณเตือนสติว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ภาพหลอนจากอาการอดนอนของนายตำรวจหนุ่ม สารวัตรปราบก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือขวาเอื้อมแตะด้ามปืนพกประจำกายที่เหน็บอยู่ข้างเอวอัตโนมัติ สัญชาตญาณดิบของคนผ่านความเป็นความตายบอกให้เขาระวังภัย แต่ดวงตากลับจ้องมองไปยังหมวดวิชาญที่ไม่ควรจะมีลมหายใจหลงเหลืออยู่ ร่างนั้นเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง เปลือกตาที่ปิดสนิทมาหลายชั่วโมงเปิดโพลงเผยให้เห็นนัยน์ตาที่เป็นสีขาวขุ่นไร้แววตา ดูก็รู้ว่าจิตวิญญาณเดิมไม่ได้อยู่ในร่างนั้นแล้ว หากแต่ถูกสิ่งอื่นชักใยอยู่เบื้องหลัง "ถอยไป สารวัตร" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบดังขึ้นข้างหู คณินขยับตัวเข้ามาแทรกกลางระหว่างนายตำรวจหนุ่มกับเตียงชันสูตร ร่างสูงในชุดเสื้อคลุมสีเข้มไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายกมือซ้ายขึ้นระดับอก นิ้วมือขยับจีบเป็นมุทราประหลาด ปากพึมพำคาถาภาษาบาลีโบราณที่รัวเร็วและดุดันราวกับเสียงคำรามของเสือร้ายในพงไพร "คุณกำลังทำอะไร..." ปราบถามเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงสติกลับมาควบคุมสถานการณ์ "กำลังทวงคืนพื้นที่ครับ สารวัตร" คณินตอบโดยไม่ละสายตาจากร่างตรงหน้า "วิญญาณเร่ร่อนตนนี้ชิมลางความตายจนติดใจ คิดจะใช้ร่างนี้เป็นสะพานข้ามภพ แต่ลืมไปว่าเจ้าของร่างเขายังไม่ได้อนุญาต" สิ้นคำพูดของหมอผีหนุ่ม ร่างของหมวดวิชาญก็พุ่งพรวดขึ้นมาในท่านั่งอย่างไร้รอยต่อ กรงเล็บที่ยาวผิดมนุษย์พุ่งตรงเข้าใส่ลำคอของคณินด้วยความเร็วสูง ทว่าคณินกลับไวกว่า เขาซัดกระดาษยันต์สีชาดที่เขียนอักขระขอมโบราณใส่หน้าผากของร่างนั้นเต็มแรง เสียง "เพียะ!" ดังสนั่นราวกับเหล็กกระทบกัน ร่างของหมวดวิชาญชะงักงัน ดวงตาสสีขาวขุ่นเบิกกว้างก่อนจะล้มพับลงไปนอนแน่นิ่งบนเตียงสเตนเลสดังเดิม ไฟนีออนบนเพดานที่เคยกระพริบถี่รัวกลับมาสว่างนิ่งสนิท ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ห้องชันสูตรกลับมาตกอยู่ในความเงียบงัดอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของปราบและเสียงกระดปของหยดน้ำจากก๊อกน้ำที่ปิดไม่สนิท ปราบจ้องมองคณินที่กำลังปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตนเองด้วยท่าทีสุขุมราวกับเพิ่งไล่แมลงวัน ไม่ใช่การรับมือกับภูตผีปีศาจ "คุณรู้ตั้งแต่แรกว่ามันจะลุกขึ้นมา?" "ผมไม่ได้มีตาทิพย์นะครับ สารวัตร" คณินหันมาสบตา ปรบมือเบาๆ สองครั้งเพื่อไล่เศษผงยันต์ "แต่ผมรู้จักธรรมชาติของ 'อาคมสายดำ' ที่ใช้ปลิดชีพหมวดวิชาญ มันไม่ใช่การฆ่าเพื่อปิดปากธรรมดา แต่มันคือการทำ 'พันธสัญญาเลือด' วิญญาณของเหยื่อจะถูกจองจำไว้รับใช้ผู้บงการ ต่อให้ตาย ร่างก็ยังต้องทำงานต่อ... จนกว่าจะหมดสภาพ" นายตำรวจหนุ่มขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อปูดโปน ความคิดของเขาที่ยึดมั่นในกฎหมายและหลักฐานเชิงประจักษ์กำลังถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง ปราบเกลียดความรู้สึกไร้พลังแบบนี้ เกลียดการต้องพึ่งพาศาสตร์ลี้ลับที่เขาอธิบายด้วยวิทยาศาสตร์ไม่ได้ แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า หากไม่มีผู้ชายปากจัดคนนี้ยืนอยู่ตรงนี้ ศพของลูกน้องเขาคงฉีกกระชากเขาเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว "หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์บอกว่าเขาหัวใจวายเฉียบพลัน" ปราบฝืนพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว เพื่อปกปิดความสั่นไหวในใจ "ร่องรอยบนคอไม่มี รอยแผลไม่มี คุณจะให้ผมเขียนสำนวนรายงานผู้บังคับบัญชาว่าอย่างไร หมอผีทำพิสัยไล่ผีกลางโรงพยาบาลอย่างนั้นหรือ?" คณินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันแต่น่าฟังอย่างประหลาด ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน ชายหนุ่มถือวิสาสะหยิบแก้วกาแฟดำที่เย็นชืดของปราบขึ้นมาจิบหน้าตาเฉย ก่อนจะทำหน้าแหยเพราะรสชาติขมปี๋ "สารวัตรนี่ใช้ชีวิตได้จืดชืดสมกับเป็นตำรวจผู้เคร่งครัดจริงๆ นะครับ กาแฟดำสนิทไม่มีน้ำตาล เจือปนด้วยความเครียดและคดีฆาตกรรม... ชีวิตคุณมีรสชาติอื่นบ้างไหมครับนอกจากคุกตาราง?" คณินวางแก้วลง ส่งสายตาท้าทายกลับมา ปราบก้าวเข้าไปประชิดตัว ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มของอีกฝ่าย "อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง หมอคณิน คุณรู้เบื้องหลังเรื่องนี้ใช่ไหม? คนที่ฆ่าหมวดวิชาญ และคนที่ส่งวิญญาณมาใช้ร่างเขา มันคือใคร?" บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงจนหนาวยะเยือก ทั้งสองยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด ความแตกต่างระหว่างสองขั้วความคิดปรากฏชัดเจน คนหนึ่งคือตัวแทนของกฎหมาย กฎเกณฑ์ และความจริงที่พิสูจน์ได้ อีกคนคือผู้ท่องไปในแดนสนธยา อาคม และกฎแห่งกรรมที่กฎหมายเอื้อมไม่ถึง คณินไม่ถอยหนี รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง แววตาซุกซนเมื่อครู่แทนที่ด้วยความจริงจังที่น่ากลัว "ถ้าผมบอกว่า... คนที่ฆ่าหมวดวิชาญ ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหน แต่เป็นคนที่นั่งกินกาแฟร่วมโต๊ะกับพวกเราเมื่อวานนี้ล่ะครับ?" คณินกระซิบเบาๆ น้ำเสียงแฝงนัยยะลึกล้ำที่ทำให้ปราบต้องชะงัก "คุณหมายถึงใคร?" "นั่นแหละครับคือปัญหา" คณินถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว คว้ากระเป๋าหนังสีเซอร์ของตนขึ้นมาพาดบ่า "ตำรวจอย่างคุณมีหลักฐานมัดตัวคนร้ายได้ในศาล แต่ไม่มีทางสარต่อกับคนที่เล่นของระดับปรมาจารย์ได้หรอกครับ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคนในวงการเดียวกันจัดการเถอะ" "เดี๋ยวก่อน!" ปราบคว้าข้อแขนของคณินไว้แน่น แรงบีบสะท้อนถึงความเด็ดเดี่ยว "ผมไม่สนว่ามันจะเล่นของหรือเล่นการเมือง ถ้ามันฆ่าคนในความดูแลของผม มันต้องชดใช้ด้วยกฎหมาย... และถ้ากฎหมายไปไม่ถึงมือผม มันก็ต้องจบที่กระสุนปืนในมือผมนี่แหละ" คณินก้มมองมือที่ถูกจับไว้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาปราบ นัยน์ตาสีเข้มฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "น่าสนใจ... สารวัตรเลือดร้อนผู้ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร" คณินเอ่ยเสียงนุ่ม "เอาอย่างนี้ไหมครับ? เรามาทำข้อตกลงกันสักข้อ" "ข้อตกลงอะไร?" ปราบขมวดคิ้ว "เดิมพันด้วยถ้วยกาแฟแก้วนี้ของคุณ" คณินชี้ไปที่แก้วกาแฟบนโต๊ะ "คุณปล่อยให้ผมสืบในแบบของผม และผมจะยอมให้คุณใช้กำลังตำรวจสนับสนุนในแบบของคุณ เรามาดูซิว่า... ระหว่างหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์กับรอยเลือดและอาคม ใครจะลากคอมันมาตบหน้าได้ก่อนกัน" ปราบจ้องมองหน้าหมอผีหนุ่มนิ่งนาน สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าการร่วมมือกับคนนอกคอกเช่นนี้ผิดระเบียบราชการอย่างร้ายแรง แต่วิธีการปกติไม่สามารถใช้กับคดีนี้ได้อีกต่อไปแล้ว "ตกลง" ปราบเอ่ยปากรับคำ เสียงทุ้มต่ำหนักแน่น "แต่ถ้าคุณตุกติก หรือพยายามใช้วิธีนอกกฎหมายเกินขอบเขต ผมนี่แหละจะเป็นคนใส่กุญแจมือคุณเอง หมอคณิน" คณินหัวเราะเบาๆ อย่างชอบใจ ยื่นมือหนาออกมาตรงหน้า "ยินดีที่ได้ร่วมงานครับ สารวัตรผู้เคร่งครัด หวังว่าคุณจะอึดพอที่จะไม่ตายเสียก่อนปิดคดีนะ" ปราบยื่นมือไปจับกับอีกฝ่าย เป็นการทำสัญญาลับระหว่างสองขั้วอำนาจที่โคจรมาบรรจบกัน ท่ามกลางความมืดมิดของห้องชันสูตรที่เพิ่งผ่านพ้นเหตุการณ์ระทึกขวัญ ทว่า ในจังหวะที่มือทั้งสองผละออกจากกัน เสียงฝีเท้าฝีหนาหนักและมั่นคงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องชันสูตร... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* สามครั้ง เป็นจังหวะที่แปลกประหลาด และไม่มีมนุษย์คนไหนในโรงพยาบาลเวลานี้เคาะแบบนั้น ปราบและคณินหันขวับไปมองพร้อมกัน ประตูห้องค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลปริศนาที่ยืนอยู่ใต้แสงไฟสลัวของทางเดิน เจ้าของร่างนั้นสวมเสื้อคลุมกันฝนสีดำสนิท แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าชัดเจน แต่สิ่งที่ถืออยู่ในมือข้างขวาทำให้เลือดในกายของสารวัตรปราบเย็นเฉียบลงทันที ...มันคือหมวกแก๊ปสีดำเปื้อนโคลน ของหมวดวิชาญ ที่ควรจะนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงสเตนเลสด้านหลังพวกเขา! --------------------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 4 นี้ครับ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ เพชรตาเสือโบราณ