รอยร้าวในทีม

แฟ้มสีน้ำตาลหนาปึ้กถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานไม้สักเก่าจนเสียงดังสนั่น กลิ่นอายความอับชื้นของห้องสอบสวนใต้ถุนสถานีตำรวจนครบาลผสมกับกลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดมาหลายชั่วโมง ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สารวัตรปราบต์ หรือที่ใครต่อใครในกรมเรียกขานกันด้วยความเกรงใจว่าสารวัตรปราบ นั่งนิ่งสนิทอยู่หลังโต๊ะ ตัวเอนพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งยามขยับตัว ดวงตาคมกริบใต้คิ้วหนาจ้องมองคำสั่งราชการสีแดงฉานบนแผ่นกระดาษแผ่นนั้นนิ่งนาน ราวกับกำลังใช้สายตาเผาทำลายตัวหนังสือพิมพ์ดีดแต่ละบรรทัดให้เป็นจุล "คำสั่งพักราชการไม่มีกำหนด... เซ็นโดยผู้บังคับการโดยตรง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่แฝงไว้ด้วยกระแสลมหายใจที่หนักหน่วง ปราบต์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เขายังคงจดจ้องตัวหนังสือเหล่านั้นด้วยความรู้สึกที่กึ่งEกEระอั้นและชาชิน กฎหมายและระเบียบวินัยคือกรอบเหล็กที่เขาเคยเชื่อมั่นมาตลอดชีวิตการเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ ทว่าในคดีฆาตกรรมควักหัวใจลึกลับที่พัวพันกับอาคมสายดำเมื่อสัปดาห์ก่อน หลักฐานเชิงประจักษ์ทางนิติวิทยาศาสตร์กลับพ่ายแพ้ให้กับรอยแยกมิติและอาถรรพ์ที่กฎหมายไม่อาจบัญญัติไว้ เขาเลือกใช้ "วิธีนอกรีต" ตามคำแนะนำของหมอผีหนุ่มปากร้าย เพื่อแลกกับการหยุดยั้งพิธีกรรมนองเลือดและช่วยชีวิตตัวประกันไว้ได้ทันเวลา... แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือ ตราตั้งนายตำรวจเอกสิทธิ์ถูกปลดแขวนไว้บนหิ้งอย่างไร้ค่า "ท่านผู้การคงคิดว่าคุณเสียสติไปแล้วจริงๆ สารวัตร" น้ำเสียงกวนประสาทที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดริมหน้าต่าง คณิน หรือหมอคณิน หมอผีหนุ่มยุคใหม่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแลคเข้ารูป ยืนพิงกรอบหน้าต่าง กอดอกมองสถานการณ์ด้วยรอยยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ อย่างคนใจเย็น ไม่มีความตระหนกตกใจใดๆ สะท้อนออกมาจากแววตาคู่นั้น มีเพียงความสนุกสนานระคนเย้ยหยันตามประสาคนที่ไม่เคยเกรงกลัวอำนาจใดบนโลกใบนี้ ปราบต์เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเข้มดุดันจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งตรงหน้า "เพราะคุณคนเดียว คณิน" น้ำเสียงของนายตำรวจหนุ่มลอดไรฟันออกมาทีละคำ "ถ้าวันนั้นผมไม่บ้าจี้เชื่อคำแนะนำบ้าๆ ของคุณ พาคนบุกเข้าป่าช้าเก่าโดยไม่ขอหมายค้นศาลเพิ่ม และใช้พิธีกรรมสะกดรอยวิญญาณแบบที่คุณโม้ไว้ ผมคงไม่ต้องมานั่งรับใบประกาศิตไล่ออกทางอ้อมแบบนี้" "โอ้ อย่าเพิ่งโยนขี้มาให้ผมรับคนเดียวสิครับ สารวัตร" คณินหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ก้มตัวลงใช้มือสองข้างท้าวขอบโต๊ะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นจางๆ ของกำยานและบุหรี่เมนทอลจากตัวอีกฝ่าย "คุณเลือกเองต่างหาก คุณอยากไขคดีนี้จนตัวสั่น คุณอยากรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังการฆ่าบูชายัญพวกนั้นยิ่งกว่าใครเพื่อน... อย่าเอาเก้าอี้สารวัตรมาอ้างเป็นความชอบธรรมเลยครับ คนอย่างสารวัตรปราบต์น่ะ ต่อให้ไม่มีเครื่องแบบ ไม่มีปืนประจำกาย ต่อให้เบื้องบนสั่งให้กราบแผ่นดินหยุดเดิน คุณก็ยังจะเดินหน้าขุดคุ้ยต่ออยู่ดีไม่ใช่หรือครับ?" คำพูดทิ่มแทงใจดำนั้นทำให้ปราบต์ชะงักไปชั่วขณะ มันคือความจริง... ความจริงที่เขาเกลียดชังที่สุด เพราะมันถูกพูดออกมาจากปากของคนที่เขาพยายามตีตัวออกห่างมาตลอดหลายเดือน สองคน สองขั้ว สองวิชาชีพ ปราบต์คือนักกฎหมายผู้ยึดมั่นในคัมภีร์กฎหมายอาญา ส่วนคณินคือผู้ใช้ไสยเวทและจิตวิทยาควบคุมจิตใจคน ทั้งคู่ยืนอยู่คนละฟากฝั่งของความถูกต้อง แต่กลับถูกโชคชะตาเหวี่ยงให้มาติดอยู่ในวงจรอุบาทว์ของคดีเดียวกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "ผมถูกพักงาน คณิน" ปราบต์เน้นเสียงต่ำ ดวงตาหรี่ลงอย่างอันตราย "นั่นหมายความว่าผมไม่มีอำนาจตามกฎหมายในการเข้าถึงสำนวนคดี ไม่มีกำลังพล และไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะพกปืนก้าวเท้าเข้าพื้นที่เกิดเหตุ... ส่วนคุณ เป็นแค่หมอผีรับจ้างอิสระที่ตอนนี้กำลังหมดประโยชน์สำหรับพวกตำรวจแล้ว ไสหัวไปซะ คดีนี้จบลงแค่นี้" คณินไม่สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย รอยยิ้มบนมุมปากกลับกว้างขึ้น แววตาคมกริบฉายประกายท้าทายที่ทำให้นายตำรวจหนุ่มรู้สึกร้อนรุ่มในอก "จบเหรอครับ? สารวัตรตาฝาดไปหรือเปล่า" คณินยืดตัวขึ้นเต็มความสูง หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองที่ซ่อนไว้ด้านหลังออกมาวางทับลงบนแฟ้มคำสั่งพักงาน "ลองเปิดดูสิครับ... ของขวัญส่งท้ายก่อนที่ผมจะ 'ไสหัว' ไปตามที่คุณต้องการ" ปราบต์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย มือหนาเอื้อมไปหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาเปิดดู ด้านในมีรูปถ่ายโพลลาอยด์สามใบ และกระดาษบันทึกข้อความเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ภาพแรกคือรอยแผลเป็นรูปอักขระโบราณบนข้อมือศพรายใหม่ ซึ่งไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน ภาพที่สองคือแผนที่ลายมือดิบๆ ของป่าดิบชื้นเขตติดต่อชายแดนตะวันตก และภาพสุดท้าย... คือภาพถ่ายติดบัตรประชาชนของนายตำรวจระดับผู้บังคับบัญชาคนสนิทของผู้การฯ ที่เพิ่งเซ็นคำสั่งพักงานเขาเมื่อเชหมาดๆ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยหมึกสีแดงเข้มจนน่าขนลุก *'มันไม่ได้จบที่ป่าช้าเก่า... และคนที่ถือมีดพิธีตัวจริง ยังนั่งเซ็นคำสั่งอยู่ในกรมนี้'* บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันตาเห็น เสียงพัดลมเพดานเก่าๆ ที่หมุนเอื่อยๆ กลายเป็นเสียงเดียวที่ดังอยู่ในโสตประสาท ปราบต์เงยหน้าขึ้นมองหน้าคณินช้าๆ แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตัวระดับสูงสุด สัญชาตญาณนักสืบพุ่งพล่านขึ้นมากลบความขุ่นเคืองเรื่องถูกพักงานจนหมดสิ้น "คุณได้มันมาจากไหน?" ปราบต์ถามเสียงลอดไรฟัน คณินหยิบซองบุหรี่ขึ้นมาเคาะมวนหนึ่งคาบไว้ที่ริมฝีปาก ก่อนจะจุดไฟแช็ก เปลวไฟสีส้มวับแวมสะท้อนในดวงตาสีเข้มคู่นั้น ขณะที่ควันสีเทาลอยละلي่อขึ้นสู่เพดาน หมอผีหนุ่มพ่นควันออกมาช้าๆ แล้วยิ้มเยาะ "จากที่ที่กฎหมายเอื้อมไม่ถึง... และจากคนที่คุณไว้ใจที่สุดนั่นแหละครับสารวัตร" คณินเว้นจังหวะ ปรายตามองประตูห้องสอบสวนที่ปิดสนิท ก่อนจะโน้มตัวกระซิบเบาๆ จนลมหายใจอุ่นปะทะข้างแก้วหู "ถ้าคุณอยากรู้ว่าใครคือตัวจริง... คืนนี้ เที่ยงคืนตรง เจอกันที่ 'บ้านเรือนไทยร้างริมคลองอัมพวา' อย่าลืมพกปืนกระบอกโปรดของคุณมาด้วยล่ะครับ เพราะเรากำลังจะไปล่าหัวฆาตกรที่ใช้ทั้งกฎหมายและอาคมปิดปากคนทั้งเมือง" พูดจบ คณินก็หมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวออกไปจากห้องอย่างไม่รอคำตอบ ทิ้งให้ปราบต์นั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวของเงาไม้ริมหน้าต่าง มือหนากำภาพถ่ายโพลลาอยด์ในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ เสียงฝีเท้าของคณินค่อยๆ ห่างออกไปตามทางเดิน พร้อมกับเสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งที่กำลังเร่งรีบย่างกรายเข้ามาใกล้ประตูห้องสอบสวนอย่างเงียบเชียบ... ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นในความเงียบ ไร้ซึ่งเสียงเอ่ยทักทายจากบุคคลปริศนาที่ยืนอยู่เบื้องหลังบานไม้เก่าๆ นั้น ทว่ากลิ่นอายจางๆ ของธูปหอมผสมกลิ่นเลือดสดๆ กลับลอยแทรกเข้ามาตามร่องประตู สะกิดเตือนสัญชาตญาณดิบให้ปราบต์รู้ทันทีว่า... แขกยามวิกาลไม่ได้มาดี และประตูห้องนี้กำลังจะถูกเปิดออกด้วยมือของใครบางคนที่ไม่ควรจะมีตัวตนอยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ