การฟ้องร้องที่สะเทือนวงสังคมไฮโซ

"เกมสนุกดีนี่ครับคุณหนูเมลดา... แต่ดูเหมือนว่าคุณจะเล่นสนุกเกินขอบเขตไปหน่อยแล้วกระมังครับ?" เสียงทุ้มต่ำเจือแววเยาะหยันของ ‘กวิน’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกโรยตัวไว้ราวกับมีใครเอาผงตะกั่วมาโปรยไว้บนบ่าของแขกเหรื่อหลายร้อยชีวิตในห้องจัดเลี้ยงแกรนด์บอล룸ของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับสะท้อนลงบนใบหน้าหล่อเหลาแต่ไร้ซึ่งความจริงใจของชายหนุ่มทายาทตระกูลดัง เขายืนกอดอกมองตรงมายังเมลดาด้วยสายตาราวกับกำลังมองแมวตัวน้อยที่กำลังจนมุมในกรงขัง ทว่าสิ่งที่กวินไม่คาดคิดเลยแม้แต่น้อย คือริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงกุหลาบของหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้สั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเลยสักนิด ตรงกันข้าม... เมลดากลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มพิมใจ รอยยิ้มที่แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นและคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ใต้แพรไหม "ขอบเขตเหรอคะคุณกวิน?" เมลดาเอ่ยทวนคำ เสียงหวานใสแต่กังวานก้องไปทั่วบริเวณเพราะไมโครโฟนไร้สายที่เธอถืออยู่ "แปลกจังนะคะ คนที่ข้ามเส้นศีลธรรมไปเหยียบย่ำศักดิ์ศรีคนอื่นก่อน กลับมาบอกว่าคนอื่นเล่นสนุกเกินขอบเขต... น่าขันเสียจริงค่ะ" เสียงฮือฮาเริ่มดังระเบิดขึ้นเบาๆ ในหมู่ไฮโซและเซเลบที่มาร่วมงาน ตระกูลค ‘กวิน’ ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์และการใช้อำนาจมืดบีบคนอื่นให้จนมุมมานักต่อนักแล้ว ทุกคนต่างคิดว่าคุณหนูเมลดาผู้ตกอับ—ที่เพิ่งถูกถอนหมั้นและเกือบถูกตระกูลใหญ่เขี่ยพ้นวงสังคม—จะต้องยืนร้องไห้ขี้มูกโป่งคาเวทีนี้อย่างแน่นอน แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับกลายเป็นหญิงสาวในชุดเดรสยาวเข้ารูปปักคริสตัลระยับ เปล่งออร่าความแพงและความมั่นใจชนิดที่ต่อให้เอาเพชรเม็ดโตมาประดับก็ยังสู้รัศมีของเธอไม่ได้ เมลดาไม่ได้ยืนอยู่ลำพังค่ะ เบื้องหลังไหล่ลาดของเธอคือ ‘กรณ์’ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลสีดำสนิทตัดเย็บประณีต แม้เขาจะไม่ได้พูดจาโอ้อวดอะไร แต่แววตานิ่งขรึมราวน้ำลึกคู่นั้นกลับทรงพลังพอที่จะทำให้ใครก็ตามที่สบตาต้องรู้สึกเสียวสันหลังวาบ กรณ์ยืนกุมมือเธอไว้หลวมๆ เป็นการส่งผ่านความอบอุ่นและสนับสนุนทุกการเคลื่อนไหวของหญิงสาวอย่างเงียบเชียบแต่มั่นคง "ปากเก่งขึ้นนี่เมลดา!" กวินหน้าตึงขึ้นมาทันทีเมื่อถูกตบหน้ากลางอากาศต่อหน้าธารกำนัล รอยยิ้มเสแสร้งเมื่อครู่หลุดหายไป เหลือเพียงความกรุ่นโกรธที่พยายามกดไว้ "เธอคิดว่ามีผู้ชายจนๆ คนนี้คอยหนุนหลังแล้วจะทำอะไรฉันได้งั้นสินะ? เอกสารฉบับนั้นที่เธอเที่ยวเอาไปพูดพล่ามในงาน... มันก็แค่กระดาษแผ่นเดียวที่ไม่มีทางเอาผิดคนอย่างฉันได้หรอก!" "กระดาษแผ่นเดียวเหรอคะ?" เมลดาหัวedออกเสียงเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความสะใจ เสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัวดังขึ้น *[ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามบิดเบือนความจริงของเป้าหมาย ระบบทำการปลดล็อกเอกสารลับฉบับสมบูรณ์ ยอดเงินสนับสนุนกระบวนการยุติธรรมถูกโอนเข้าบัญชีทนายความเรียบร้อยแล้ว: 50,000,000 บาท]* รอยยิ้มของเมลดาหวานหยดย้อยจนน่ากลัว เธอยกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนไหล่ตัวเอง ก่อนจะผายมือไปยังทางเข้าประตูบานใหญ่ที่กำลังถูกผลักออกด้วยความสง่างาม "ถ้ากระดาษแผ่นนั้นมันไม่มีค่า... งั้นลองถามเจ้าของเสียงฝีปากและเอกสารตัวจริงนับร้อยหน้าดูหน่อยไหมคะ ว่ามันไม่มีค่าจริงหรือเปล่า?" สิ้นเสียงของเมลดา ประตูไม้สักทองบานยักษ์ก็เปิดผางออกพร้อมกับร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูททนายความสากลสีเทาเข้ม ท่าทางองอาจและแววตาคมกริบราวกับเหยี่ยวทำให้บรรยากาศในห้องประชุมเครียดขมึงขึ้นมาทันตาเห็น เขาคือ ‘ทนายปรเมศ’ มือหนึ่งแห่งวงการกฎหมายการเงินและคดีอาญาเศรษฐกิจ ผู้มีค่าตัวในการว่าจ้างต่อคดีสูงลิ่วจนคนระดับมหาเศรษฐีบางคนยังต้องต่อแถวรอคิว แต่วันนี้... เขากลับเดินถือแฟ้มเอกสารสีดำสนิทตราประทับนูนต่ำเข้ามาในงานเลี้ยงนี้ด้วยตัวเอง! กวินหน้าซีดเผือดลงทันที สีหน้าที่เคยหยิ่งผยองบิดเบี้ยวด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น "ทะ... ทนายปรเมศ? คุณมาทำอะไรที่นี่!" ทนายปรเมศไม่ได้ชายตามองกวินเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวเดินด้วยฝีเท้าที่หนักแน่นมั่นคง ตรงไปยังเบื้องหน้าของเมลดา โค้งศีรษะให้อย่างนอบน้อมในฐานะ "ลูกความคนสำคัญ" ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับแขกเหรื่อทั้งห้อง และประกาศด้วยน้ำเสียงกังวานชัดถ้อยชัดคำ "ผม ทนายปรเมศ ในฐานะตัวแทนทางกฎหมายของคุณหนูเมลดา ขอประกาศอย่างเป็นทางการตรงนี้ครับว่า..." เขายกแฟ้มเอกสารในมือขึ้นสูงพอให้ทุกคนได้เห็นสัญลักษณ์ตราครุฑและลายเซ็นรับรองจากศาลยุติธรรม "...ในวันนี้ ทางเราได้ยื่นฟ้องร้องดำเนินคดีอาญาและแพ่งต่อ ‘นายกวิน วัฒนพานิช’ และพวก ในข้อหาฉ้อโกงทรัพย์สิน ปลอมแปลงเอกสารทางบัญชี และหมิ่นประมาทด้วยการโฆษณา เป็นมูลค่าความเสียหายเรียกร้องเบื้องต้นรวมทั้งสิ้น หนึ่งพันล้านบาทถ้วนครับ!" *ตูมมม!* ราวกับมีฟ้าผ่าลงกลางแกรนด์บอลรูม ความเงียบกริบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเสียงสูดหายใจเข้าพร้อมกันอย่างตกตะลึง เสียงซุบซิบนินทาดังระเบิดขึ้นเซ็งแซ่ บรรดาไฮโซที่เคยรุมล้อมเลียแข้งเลียขากวินต่างพากันถอยกรูดออกห่างจากชายหนุ่มราวกับเขากำลังเป็นโรคระบาดร้ายแรง กวินเข่าอ่อนยวบลงไปครึ่งหนึ่ง ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม เขาหันขวับมามองเมลดาด้วยดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความคลุ้มคลั่ง "เธอ... นังบ้า! เธอเอาเงินที่ไหนไปจ้างทนายระดับนี้! เธอเอาเงินที่ไหนมาฟ้องฉัน! แกมันก็แค่ผู้หญิงถังแตกที่ถูกตระกูลเฉดหัวทิ้งไม่ใช่เหรอ!" เมลดาค่อยๆ ก้าวเข้าไปหากวินทีละก้าว เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* ราวกับเสียงนาฬิกาดิจิทัลที่กำลังนับถอยหลังสู่จุดจบของเขา เธอยืนหยุดตรงหน้าชายหนุ่มที่ตอนนี้มีสภาพไม่ต่างจากสุนัขจนตรอก โน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ถังแตกเหรอคะ? น่าเสียดายจังที่คุณตาแก่ตาสว่างช้าไปหน่อย... เพราะตอนนี้ บัญชีธนาคารทุกเล่ม บัตรเครดิตดำวงเงินไม่จำกัด และอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดในการซื้อบริษัทตระกูลของคุณทั้งยวง... มันอยู่ในกำมือของฉันหมดแล้วค่ะ" เมลดาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะบัดหน้ามองกวินด้วยสายตาเหยียดหยามสุดขีด ก่อนจะยกย่องมุมปากขึ้นอีกครั้งด้วยความสะใจขั้นสุด "เตรียมตัวไปนอนในคุกแล้วกราบขอร้องฉันทั้งน้ำตาได้เลยนะคะ... คุณชายกวิน" ทนายปรเมศส่งสัญญาณมือให้เจ้าหน้าที่ตำรวจศาลและทีมกฎหมายเดินเข้ามาประกบล้อมตัวกวินทันที ท่ามกลางเสียงหวีดร้องและอาการสติแตกของฝ่ายชายหนุ่มที่พยายามดิ้นรนแต่ไม่หลุดพ้น ในวินาทีที่ความวุ่นวายกำลังถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ก็บินต่ำลงมาจอดสงบนิ่งอยู่บนลานจอดดาดฟ้าของโรงแรม แรงลมจากใบพัดตีระลอกน้ำในสระว่ายน้ำกระจาย เป็นจังหวะเดียวกับที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของกรณ์สั่นเตือน พร้อมข้อความจากเลขาคนสนิทที่ส่งตรงถึงเขา เมลดาหันไปมองหน้ากรณ์ที่กำลังสบตาเธอนิ่ง แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความลึกล้ำและความหมายบางอย่างที่ซ่อนไว้ภายใต้ความเงียบงัน... ความลับระดับมหึมาที่แม้แต่ระบบก็ยังไม่เคยล่วงรู้มาก่อนกำลังจะถูกเปิดเผยในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! - อ่านต่อตอนที่ 7 - *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปย์หัวใจและคอมเมนต์ให้กำลังใจ "ชาเขียวแก้วร้าย" คนนี้นะคะ!*