ศพกลางไพรกับรอยสักอาคม

กลิ่นอายของซากศพที่เริ่มเน่าสลายไม่ได้ลอยมาเตะจมูกสารวัตรปราบต์ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นแนวไผ่หนาทึบ หากแต่มันคือกลิ่นอายของความตายที่เจือปนด้วยบางสิ่งที่ไม่อาจหาคำอธิบายได้ในตำรากฎหมายอาญา รองเท้าคอมแบทสีดำย่ำลงบนพื้นดินชื้นแฉะของผืนป่าดิบชื้นทางภาคตะวันตก แสงไฟฉายแรงสูงจากมืออาสาสมัครกู้ภัยสาดส่องตัดความมืดมิดของราวป่า เผยให้เห็นภาพเบื้องหน้าที่ทำให้ตำรวจมืออาชีพอย่างสารวัตรปราบต์ต้องขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ร่างของมนุษย์คนหนึ่งถูกตรึงไว้กับลำต้นของต้นยางยักษ์ ร่างนั้นไร้ลมหายใจมาแล้วไม่ต่ำกว่าสี่สิบแปดชั่วโมง ผิวหนังซีดเซียวและเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ บริเวณหน้าอกถูกกรีดด้วยของมีคมเป็นอักขระโบราณที่ลึกจนเห็นกระดูกซี่โครง ทว่าสิ่งที่ทำให้สารวัตรหนุ่มผู้ยึดมั่นในหลักฐานเชิงประจักษ์ต้องรู้สึกหนาบที่ต้นคอ ไม่ใช่ความโหดเหี้ยมอำมหิตของการฆาตกรรม หากแต่เป็นรอยเลือดที่แห้งกรังรอบบาดแผลนั้น... มันไหลย้อนทวนแรงโน้มถ่วงขึ้นไปหาลำคออย่างผิดธรรมชาติ "หมอชันสูตรรายงานว่าอย่างไรบ้าง หมวด" สารวัตรปราบต์เอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับคมกริบกวาดมองรอบบริเวณที่เกิดเหตุเพื่อเก็บรายละเอียดทุกตารางนิ้ว ร้อยตำรวจโทวิชิตกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เอื้อมมือไปปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผาก แม้จะเป็นตำรวจป่าไม้ที่ผ่านคดีมาโชกโชน แต่สภาพของศพตรงหน้าก็เกินกว่าจะรับไหว "ทีมแพทย์สนามกำลังเดินทางเข้ามาครับสารวัตร แต่... แต่พี่ปราบครับ สภาพแบบนี้ มันไม่ใช่ฝีมือของพวกพรานป่าล้างแค้น หรือแก๊งค้าไม้เถื่อนแน่นอนครับ รอยพวกนี้... มันคือรอยสักไสยเวทที่พวกเล่นของเขาทำกัน" ปราบต์ไม่ตอบคำเขาสักคำ ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้ร่างไร้วิญญาณนั้นอีกสองก้าว ดวงตาสีนิลจดจ้องไปยังรอยสักอาคมบนแผ่นอกของเหยื่อ ในฐานะนายตำรวจผู้ผ่านการคลี่คลายคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วน เขาย่อมรู้ดีว่ารอยแผลเหล่านี้ถูกกรีดด้วยความประณีตและแม่นยำรากับผ่านการคำนวณทางเรขาคณิต ไม่มีร่องรอยของการลังเล ไม่มีแม้แต่หยดเลือดที่กระเซ็นออกนอกเส้นทางอาคม มันคือพิธีกรรม... พิธีกรรมที่ถูกกระทำโดยผู้ที่มีความรู้ความเข้าใจในศาสตร์มืดอย่างลึกซึ้ง "วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้ว่าทำไมเลือดถึงไหลย้อนขึ้นข้างบนได้ แต่วิชาชีพของเราอธิบายได้ว่า ฆาตกรตั้งใจส่งสารอะไรบางอย่างถึงผม" ปราบต์พزท.พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น สายตาคมกวาดมองไปรอบโคนต้นไม้ จนกระทั่งสะดุดเข้ากับวัตถุบางอย่างที่ตกอยู่บนรากไม้ มันคือตะปูตอกโลงศพโบราณที่ขึ้นสนิมเขรอะ ปักลงบนดินตรงจุดที่เท้าของศพชี้พอดี ปลายตะปูมีคราบน้ำสีดำส่งกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรง ปราบต์ย่อตัวลง ใช้ถุงมือยางหยิบมันขึ้นมาพิจารณาอย่างใกล้ชิด โดยไม่ทันสังเกตว่ามีเงาร่างหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบมาจากความมืดเบื้องหลัง "ระวังหน่อยครับสารวัตร ของต่ำแบบนั้น ถ้าเผลอไปเหยียบหรือจับสุ่มสี่สุ่มห้า วิญญาณที่ถูกตรึงไว้อาจจะย้ายมาเกาะติดหลังท่านแทนก็ได้นะครับ" น้ำเสียงทุ้มกังวานและติดจะเยาะหยันเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของผืนป่า ทำเอาทีมกู้ภัยถึงกับสะดุ้งสุดตัว ปราบต์ไม่ได้แสดงอาการตกใจให้เห็น ชายหนุ่มค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างใจเย็น ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ ภายใต้แสงไฟฉาย ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิร์ตสีเข้มพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นรอยสักรูปยันต์โบราณจางๆ ที่ท่อนแขนซ้ายกำลังยืนกอดอกพิงลำไม้ไผ่ ใบหน้าคมคายนั้นประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านยาก ทว่านัยน์ตาเรียวรีคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยความขบขันและท้าทาย "คณิน" ปราบต์เอ่ยชื่อนั้นลอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจระคนระแวง "นายมาทำอะไรที่นี่ ที่นี่คือสถานที่เกิดเหตุคดีอาชญากรรม ห้ามบุคคลภายนอกเข้า" หมอผีหนุ่มยุคใหม่อย่างคณินหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาก้าวเท้าเดินเข้าหาจุดเกิดเหตุอย่างไม่สะทกสะท้าน ราวกับผืนป่าแห่งนี้เป็นสนามหลังบ้านของตนเอง ดวงตาคมกวาดมองศพบนต้นไม้อย่างพิจารณาก่อนจะหันกลับมาสบตากับนายตำรวจหนุ่มตรงๆ "บุคคลภายนอกเหรอครับสารวัตร" คณินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏชัดเจนขึ้น "เกรงว่าคนที่กำลังยืนกอดอกทำหน้าเครียดอยู่ตรงนี้ จะเป็นคนนอกที่กำลังหลงทางอยู่ในเขาวงกตที่ผมรู้จักดีเสียมากกว่านะครับ" "ฉันไม่ต้องการคำอธิบายงมงายจากหมอผีต้มตุ๋นอย่างนาย ถอยไปซะ หมวดวิชิต พาตัวเขาออกไป" ปราบต์สั่งการเสียงเฉียบขาด ทว่าคณินกลับไม่ขยับเขยื้อน หมอหนุ่มก้าวเข้าไปประชิดตัวสารวัตรปราบต์ในระยะที่ห่างกันเพียงคืบ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาและกำยานลอยปะปนกับกลิ่นสาบป่า คณินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหูของอีกฝ่าย กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "สารวัตรคิดว่ารอยแผลบนอกนั่นกรีดเพื่ออะไรครับ... เพื่อฆ่าเหยื่ออย่างทรมาน หรือเพื่อ *'ปลุก'* อะไรบางอย่างที่หลับใหลอยู่ใต้รากยางต้นนี้กันแน่?" คณินเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองตะปูอาคมในมือของนายตำรวจหนุ่ม "และถ้าผมเดาไม่ผิด... ตะปูเล่มนั้นที่สารวัตรเพิ่งหยิบขึ้นมา มันไม่ได้แค่ตอกลงดินหรอกครับ... แต่มันกำลังนับถอยหลังเวลาตายของใครบางคนในทีมของท่านต่างหาก" ปราบต์ชะงัก นัยน์ตาสีนิลวับโรจน์ด้วยความโกรธกรำ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปควคอมยิ้มกวนประสาทนั้นด้วยความหงุดหงิด ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสปกเสื้อของอีกฝ่าย เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของหมวดวิชิตก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน หมวดวิชิตกดรับสาย ใบหน้าที่ซีดเซียวอยู่แล้วกลับถอดสีลงไปอีกจนแทบไร้เลือด หนุ่มรุ่นน้องหันมามองสารวัตรปราบต์ด้วยดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ส... สารวัตรครับ!" เสียงของหมวดวิชิตสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ศูนย์วิทยุเพิ่งรายงานเข้ามา... เมื่อครู่ หน่วยลาดตระเวนป่าอีกชุดเพิ่งพบรถกระบะของกองพิสูจน์หลักฐานที่ขับล่วงหน้ามาก่อนพวกเรา... จอดสนิทอยู่กลางถนนลูกรังห่างจากจุดนี้ไปสองกิโลเมตร" ปราบต์ขมวดคิ้วแน่น "แล้วยังไง?" "เจ้าหน้าที่ในรถ... ถูกเชือดคอและสลักลายอาคมแบบเดียวกันนี้ทุกคนครับสารวัตร!" และในวินาทีที่ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวนั้นก้องอยู่ในความเงียบ คณินก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้ปราบต์อีกครั้ง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนริมฝีปากขณะที่กระซิบประโยคสุดท้ายที่ทำให้เลือดในกายของนายตำรวจหนุ่มแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง *"ยินดีต้อนรับสู่อาคมซ่อนกลครับสารวัตร... และระวังตัวไว้ให้ดี เพราะเกมของมัน... เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ก้าวแรกที่ท่านเหยียบเข้ามาในป่านี้แล้วนะครับ"* --- ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาเปิดฉากความระทึกขวัญครั้งนี้ด้วยกันนะครับ