ร่องรอยในหมู่บ้านชายป่า

กลิ่นอับของโคลนตมและกลิ่นสาบป่าที่อบอวลอยู่ภายในรถยนต์ขับเคลื่อนสี่ล้อ ไม่น่ากังวลเท่ากับวัตถุชิ้นเล็กๆ ที่วางอยู่บนเบาะโดยสารด้านข้าง หมวกแก๊ปสีดำเปื้อนโคลนของหมวดวิชาญ—นายตำรวจหนุ่มผู้ควรจะนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงสเตนเลสในห้องดับจิตของโรงพยาบาลประจำจังหวัด—กำลังส่งกลิ่นอายความชื้นและไอเย็นยะเยือกออกมาอย่างผิดธรรมชาติ สารวัตรปราบต์ละสายตาจากหมวกใบนั้น ชำเลืองมองชายหนุ่มผู้มีฐานะเป็นทั้ง "ตัวปัญหา" และ "กุญแจสำคัญ" ในคดีนี้ หมอคณินกำลังเคาะนิ้วเรียวยาวลงกับพวงมาลัยเป็นจังหวะช้าๆ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาเพ่งมองผ่านกระจกหน้าปัด ฝ่าความมืดทึบของแนวป่าทึบที่หนาแน่นจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้แสงดาวเล็ดลอด "คุณคิดว่าหมวดวิชาญนั่งรถมากับเราด้วยหรือครับ สารวัตร" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่ที่มักทำให้เส้นประสาทในสมองของนายตำรวจหนุ่มกระตุกทุกครั้ง "เลิกเล่นตลกขบขันแล้วขับรถให้มันพ้นเขตอาถรรพ์นี่เสียที หมอคณิน" ปราบต์กดเสียงต่ำ ดวงตาคมปลาบจับจ้องไปยังเบื้องหน้า "หม วิชาญนอนอยู่โรงพยาบาล ทีมแพทย์ยืนยันการตายด้วยภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันจากความตกใจสุดขีด... แต่หมวกบัดซบใบนี่ดันมาอยู่บนเบาะหลังรถผมเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ก่อนที่เราจะเหยียบเข้ามาในเขตหมู่บ้านหนองผีเสื้อนี่" คณินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่กลั้วไปด้วยความขบขันอันมืดหด "ความตายในทางนิติวิทยาศาสตร์อาจจะจบลงบนเตียงสเตนเลสครับ สารวัตร แต่ในทางไสยเวท... คนตายบางคนยังเดินเตาะแตะกลับบ้านไม่ถูกต่างหากล่ะครับ หมวดวิชาญอาจจะแค่อยمลืมของไว้ หรือไม่ก็... อยากบอกอะไรบางอย่างก่อนที่เขาจะสลายกลายเป็นปุ๋ยใต้รากไม้" รถยนต์กระชากตัวหยุดลงเมื่อมาถึงป้ายไม้ผุพังที่สลักชื่อ "บ้านหนองผีเสื้อ" เอาไว้ด้วยรอยมีดฟันลึก ตัวหนังสือบิดเบี้ยวราวกับถูกเขียนขึ้นด้วยความหวาดกลัว บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดราวกับป่าปูนซีเมนต์ที่ไร้ซึ่งสรรพเสียงของแมลงกลางคืน ลมพัดโชยมาวูบหนึ่ง หอบเอาความเย็นยะเยือกและกลิ่นธูปจางๆ ลอยมาปะทะจมูก บ้านเรือนในหมู่บ้านนี้ปลูกสร้างด้วยไม้เก่าคร่ำคร่า ยกใต้ถุนสูง หน้าต่างทุกบานปิดสนิทแน่นหนาด้วยแผ่นไม้ตอกตะปูไขว้กันเป็นรูปกากบาท ราวกับต้องการป้องกันไม่ให้สิ่งใดจากภายนอกเล็ดลอดเข้าไป และที่สำคัญที่สุด... ไม่มีแสงไฟแม้แต่ดวงเดียวเล็ดลอดออกมาจากบ้านเรือนเหล่านั้น "หมู่บ้านร้าง?" ปราบต์ตั้งข้อสังเกต พร้อมกับเลื่อนมือไปจับด้ามปืนพกประจำกายโดยสัญชาตญาณ "ไม่ใช่ร้างครับ... มีคนอยู่" คณินปรายตามองไปยังช่องหน้าต่างบานหนึ่งที่แง้มเปิดออกเพียงเล็กน้อย มีเงาดำตะคุ่มคู่หนึ่งกำลังจ้องมองพวกเขาผ่านความมืด "พวกเขากำลังดูเรา เหมือนแมתที่จ้องมองหนูวิ่งเข้ากรง... น่าสนใจดีแท้" ทั้งคู่ก้าวลงจากรถ ความชื้นของดินโคลนดูดกลืนเสียงฝีเท้าจนแทบไม่ได้ยิน ปราบต์กวาดสายตาสำรวจรอบกายด้วยสัญชาตญาณผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ ในขณะที่หมอคณินเดินเอามือซุกกระเป๋าเสื้อโค้ด สายตากวาดมองตามเสาเรือนที่มีรอยเลือดแห้งกรังและอักขระโบราณถูกเขียนด้วยน้ำยาสีแดงคล้ำ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นจากตรอกแคบๆ ระหว่างบ้านสองหลัง "หยุดอยู่ตรงนั้น! เจ้าหน้าที่ตำรวจ!" ปราบต์ชักอาวุธปืนออกจากซองพร้อมส่งเสียงคำรามก้อง ทว่าร่างที่วิ่งสวนออกมากลับไม่ใช่คนร้ายที่พวกเขาคาดคิด มันคือร่างผอมโซของชายชราคนหนึ่ง เสื้อผ้าขาดวิ่น เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยแผลพุพองน่ากลัว ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีดจนแทบไม่เหลือแววตาของความเป็นมนุษย์ เขาพุ่งตรงมาทางคณินและปราบต์ราวกับคนเสียสติ ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่า คว้าชายกางเกงของหมอคณินไว้แน่น มือที่สั่นเทานั้นเย็นเฉียบราศน้ำแข็ง "ช่วย... ช่วยด้วย... มันมาแล้ว... มันไม่ได้เอาแค่ชีวิต... แต่มันเอาวิญญาณ!" ชายชราละล่ำละลักพูด น้ำตาไหลพรากผสมกับเลือดกำเดาที่ไหลออกจากรูจมูก คณินย่อตัวลงช้าๆ ไม่มีความหวาดกลัวปรากฏบนใบหน้าคมคายนั้น มีเพียงรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคู่นั้นพิจารณารอยแผลพุพองบนลำคอของชายชราอย่างพินิจพิเคราะห์ "รอยพุพองแบบนี้... ไม่ใช่ไฟไหม้ และไม่ใช่โรคผิวหนัง" คณินเอ่ยขึ้นเรียบๆ พลาลองเอื้อมมือไปแตะบริเวณหน้าผากของชายชรา "นี่มันรอยไหม้จากคาถา 'ไฟกัลปพฤกษ์' สายดำ... ใครเป็นคนทำตาแก่? ใครเผาคนในหมู่บ้านนี้ทั้งเป็น?" ชายชราส่ายหัวหวือ ร่างกายสั่นเทิ้มอย่างรุนแรงริมฝีปากสั่นระริกจนแทบพูดไม่ออก ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นจ้องมองไปด้านหลังของปราบต์และคณิน ดวงตาเบิกกว้างขึ้นจนแทบถลนออกมาจากเบ้า พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "มัน... มันมาแล้ว... อยู่ข้างหลังพวกคุณ!" ปราบต์หมุนตัวกลับตามสัญชาตญาณพร้อมกับยกปืนขึ้นเล็งในเสี้ยววินาที ทว่าเบื้องหลังของพวกเขา กลับไม่ใช่เงาของมนุษย์ หรือสัตว์ป่าดุร้าย บนระเบียงไม้ของบ้านหลังใหญ่ที่สุดกลางหมู่บ้าน ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนห้อยหัวลงมา เส้นผมยาวสลวยสีดำสนิทแผ่สยายลงมาเคล้าพื้นดิน ดวงตาสองข้างถูกควักออกจนเป็นร่องลึกสีดำสนิท และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ... บริเวณลำคอของเธอมีรอยเย็บด้วยด้ายดิบสีแดงสดนับร้อยเข็ม และเมื่อหญิงสาวร่างนั้นฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะแหบพร่าที่คุ้นหูอย่างประหลาด... "สารวัตร... หมอ..." เสียงนั้นดังลอดผ่านรอยเย็บบนลำคอออกมา เป็นน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายของปราบต์เย็นเฉียบลงทันที มันคือเสียงของหมวดวิชาญ! **ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดครั้งนี้ด้วยกันนะครับ**