ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลตัดกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษสำสำนวนคดีบนโต๊ะทำงาน แต่มันก็ยังไม่อาจกลบความตึงเครียดที่แผ่ซ่านอยู่ในห้องทำงานของผู้กำกับการสถานีตำรวจนครบาลปริมณฑลแห่งนี้ได้ สารวัตรปราบต์นั่งหลังตรงเป็นแท่งหิน สายตาคมกริบจดจ้องคำสั่งราชการด่วนที่สุดในมือ ใบหน้านิ่งขรึมราusถูกสลักขึ้นจากหินแกรนิตแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นเล็กน้อยยามที่เขาอ่านทวนข้อความเดิมซ้ำๆ "ให้ผมไปดึงตัวหมอผีปากจัดคนนั้นมาช่วยคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเนี่ยนะท่าน ผู้กำกับคิดอะไรอยู่ครับ" ปราบต์เงยหน้าขึ้น สบตากับผู้บังคับบัญชาด้วยแววตาตั้งคำถามระคนกระอักกระอ่วน "เราเป็นตำรวจ มีกฎหมาย มีนิติวิทยาศาสตร์ มีกองพิสูจน์หลักฐาน ทำไมต้องพึ่งพาเดรัจฉานวิชาแบบนั้นด้วย" ผู้กำกับการถอนหายใจยาว วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดังปึ้ง สีหน้าของนายตำรวจรุ่นใหญ่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากแรงกดดันรอบด้าน ทั้งจากสื่อมวลชนและเบื้องบน "ปราบต์ นายก็รู้ว่าคดีศพไร้หัวสามศพในรอบเดือนนี้มันทิ้งหลักฐานไว้ 'ว่างเปล่า' แค่ไหน ไม่มีรอยนิ้วมือ ไม่มีดีเอ็นเอ ไม่มีแม้แต่คราบเลือดที่ควรจะมี มีแต่รอยสักยันต์ประหลาดที่แพทย์ยังบอกไม่ได้ว่าใช้อะไรกรีดลงไป นายอยากให้มีศพที่สี่ ศพที่ห้า งอกขึ้นมาอีกหรือไง" ผู้กำกับย้อนถาม น้ำเสียงจริงจังไร้ซึ่งการหยอกล้อ "ท่านรองผู้บัญชาการท่านลงนามอนุมัติคำสั่งนี้ด้วยตัวเอง ถือเป็นคำสั่งพิเศษ นายน่าจะรู้ดีว่าเราไม่มีทางเลือก" ปราบต์กัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ความทรงจำอันเจ็บปวดจากการสูญเสียครอบครัวในอดีตจากเหตุการณ์ที่กฎหมายไม่อาจแตะต้องได้ไหลย้อนกลับมา มันคือแผลเป็นในใจที่ทำให้เขาเกลียดชังความงมงายและไสยเวทเข้ากระดูกดำ เพราะมันคือเครื่องมือของพวกต้มตุ๋นที่ฉวยโอกาสบนความทุกข์ของผู้อื่น แต่ในเมื่อมันคือคำสั่ง... เขาก็มีหน้าที่ต้องทำ แม้จะต้องกลืนเลือดตัวเองลงคอ ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถกระบะสีดำของทางราชการก็เลี้ยวเข้ามาจอดสนิทหน้าร้านขายสังฆภัณฑ์และวัตถุมงคลเก่าแก่ย่านตลาดเก่า ป้ายหน้าร้านขึ้นตัวอักษรวิจิตรว่า 'คณินพาณิชย์' ทว่าบรรยากาศภายในกลับดูแปลกประหลาด มันไม่มีกลิ่นธูปหรือกลิ่นกำยานฉุนกานแบบร้านทั่วไป หากแต่มีกลิ่นหอมเย็นของไม้จันทน์ผสมกับกลิ่นกาแฟอาราบิก้าชั้นดี ปราบต์ก้าวลงจากรถด้วยท่าทีองอาจ ทว่าแววตากลับระแวดระวัง เขาสกิดประตูไม้สักหนาทึบเบาๆ ก่อนจะผลักเปิดเข้าไปโดยไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาต ภายในร้านไม่ได้มืดทึบหรือน่ากลัวอย่างที่คิด ผนังด้านหนึ่งเป็นชั้นหนังสือตำราแพทย์ โบราณคดี และกฎหมายเรียงรายแน่นขนัด ส่วนอีกด้านหนึ่งคือชั้นวางกะโหลกศีรษะมนุษย์และหุ่นพยนต์ทองเหลืองที่ตั้งอยู่ร่วมกันอย่างน่าประหลาด บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่กลางห้อง ร่างโปร่งในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกกำลังก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดบันทึกหนังแท้ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาสีเข้มคมปลาบหลังกรอบแว่นสายตาทรงหยดน้ำมองสำรวจผู้มาเยือนตั้งแต่หัวจรดเท้า มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่อ่านไม่ออกระหว่างความขบขันและความเย้ยหยัน "ยินดีต้อนรับครับ สารวัตรปราบต์แห่งกองปราบ... ผู้ชายที่เชื่อมั่นในความจริงอันเที่ยงตรงของกฎหมาย แต่กลับมีดวงตาที่แบกรับความตายไว้ครึ่งค่อนโลก" คณินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นุ่มนวลและกวนประสาทในเวลาเดียวกัน ปราบต์หรี่ตาลงเล็กน้อย ไม่ชอบใจที่อีกฝ่ายอ่านเขาออกราวกับเปิดหนังสืออ่านเล่น "ผมไม่ได้มาให้คุณดูดวง หมอคณิน" "ผมก็ไม่ได้เปิดสำนักหมอดูครับ สารวัตร" คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสมส่วนได้สัดส่วนก้าวเดินมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงาน มือเรียวยาวหยิบแก้วกาแฟดริปขึ้นจิบอย่างใจเย็น "ที่นี่คือห้องทำงานของที่ปรึกษาอิสระด้านมานุษยวิทยาและคดีพิเศษ... ว่าแต่ ลมอะไรหอบนายตำรวจผู้รักความถูกต้อง ยอมลดตัวมาเหยียบสถานที่อโคจรแบบนี้ล่ะครับ หรือว่าหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ของท่านมันเริ่ม 'จนมุม' เสียแล้ว" ประโยคสאนเชิงเย้ยหยันนั้นทำให้ปราบต์ต้องก้าวเข้าไปประชิด ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกาย ปราบต์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น แววตาของคณินไม่มีความเกรงกลัวต่อเครื่องแบบและอำนาจที่เขาสวมใส่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความท้าทายที่เปล่งประกายระยิบระยับ "ปากดีสมคำร่ำลือนะ หมอคณิน" ปราบต์เค้นเสียงลอดไรฟัน "คดีฆาตกรรมศพไร้หัวสามศพ ทางการต้องการตัวคุณไปช่วยแปลรอยสักและวิเคราะห์พฤติกรรมคนร้าย นี่คือหมายเรียกและคำสั่งแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ" ปราบต์วางเอกสารลงบนโต๊ะกระแทกเสียงเบาๆ คณินเหลือบมองเอกสารแผ่นนั้นเพียงหางตา ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ ชนิดที่เรียกว่ากวนอารมณ์ที่สุดเท่าที่สารวัตรหนุ่มเคยเจอมาในชีวิต "คำสั่งของเจ้านายคุณ อาจจะทรงพลังกับตำรวจต้อยๆ หรือผู้ต้องหาคดีลักเล็กขโมยน้อยนะครับ สารวัตร... แต่สำหรับผม มันไม่มีค่าอะไรเลยถ้าผม 'ไม่อยากไป'" คณินเอียงคอมองอย่างท้าทาย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ทำไมผมต้องเอาเวลาอันมีค่า ไปคลุกคลีกับกลิ่นเลือดและซากศพเน่าๆ ร่วมกับตำรวจหัวดื้อที่มองอาคมเป็นเรื่องงมงายด้วยล่ะครับ" ปราบต์ขบกรามแน่น ความอดทนของเขากำลังจะหมดลง มือหนาเอื้อมไปกระชากปกเสื้อเชิ้ตของหมอผีหนุ่มอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้คณินเซถอยหลังไปเล็กน้อย แต่แววตาของหมอผีหนุ่มกลับไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับยิ่งพึงพอใจเสียอีกที่เห็นเสือร้ายหลุดจากการควบคุม "อย่ามาเล่นลิ้นกับผม หมอคณิน คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธคดีนี้" ปราบต์กดเสียงต่ำ คาดคั้นด้วยความกร้าวร้าว คณินไม่ดิ้นรน เขากลับยกยิ้มมุมปาก ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของสารวัตรหนุ่มจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นเจือกลิ่นกาแฟเป่ารดแก้วสากของนายตำรวจหนุ่ม "ถ้าผมอยากให้ร่วมมือ... สารวัตรต้องรับ 'ข้อเสนอ' ของผมก่อนครับ" คณินกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ "คืนนี้ ตอนเที่ยงคืนตรง ไปกับผมที่ป่าช้าเก่าหลังวัดร้างย่านฝั่งธนฯ ถ้าสารวัตรกล้าเดินเข้าไปในเขตอาคมที่ผมกั้นไว้โดยไม่ชักปืนยิงผม... ผมจะยอมหยิบกระเป๋าเดินทางไปกองปราบกับท่านทันที" ปราบต์ชะงัก ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าของคู่สนทนาเพื่อค้นหาพิรุธ ทว่าในดวงตาสีนิลคู่นั้นมีแต่ความจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความขี้เล่น ก่อนที่ปราบต์จะทันได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือตกลง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของเขาก็แผดเสียงดังขึ้นอย่างทำลายบรรยากาศ สารวัตรหนุ่มจำใจต้องปล่อยมือจากปกเสื้อของคณิน แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับด้วยมือข้างเดียว "ว่าไงกองพิสูจน์หลักฐาน... อะไรนะ!" สีหน้าของปราบต์เปลี่ยนจากความโกรธเป็นความตกตะลึงในเสี้ยววินาที ร่างกายแข็งทื่อเมื่อได้ยินรายงานจากปลายสาย "สารวัตรครับ! ทีมค้นหาเพิ่งเจอศพที่สี่... แต่ศพนี้ไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาครับ มันคือศพของ 'หมวดวิชาญ' ลูกน้องคนสนิทของคุณเอง และที่สำคัญ... บนหน้าอกของศพ มีรอยเลือดเขียนสลักชื่อ 'คุณ' เอาไว้ด้วยครับ!" ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านตอนที่ 2 นี้ด้วยกันนะครับ หวังว่าจะสนุกและตื่นเต้นไปกับการเปิดปมปริศนากับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ