กลิ่นธูปในห้องชันสูตร

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยปะปนกับกลิ่นฟอร์มาลีนในห้องชันสูตร ไม่ได้น่าสะพรึงกลัวเท่ากับรอยหมึกสีแดงฉานบนกระดาษชันสูตรพลิกศพที่วางอยู่บนโต๊ะสแตนเลส สารวัตรปราบยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างไร้วิญญาณของหมวดวิชาญ ลูกน้องมือขวาที่เพิ่งร่วมงานกันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน บนหน้าอกของศพมีรอยกรีดด้วยคมมีดเป็นตัวอักษรบรรจง ลึกและเหวอะหวะจนน่าสยดสยอง—ชื่อของเขาเอง "สารวัตรปราบ" ความเงียบงันภายในห้องเย็นเฉียบนี้หนักอึ้งเสียจนเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานยังฟังดูคล้ายเสียงคำรามแผ่วเบาของสัตว์ร้าย "สารวัตรครับ ทีมพิสูจน์หลักฐานเก็บคราบดีเอ็นเอรอบตัวศพหมดแล้ว แต่... รอยมีดบนอกหมวดวิชาญ ไม่ได้เกิดจากของมีคมธรรมดาครับ" นายตำรวจร้อยเวรรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเทา มือถือแฟ้มเอกสารสั่นระริกจนกระดาษกระทบกันดังแกรกกราก ปราบไม่ตอบ เขายังคงจ้องมองรอยแผลนั้นด้วยสัญชาตญาณดิบของนายตำรวจมือปราบ ในฐานะคนที่ผ่านคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วน เขารู้ดีว่ารอยแผลนี้มีความสมมาตรเกินกว่าฝีมือมนุษย์ทั่วไป ความลึกของรอยกรีดเท่ากันทุกมิลลิเมตร ราวกับผู้ลงมือใช้บรรทัดวัดคำสาป "ถอยไปหน่อยครับ กลิ่นศพผสมกับกลิ่นสาปคนตายแบบนี้ มันรบกวนสมาธิในการทำงานของผมหมด" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกวนประสาทดังขึ้นที่ประตูห้องชันสูตร คณินก้าวเข้ามาในชุดเสื้อคลุมสีเข้ม ท่าทางสบายๆสวนทางกับบรรยากาศเคร่งเครียดราวกับหลุดมาจากคนละโลก ในมือของหมอผีหนุ่มถือกระป๋องกาแฟดำกระป๋องหนึ่ง เขาปรายตามองศพบนเตียงแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตากับปราบด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก "ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น หมอคณิน คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาในพื้นที่ควบคุมนี้" ปราบหันไปเอ่ยเสียงต่ำ ขมวดคิ้วแน่นด้วยความไม่พอใจ "พื้นที่ควบคุม? สารวัตรครับ... ศพนี้ไม่ได้ถูกฆ่าด้วยกฎหมายบ้านเมือง แต่มันถูกฆ่าด้วย 'อาคม' ที่ส่งตรงมาจากขุมนรกต่างหาก ถ้าคุณยังใช้แค่แว่นขยายกับผงคาร์บอนฝุ่นผงพวกนี้ อีกไม่นาน... คุณนั่นแหละที่จะนอนอยู่บนเตียงนั้นแทนลูกน้องของคุณ" คณินพูดพลางจิบกาแฟอึกใหญ่ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องราวกับกำลังอ่านหนังสือที่คนอื่นมองไม่เห็น ปราบขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา เขารู้ดีว่าหมอคณินคนนี้อันตรายและปากจัดแค่ไหน แต่อีกใจหนึ่ง เขาก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ทุกครั้งที่ไอ้หมอผีบ้านี่โผล่มา มักจะมีเบาะแสสำคัญที่ตำรวจมืออาชีพอย่างเขาคาดไม่ถึงเสมอ "ถ้าคุณแน่ใจนักว่ามันคืออาคม ไหนลองบอกผมซิ ว่าไอ้คนฆ่ามันต้องการอะไรจากผมกันแน่" ปราบยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ท้าทายด้วยสายตาแข็งกร้าว คณินไม่ถอยหนี เขาววางกระป๋องกาแฟลงบนโต๊ะข้างๆ ช้าๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้าใกล้ศพของหมวดวิชาญมากขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวหยิบธูปก้านหนึ่งที่ซ่อนอยู่ออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วจุดขึ้นด้วยไฟแช็กอันเล็กโดยไม่สนใจสายตาตื่นตระหนกของตำรวจนายอื่นๆ ในห้อง ควันธูปสีขาวโพลนพวยพุ่งขึ้นมา แต่มันไม่ได้ลอยกระจายไปตามอากาศ มันกลับม้วนตัวเป็นเกลียวพุ่งตรงไปที่หน้าอกของศพ ราวกับมีชีวิต! "กลิ่นธูปนี้... ไม่ใช่ธูปงานศพทั่วไป" คณินพึมพำเบาๆ หลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อสัมผัสคลื่นพลังงานที่ตกค้าง "มันคือ 'ธูปสะกดวิญญาณ' คนที่ฆ่าไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตของหมวดวิชาญ แต่มันต้องการใช้ศพนี้เป็น 'สะพาน' ส่งคำสาปมาถึงตัวคุณ สารวัตร... รอยแผลบนอกนั่น ไม่ใช่รอยมีดธรรมดา แต่มันคืออักขระโบราณที่จารด้วย 'เหล็กไหลอาถรรพ์' ที่สูญหายไปร่วมร้อยปี" ภายในห้องเงียบกริบลงทันที ทุกคนกลั้นหายใจเมื่อได้ยินคำวินิจฉัยที่ฟังดูเหลือเชื่อ ปราบหรี่ตาลง วิเคราะห์คำพูดของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว "เหล็กไหลอาถรรพ์? คุณกำลังจะบอกว่า... ฆาตกรคนเดียวกับคดีเมื่อห้าปีก่อน กลับมาแล้วอย่างนั้นเหรอ?" คณินลืมตาขึ้น แววตาขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความจริงจังและประกายความแค้นที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "ไม่ใช่แค่กลับมาหรอกครับสารวัตร..." คณินหันมามองหน้าปราบตรงๆ ระยะห่างระหว่างเขากับนายตำรวจหนุ่มเหลือเพียงคืบ "แต่เขากำลังรอให้คุณเดินเข้าไปติดกับดักใน 'ปัน The Lost Forest' ผืนป่าอาถรรพ์ที่พ่อของคุณเคยหายตัวไปต่างหาก" ยังไม่ทันที่ปราบจะได้เอ่ยปากถามอะไรต่อ จู่ๆ ไฟนีออนบนเพดานห้องชันสูตรก็กระพริบถี่รัว เสียงกระป๋องกาแฟบนโต๊ะกลิ้งตกกระทบพื้นเสียงดังสนั่น พร้อมกับร่างของหมวดวิชาญบนเตียงสเตนเลสที่... ค่อยๆ ขยับนิ้วมือขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ — เพชรตาเสือโบราณ