ข่าวลือเสียหายที่โซเชียลโหมกระหน่ำ

"พิมพ์นิ้วลงไปอีกนิดเดียว เครือข่ายบอทของฉันก็คงทำให้คุณหนูตกกระป๋องกลายเป็นตัวตลกของประเทศได้สมบูรณ์แบบแล้วค่ะ" เสียงหัวเราะคิกคักที่เจือด้วยความสะใจดังลอดออกมาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือราคาแพง ร่างระหงของ 'ลลิน' นางเอกต้นฉบับผู้แสนอ่อนหวานในสายตาคนนอก กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพงในห้องพักรับรองพิเศษ นิเรียวเรียวสวยกำลังกดหน้าจอเพื่อป้อนคำสั่งสุดท้ายลงในกลุ่มลับของสำนักข่าวซุบซิบออนไลน์ ข่าวลือที่กุเรื่องขึ้นอย่างแนบเนียนว่า 'เมลดา' ใช้เงินเปย์ผู้ชายเพื่อแลกกับความสุขทางกาย และยักยอกเงินกองทุนการกุศลเพื่อมาใช้ชีวิตหรูหรากำลังถูกแชร์ออกไปนับแสนครั้งในเวลาไม่ถึงชั่วโมง เมลดา (เมล) ยืนกอดอกมองภาพสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกใสบานใหญ่ของห้องทำงานส่วนตัว ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปสีงาช้างส่งเสริมให้เธอดูสง่างามและเย่อหยิ่งจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาคู่คมกวาดตามองคอมเมนต์หยาบคายที่หลั่งไหลเข้ามาดั่งพายุฝนบนโลกโซเชียล มีทั้งคำดูถูก คำสาปแช่ง และการล่าแม่มดที่พร้อมจะบดขยี้เธอให้จมดินตามบทบาท 'นางร้าย' ที่ถูกขีดเขียนไว้ แต่ทว่า... เมลดากลับไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมาสักหยด เธอกลับยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น "สนุกกันใหญ่เลยสินะคะ... เพลิดเพลินกับความสุขปลอมๆ บนความพินาศของคนอื่นให้เต็มที่เถอะค่ะ เพราะอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า พวกคุณจะได้รู้ซึ้งว่านรกบนดินที่แท้จริงหน้าตาเป็นอย่างไร" เมลดาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยกระแสจิตสังหารที่ทำให้อากาศรอบตัวเย็นเยียบลงถนัดตา เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับประตูห้องที่ถูกเปิดออก 'กรณ์' ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย แววตาคมกริบของชายหนุ่มกวาดมองหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงพาดหัวข่าวโจมตีเมลดาตัวโต สีหน้าของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความเย็นชาที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้าแตะต้องผู้หญิงของเขาให้เป็นจุล "ต้องการให้ผมจัดการเด็ดหัวพวกมันเลยไหมครับ... เอ่อ ขออภัยค่ะ เมล"กรณ์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้คำพูดติดปาก แต่เมลดาVersionสายเปย์กลับโบกมือปัดอย่างไม่ถือสา พร้อมส่งรอยยิ้มพราวเสน่ห์ให้ชายหนุ่มที่ยืนเคียงข้างเธอมาตลอด "ไม่ต้องถึงมือคุณหากรณ์หรอกค่ะ คนระดับเราจะไปสกปรกมือกับเศษสวะพวกนั้นทำไมล่ะคะ... ในเมื่อพวกมันอยากดังนัก เราก็จัดความฉิบหายระดับโกลบอลให้พวกมันเป็นของขวัญต้อนรับความฉลาดน้อยก็แล้วกันค่ะ" เมลดาหันกลับมาที่โต๊ะทำงาน นิ้วเรียวกดเปิดหน้าต่างระบบโปร่งแสงสีฟ้าใสที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ซึ่งมีเพียงเธอเท่านั้นที่มองเห็น [ติ๊ง! ตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: ข่าวกรองเชิงลบโจมตีชื่อเสียงระดับชาติ] [ระดับความท้าทาย: สูงมาก] [ระบบปลดล็อกฟังก์ชันพิเศษ: 'The Ultimate Defamation Lawsuit Protocol' (ระบบฟ้องร้องหมิ่นประมาทกะซวกไส้ระดับจักรวาล)] [งบประมาณฉุกเฉินถูกโอนเข้าบัญชีลับทนายความระดับตำนาน: 50,000,000 บาทถ้วน (ห้าสิบล้านบาทถ้วน)] รอยยิ้มของเมลดาฉีกกว้างขึ้นจนดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ เงินห้าิบล้านบาทอาจจะเป็นเงินเก็บทั้งชีวิตของคนธรรมดา แต่สำหรับระบบเปย์เงินล้านของเธอ มันเป็นเพียงแค่เศษเงินทอนที่เธอพร้อมจะจ่ายเพื่อแลกกับการได้เห็นรอยยิ้มแห้งๆ และคราบน้ำตาของพวกอวดดีที่คิดจะมาเหยียบย่ำเธอก็เท่านั้น "กรณ์คะ ช่วยต่อสายตรงหาสำนักงานกฎหมาย 'คing & Partners' ให้ฉันหน่อยค่ะ บอกหัวหน้าทนายความฝีมือฉกาจที่สุดของที่นั่นว่า ฉันต้องการฟ้องร้องคดีหมิ่นประมาทด้วยการโฆษณา เรียกค่าเสียหายรายละสิบล้านบาท จากทุกสำนักข่าว บล็อกเกอร์ และแอคเคาท์อวตารทุกตัวที่แชร์ข่าวปลอมนี้... ไม่มีการไกล่เกลี่ย ไม่มีการรับคำขอโทษเป็นกระเช้าผลไม้ และที่สำคัญที่สุด..." เมลดาเว้นจังหวะ เลียริมฝีปากเบาๆ ด้วยความตื่นเต้น "ฉันต้องการให้พวกมันทุกคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ต้องคุกเข่าถือป้ายขอขมาฉันหน้าสำนักงานใหญ่กลางสี่แยกไฟแดงเท่านั้นค่ะ!" กรณ์มองท่าทางที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจและความเย้ายวนใจของหญิงสาวตรงหน้า หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ความเด็ดเดี่ยวและเด็ดขาดนี้ทำให้เมลดาในยามนี้เปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าเพชรเม็ดงามบนเรือนร่างเสียอีก ชายหนุ่มพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายตามคำสั่งทันทีอย่างไร้ข้อกังขา ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์ตระกูลใหญ่ ลลินกำลังนั่งจิบไวน์ราคาแพงเฉลิมฉลองกับความสำเร็จร่วมกับ 'ธน ภัทรพงศ์' ศัตรูตัวฉกาจที่เพิ่งจะเข้ามาเยาะเยียดเมลดาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ทั้งคู่ต่างหัวเราะคิกคักด้วยความสะใจเมื่อเห็นกระแสสังคมตีกลับใส่เมลดาอย่างรุนแรง "ดูท่าทางยัยตัวร้ายนั่นคงจะนั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ แล้วกระมังครับคุณลลิน" ธนหัวเราะร่วน ควงแก้วไวน์ในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์ "ผู้หญิงไร้ค่าอย่างเมลดา ไม่มีทางลุกขึ้นมาสู้คนอย่างพวกเราได้หรอกครับ เธอจบเห่แล้วล่ะ" "นั่นสินะคะคุณธน ลลินล่ะสงสารเธอจริงๆ เลยค่ะที่เกิดมาโง่และไร้สมองแบบนั้น" ลลินกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงเสแสร้งแววตาเต็มไปด้วยความริษยาที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากใสซื่อ ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่น เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือของธนก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องพร้อมกัน เสียงสั่นครืดคราดราวกับเครื่องจักรกลขัดข้องทำให้ทั้งสองคนชะงัก ธนขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความจากเลขาคนสนิท แต่เพียงแค่กวาดสายตาอ่านบรรทัดแรก ใบหน้าที่เคยยิ้มเยาะด้วยความลำพองใจก็ถอดสีซีดเผือดราวกับกระดาษ มือหนาที่ถือโทรศัพท์อยู่ถึงกับสั่นเทาจนแก้วไวน์ในมืออีกข้างร่วงหล่นแตกกระจายลงบนพื้นพรมราคาแพง "มะ... เป็นไปไม่ได้..." ธนพึมพำออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ลลินหันไปมองชายหนุ่มด้วยความสงสัย "เกิดอะไรขึ้นคะคุณธน ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะคะ?" ธนหันมามองหน้าเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด ก่อนจะยื่นหน้าจอโทรศัพท์มือถือให้เธอดูลมหายใจติดขัด บนหน้าจอแสดงเอกสารหมายศาลอิเล็กทรอนิกส์อย่างเป็นทางการ พร้อมกับยอดเงินประกันค่าเสียหายรวมกว่าห้าร้อยล้านบาทที่ถูกอายัดอายัดบัญชีธนาคารของบริษัทและส่วนตัวของธนและเครือข่ายทั้งหมดในทันทีตามคำสั่งศาลที่อนุมัติอย่างรวดเร็วเป็นประวัติการณ์! ไม่เพียงเท่านั้น ด้านล่างยังมีข้อความประกาศกร้าวจากทนายความชื่อดังระดับประเทศที่ถูกว่าจ้างด้วยงบประมาณก้อนโต ระบุชัดเจนว่า *"ฟ้องจริง จับจริง ยึดทรัพย์จริง ทุกรายชื่อที่แชร์ข่าวปลอมเกี่ยวกับคุณเมลดา จะไม่มีการละเว้นแม้แต่รายเดียว เตรียมตัวขายบ้านใช้หนี้ศาลได้เลยค่ะ"* ลลินหน้าซีดเผือดจนแทบจะเป็นลม ร่างบางเซถอยหลังไปชนกับโซฟา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวเมื่อตระหนักได้ว่า เกมนี้... เธอไม่ได้เป็นคนคุมกระดานอีกต่อไปแล้ว! ณ ห้องทำงานของเมลดา หญิงสาวกำลังยืนจิบชาร้อนกรุ่นอย่างใจเย็น สายตาสีอำพันมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอีกครั้งเบาๆ ในโสตประสาท [ติ๊ง! การดำเนินการฟ้องร้องหมิ่นประมาทสำเร็จลุล่วง 100%] [สถานะเปย์เงินล้าน: สำเร็จ! หักเงินจากระบบเรียบร้อย] [ยอดเงินในบัญชีปัจจุบันของศัตรู: ติดลบ และกำลังเข้าสู่กระบวนการยึดทรัพย์สินทั้งหมด] เมลดาหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างพอใจ เธอกดหน้าจอสมาร์ทโฟนของตัวเองเพื่อส่งข้อความสั้นๆ ส่งตรงไปยังมือถือของลลินและธนโดยตรง เพื่อเป็นการทักทายในยามวิกฤตนี้ นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความส่งออกไปอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน: *"เตรียมตัวแพ็คกระเป๋าไปนอนในเรือนจำ หรือไม่ก็ออกไปยืนถือป้ายขอขมาที่กลางสี่แยกให้ทันพรุ่งนี้เช้านะคะ... เพราะฉันซื้อมุมกล้องที่ดีที่สุดไว้รอถ่ายรูปพวกคุณเรียบร้อยแล้วค่ะ หวังว่าจะชอบของขวัญชิ้นนี้นะคะ ลลิน ธน!"* เมื่อกดส่งข้อความเสร็จ เมลดาก็หันกลับมาสบตากับกรณ์ที่ยืนมองเธออยู่ด้วยรอยยิ้มลุ่มลึก ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ โอบเอวบางเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม พร้อมกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ข้างใบหู "คุณนี่มัน... ร้ายกาจเสียจริงนะคะที่รัก ทำให้ผมถอนตัวไม่ขึ้นเลยจริงๆ" เมลดาเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม ดวงตาระยิบระยับด้วยความท้าทาย เธอวางแก้วชาลงบนโต๊ะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ไม่มีวงเงินจำกัดขึ้นมาควงเล่นในมืออย่างสบายอารมณ์ "ร้ายกาจอะไรกันคะคุณากรณ์..." เมลดาแย้มยิ้มพราวเสน่ห์ ขยับเข้าไปกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงเย้ายวนที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระหน่ำรัว "นี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นความบันเทิงรอบแรกเท่านั้นเองค่ะ..." ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแปลกปลอมจากระบบลับในโทรศัพท์มือถือของเธอกลับดังแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าจอระบบที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวๆ! [⚠️ คำเตือนด่วนจากระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายลับระดับสูง] [บุคคลปริศนาผู้ทรงอิทธิพลจากเงามืดกำลังโอนเงินจำนวน 1,000,000,000 บาท (หนึ่งพันล้านบาทถ้วน) เข้ามาขัดขวางกระบวนการฟ้องร้องของคุณในวินาทีนี้!] [เป้าหมายของบุคคลลึกลับ: ซื้อตัวทนายความและถอนฟ้องคดีของลลินทั้งหมดทันที!] เมลดาชะงักค้าง รอยยิ้มบนริมฝีปากเลือนหายไปในพริบตา ดวงตาคู่คมหรี่ลงด้วยความตกใจระคนสงสัย ใครกันที่มีอำนาจเงินมหาศาลระดับนี้ และกล้ามาหักหน้าเธอซึ่งๆ หน้าในเกมที่เธอกำลังจะเป็นผู้ชนะ? ก่อนที่เมลดาจะได้ทันตั้งตัว ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทของชายปริศนาผู้สวมแว่นตากันแดดสีเข้มก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงกลางห้อง พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่เยือกเย็นจนน่าขนลุก "เกมสนุกดีนี่ครับคุณหนูเมลดา... แต่ดูเหมือนว่าคุณจะเล่นสนุกเกินขอบเขตไปหน่อยแล้วกระมังครับ?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความแซ่บสายเปย์ของยัยเมลดาในตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อว่าตัวละครปริศนาคนนี้คือใครในตอนหน้าค่ะ!