หลักฐานที่ซ่อนใต้ธรณีประตู

กลิ่นอับชื้นของบ้านไม้สักเก่าคร่ำคร่าผสมกับกลิ่นธูปสาบสาง ปะทะนาวีของสารวัตรปราบต์จนมวนอยู่ในท้อง ภาพเบื้องหน้าคือรอยแยกของพื้นกระดานไม้ตะเคียนที่ถูกงัดขึ้นด้วยชะแลงเหล็ก ปราบต์เบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นหลักฐานชิ้นนั้น... มันคือ "ตะปูสังข์" โบราณ ยาวราวสามนิ้ว คราบสนิมสีเลือดเกรอะกรังฝังลึกตามร่องเกลียว ปลายแหลมเปื้อนคราบไขมันสีเหลืองคล้ำที่ส่งกลิ่นเหม็นหืนน่าสะอิดสะเอียน "อย่าเพิ่งจับด้วยมือเปล่าครับสารวัตร" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงแววเย้าแหย่ดังขึ้นเหนือศีรษะ คณินย่อตัวลงยองๆ ข้างกาย ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นรอยสักยันต์โบราณจางๆ บริเวณข้อมือ หมอผีหนุ่มใช้คีมปลายแหลมสแตนเลสคีบตะปูชิ้นนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แสงไฟฉายคาดหัวสาดส่องกระทบโลหะโบราณจนเกิดเงาทอประกายสีนิลประหลาดในความสลัวของใต้ถุนบ้าน ปราบต์ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าคมคายบึ้งตึง ดวงตาคมกริบมองคู่ปรับสลับกับวัตถุพยานในมืออีกฝ่าย "คุณรู้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมหมอ ว่ามันซ่อนอยู่ตรงนี้" "ผมเป็นหมอผี ไม่ใช่สุนัขดมกลิ่น ถึงจะรู้ว่ามีกลิ่นอายความตายหนาแน่นแค่ไหน แต่พิกัดที่แม่นยำขนาดนี้ ต้องยกความดีความชอบให้สัญชาตญาณดิบของคุณต่างหากสารวัตร" คณินยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยความท้าทาย ราวกับกำลังมองนักล่าที่ติดกับดักของตนเองอย่างสนุกสนาน สารวัตรหนุ่มขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามปูดนูน ความรู้สึกอึดอัดพรั่งพรูเข้ามาในอก เขาเกลียดการพึ่งพาวิชาไสยเวทของอีกฝ่าย แต่นปฏิเสธไม่ได้ว่าทุกครั้งที่คณินก้าวเข้ามาในที่เกิดเหตุ เบาะแสที่มืดมนมักจะสว่างวาบขึ้นมาทันทีราวกับมีเวทมนตร์ บ้านหลังนี้เป็นของ "นายชู" อดีตผู้ใหญ่บ้านผู้ทรงอิทธิพลประจำตำบล และเป็นผู้ต้องสงสัยคนแรกในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องควักเครื่องในที่เขากำลังตามล่า ชูให้การปฏิเสธเสียงแข็งอ้างว่าตนเองนอนป่วยอยู่แต่บนเรือn และไม่เคยย่างกรายมาที่เรือนร้างหลังนี้ร่วมปี แต่ตะปูสังข์ดอกนี้... อุปกรณ์ทำพิธีสะกดวิญญาณชั้นต่ำที่ใช้ตอกตรึงร่างเหยื่อก่อนตาย กลับถูกซ่อนไว้ใต้ธรณีประตูบ้านของตัวผู้ต้องสงสัยเอง "หลักฐานชิ้นนี้ชี้ชัดว่า นายชูโกหกคำโต" ปราบต์พูดลอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย็นเยียบของนายตำรวจผู้ยึดมั่นในกฎหมาย "และมันมากพอที่จะขอหมายค้นและหมายจับจากศาลในเช้าวันนี้" "ช้าก่อนครับท่านสารวัตร" คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชูตะปูในถุงพลาสติกใสที่เพิ่งหยิบจากกระเป๋าเสื้อขึ้นส่องกับแสงไฟฉาย "คุณคิดจริงๆ หรือว่าคนระดับอดีตผู้ใหญ่บ้าน จะโง่เอาหลักฐานชิ้นเอกมาซ่อนไว้ในบ้านของตัวเองแบบลวกๆ ให้ตำรวจฝึกหัดอย่างคุณมาเจอ" ปราบต์ชะงัก ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวง "คุณหมายความว่ายังไง" "หมายความว่า..." คณินก้าวเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นจางๆ ของไม้จันทน์หอมผสมกับกลิ่นอายความตายจากตัวหมอผีหนุ่ม "ตะปูนี้ถูกวางไว้ที่นี่ทีหลัง เพื่อจัดฉาก... หรือพูดง่ายๆ ก็คือ มีใครบางคนจงใจโยนความผิดให้นายชู เพื่อตัดตอนไม่ให้เราสาวไปถึงตัวจริงต่างหากครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่อับทึบใต้ถุนบ้าน ชั่วขณะหนึ่งมีเพียงเสียงลมหายใจของชายหนุ่มทั้งสองคนที่ยืนประจันหน้ากัน ท่ามกลางอุดมการณ์ที่แตกต่างสุดขั้ว ปราบต์มองลึกลงไปในดวงตาของคณิน พยายามค้นหาความจริงหรือเล่ห์เหลี่ยมที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มเยnหยันนั้น แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกินที่จะอ่านใจคนที่ก้าวขาอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความถูกต้องและมนต์ดำ "จัดฉากงั้นเหรอ?" ปราบต์เค้นเสียงถาม "แล้วรอยสะกดวิญญาณบนตะปูนี่ล่ะ มันตรงกับคาถาสายล่างที่ผมเคยเห็นในคดีของคุณเมื่อสองปีก่อนเป๊ะๆ" คณินหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นกดดันและอันตรายขึ้นมาทันตาเห็น รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความนิ่งขรึมจริงจังที่หาได้ยาก "ระวังปากหน่อยครับสารวัตร" คณินโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่เฉียบคมราวด้ามมีด "การกล่าวหาหมอผีด้วยเรื่องในอดีตที่คดีปิดไปแล้ว โดยไม่มีหลักฐานเชิงประจักษ์... มันอาจทำให้คุณไม่ได้เดินออกจากป่านี้ทั้งเป็น" ปราบต์ไม่ถอยหลังหนี เขากลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดำขลับคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าผมตายในป่านี้จริงๆ คนแรกที่ผมจะลากลงนรกไปกับผมด้วย ก็คือคุณนั่นแหละ หมอคณิน" ก่อนที่บทสนทนาอันเชือดเฉือนจะดำเนินไปไกลกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่บริเวณหน้าบ้านด้านบน ตามมาด้วยเสียงตะโกนเอะอะโها่โฮกของชาวบ้านกลุ่มหนึ่งที่แห่กันมามุงดูเหตุการณ์ แต่เสียงที่ทำให้เลือดในกายของปราบต์เย็นเฉียบลงไปถึงขั้วกระดูก ไม่ใช่เสียงของชาวบ้าน... *แกร๊ก...* มันคือเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ดังมาจากมุมมืดสุดของใต้ถุนบ้าน มุมที่ควรจะว่างเปล่าและไม่มีใครอื่นนอกจากพวกเขา คณินหันขวับไปมองความมืดเบื้องหน้าทันที สัญชาตญาณนักล่าพุ่งพล่าน นิ้วเรียวยาวสะบัดออก ร่ายคาถาเบาๆ ในลำคอ พร้อมกับที่ปราบต์ชักปืนพกสั้นออกจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็ว ปลكةนิ้วชี้ทาบลงบนโกร่งไกพร้อมยิงทันทีที่เป้าหมายปรากฏ ในความสลัวของเงามืด ร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากหลังเสาไม้สักต้นใหญ่ เส้นผมกระเซอะกระเซิงปิดบังใบหน้าครึ่งซีก และในมือของร่างนั้น... กำวัตถุบางอย่างที่ส่งแสงเรืองรองสีเลือดสะท้อนกับแสงไฟฉาย ปราบต์เบิกตากว้างยิ่งกว่าเดิม ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อจำได้ทันทีว่าวัตถุในมือของคนปริศนาคืออะไร... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดครั้งนี้ด้วยกันนะครับ