การปะทะฝีปากขั้นสุด

“หมอครับ... ถ้าจะให้ดี ช่วยสอนวิธีคัดกรองแขกเหรื่อให้มันมีคุณภาพกว่านี้หน่อยก็ดีนะครับ ไม่ใช่ปล่อยให้ใครที่ไหนก็ไม่รู้เดินเข้ามาแตะเนื้อต้องตัวในขณะที่พวกเรากำลังทำงานสำคัญอยู่” เสียงของสารวัตรปราบต์เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในช่องฟรีซ เขายืนพิงกรอบประตูไม้เก่าแก่ของเรือนพัก กล้ามเนื้อแขนที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนเกร็งขึ้นตามแรงอารมณ์ สายตาคมกริบของนายตำรวจหนุ่มจับจ้องไปที่คณิน ซึ่งกำลังยืนอยู่กับหญิงสาวแปลกหน้าที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นเมื่อครู่ เธอสวมชุดสีมัสตาร์ดผ้าพริ้วไหว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกราตรีฟุ้งกระจายจนกลบกลิ่นธูปหอมในห้องทำงานของหมอผีหนุ่มไปเสียสิ้น คณินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบของเขาเหยียดยิ้มกวนประสาทตามนิสัย เขาวางตลับว่านอาคมลงบนโต๊ะไม้สักก่อนจะหันมามองสารวัตรด้วยแววตาพราวระยับ “หึงหรือครับสารวัตร? นี่เรากำลังสืบคดีฆาตกรรมวิญญาณผูกพยาบาท หรือว่ากำลังเปิดรายการหาคู่ดูใจกันอยู่ครับ?” คณินหัวเราะในลำคอพลางปรายตามองหญิงสาวข้างกาย “คุณรินเขาแค่นำเบาะแสเรื่องรอยสักประหลาดที่พบในศพรายล่าสุดมาให้ เพราะเขาเคยเห็นมันในงานประมูลของเก่าที่เชียงใหม่ ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นครับ” “เบาะแส? หรือข้ออ้างที่จะมาทำตัวรุ่มร่ามกันในนี้” ปราบต์ก้าวเท้าเดินเข้ามาในห้อง กลิ่นอายความกดดันที่เขาสร้างขึ้นนั้นรุนแรงเสียจนหญิงสาวที่ชื่อ ‘ริน’ ถึงกับต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว “คุณปราบต์คะ...” รินเอ่ยเสียงหวานหู “ฉันแค่มาช่วยหมอคณิน ตามหน้าที่พลเมืองดีค่ะ ไม่ได้มีเจตนาจะมาขัดจังหวะใคร... หรือว่าหมอมี ‘ผู้ช่วย’ ที่ขี้หึงขนาดนี้มาก่อนแล้วหรือคะ?” คณินขยับยิ้มกว้างขึ้น เขาก้าวไปหยุดอยู่ตรงหน้าปราบต์ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้ทั้งคู่สัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน กลิ่นยาสูบจางๆ จากปราบต์ปะทะกับกลิ่นเครื่องหอมอาคมของคณินอย่างมีนัยยะ “สารวัตรครับ อย่าให้ความใจร้อนมาบดบังเหตุผลเลย” คณินลดเสียงต่ำลงให้ได้ยินกันเพียงสองคน “ต่อให้ผมจะมีคนเข้าหามากแค่ไหน แต่คนที่ผมยอมให้เข้ามาวุ่นวายในชีวิตส่วนตัวถึงขนาดนี้... ก็มีแค่คุณคนเดียวนะครับ” ปราบต์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ “พูดจาสวยหรูไปเถอะหมอ แต่ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำหวานของพวกนักต้มตุ๋น ถ้าหญิงคนนี้มีข้อมูลจริง ก็คายออกมา เดี๋ยวนี้ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วลากตัวไปสอบปากคำที่โรงพักแทน” คณินหันไปมองรินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน แววตาขี้เล่นถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบแบบผู้ที่คุมเกม “คุณรินครับ บอกสิ่งที่คุณรู้มาให้หมด อย่าให้สารวัตรเขาต้องใช้วิธีรุนแรงเลย เพราะผมเองก็ไม่ชอบให้ใครมาทำร้าย ‘แหล่งข่าว’ ของผม... โดยเฉพาะคนสวยๆ อย่างคุณ” รินเม้มปากแน่นก่อนจะหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าถือ มันเป็นรูปภาพของรอยสักรูปงูเกี่ยวกระหวัดกับมีดสั้นอาคม ซึ่งเธออ้างว่าพบในสมุดบันทึกของนักสะสมของเก่าผู้หนึ่งที่เสียชีวิตไปอย่างปริศนา “รอยสักนี้... มันไม่ได้ถูกสักด้วยน้ำหมึกธรรมดา แต่มันถูกสักด้วยเลือดของคนที่ทำพิธี ‘ผูกจิต’” รินเอ่ยเสียงสั่น “และคนที่ฉันเห็นเขาใส่รอยสักนี้ในงานประมูล... คือคนที่เพิ่งเดินสวนกับพวกคุณที่หน้าทางเข้าหมู่บ้านเมื่อสิบนาทีที่แล้วค่ะ” บรรยากาศในห้องเงียบสนิทลงในทันที ปราบต์เปลี่ยนสีหน้าจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความเคร่งขรึมในบัดดล เขาหันไปมองหน้าคณินที่ตอนนี้แววตาเต็มไปด้วยความจริงจัง “สิบนาทีที่แล้ว?” ปราบต์ถามเสียงต่ำ “คนคนนั้นมีลักษณะอย่างไร?” “สวมชุดสีเทา ท่าทางเหมือนคนไม่มีตัวตน แต่มีกลิ่นสาปศพติดตัวมาจางๆ...” รินยังพูดไม่ทันจบ เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้นเป็นจังหวะสามครั้ง มันเป็นจังหวะเคาะที่แฝงไปด้วยพลังอาคมจนบานประตูไม้สั่นสะเทือนเบาๆ คณินคว้ากริชอาคมที่วางอยู่ข้างตัวทันที เขาส่งสัญญาณให้ปราบต์ขยับไปอยู่หลังประตู ส่วนตัวเขาเองยืนตระหง่านอยู่กลางห้อง “ใครครับ?” คณินตะโกนถาม ไม่มีเสียงตอบกลับจากอีกฝั่ง มีเพียงจดหมายฉบับหนึ่งที่ค่อยๆ เลื่อนลอดผ่านช่องว่างใต้ประตูเข้ามา กระดาษแผ่นนั้นเปียกชุ่มไปด้วยของเหลวสีแดงเข้มที่ส่งกลิ่นคาวคลุ้งไปทั่วห้อง ปราบต์คว้ากระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาเปิดอ่าน ดวงตาของนายตำรวจหนุ่มเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นข้อความที่เขียนด้วยลายมืออันบิดเบี้ยวว่า *‘หมอผีปากร้าย... อย่าคิดว่าความตายจะหลีกหนีเจ้าพ้น เพียงเพราะเจ้ามีตำรวจเลวๆ คอยคุ้มครอง’* ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนของหญิงสาวก็ดังมาจากนอกหน้าต่าง พร้อมกับเงาดำที่พุ่งผ่านหน้าห้องไปอย่างรวดเร็ว ปราบต์กระชากประตูออกไปทันที แต่สิ่งที่เขากลับพบไม่ใช่คนแปลกหน้าชุดเทา หากแต่เป็นรอยเลือดที่สลักลงบนพื้นไม้เป็นอักขระโบราณที่ส่องแสงสีเลือดวาบขึ้นมาในความมืด! “หมอ! ถอยออกมา!” ปราบต์ตะโกนลั่น พร้อมกับชักปืนในมือขึ้นมาจ่อไปที่ความว่างเปล่าเบื้องหน้า ขณะที่คณินเริ่มร่ายมนตร์บทที่เขารู้ดีว่ามันมีราคาที่ต้องจ่ายสูงยิ่งนัก ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเผชิญหน้ากับความมืดมิดในคดีนี้ไปพร้อมกับผมและตัวละครที่ผมรักนะครับ เพชรตาเสือโบราณ