มื้ออาหารราคาแพงที่ร้านหรู

"ฉันเกรงว่าคุณผู้หญิงจะเข้าใจผิดนะคะ... โต๊ะริมกระจกตัวนั้น สำหรับลูกค้าระดับ VVIP ที่มียอดจองล่วงหน้าเป็นเดือนเท่านั้นค่ะ" น้ำเสียงของพนักงานต้อนรับสาวแห่งภัตตาคารอาหารฝรั่งเศสระดับสามดาวมิชลินแฝงความดูถูกไว้ภายใต้รอยยิ้มเสแสร้งอย่างมิดชิด สายตาของเธอไล่มองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าของกรณ์ที่สวมเสื้อเชิ้ตเรียบง่าย ก่อนจะตวัดกลับมาหยุดที่ตัวฉันด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนาที่ปิดไม่มิด ฉัน—เมลดา—ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ นัยน์ตาคู่กลมโตทอประกายความร้ายกาจที่ทำให้พนักงานสาวถึงกับผะเผงถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศภายในห้องอาหารหรูหราที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของไวน์ชั้นดีและเสียงบรรเลงเปียโนคลาสสิกเบาๆ ดูเหมือนจะหยุดชะงักลงชั่วขณะ เมื่อฉันก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับด้วยท่าทีที่สง่างามราวกับพญาหงส์ การแต่งกายของฉันในวันนี้ไม่ได้หวือหวาด้วยเครื่องเพชรราคาแพงระยับ แต่เป็นชุดสูทเข้ารูปสีงาช้างตัดเย็บอย่างประณีตจากห้องเสื้อชั้นนำที่ขับเน้นให้เห็นสัดส่วนและออร่าความเย่อหยิ่งที่ทรงพลัง "เข้าใจผิดงั้นเหรอคะ?" ฉันเอ่ยทวนคำ เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "เงินในกระเป๋าของฉัน กับกฎเกณฑ์งี่เง่าของคุณ คิดว่าอะไรที่จะเปลี่ยนใจผู้จัดการร้านได้เร็วกว่ากันคะ" กรณ์ที่ยืนอยู่เคียงข้างเอื้อมมือมาแตะเบาๆ ที่ข้อศอกของฉัน สัมผัสอุ่นจัดนั้นส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามา สื่อถึงความกังวลและความไม่คุ้นเคยอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มกวาดมองไปรอบห้องอาหารด้วยความระแวดระวัง เขายังคงเป็นผู้ชายที่มักจะคิดเล็กคิดน้อยและกังวลกับสายตาคนรอบข้างเสมอเมื่อเราอยู่ในสถานะที่ต่ำต้อยกว่า แต่ในตอนนี้... ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วค่ะ "เมล... เราไปร้านอื่นกันเถอะครับ" กรณ์กระซิบเสียงต่ำด้วยความเกรงใจ เขายังคงติดนิสัยระมัดระวังตัวแจจากการใช้ชีวิตปากกัดตีนถีบร่วมกันมา "ที่นี่... มันเกินตัวพวกเราไปมากนะ" ฉันหันไปสบตากับกรณ์ รอยยิ้มที่มุมปากอ่อนลงเล็กน้อยเหลือไว้เพียงความอบอุ่นที่มอบให้เขาคนเดียว "เชื่อฉันสิคะ กรณ์... วันนี้ฉันบอกแล้วไงคะว่าจะพาคุณมาเปิดหูเปิดตา ในฐานะที่ฉันเป็น 'คู่ชีวิต' ของคุณ คุณสมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุด ไม่ใช่เศษเสี้ยวความเมตตาจากใครหน้าไหนทั้งสิ้น" พนักงานต้อนรับสาวแค่นHในลำคอเบาๆ คิดว่าเราคงเป็นแค่คู่รักหน้าใหม่ที่พยายามจะทำตัวไฮโซเพื่อเรียกร้องความสนใจ "ถ้าไม่มีการจองล่วงหน้า ดิฉันก็คงต้องขอความกรุณาให้..." ยังไม่ทันที่ประโยคดูถูกเหยียดหยามจะหลุดออกมาจนจบ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของฉันก็ดังขึ้น ตัดจังหวะความวุ่นวายนั้นได้อย่างเฉียบขาด *(ติ๊ง! ระบบเปย์เงินล้านกู้หน้า ตรวจพบความพยายามในการดูถูกเหยียดหยามจากบุคคลภายนอก!)* *(ภารกิจพิเศษ: "ฟาดหน้าพวกอวดดีด้วยความรวย" - ทำการจองโต๊ะ VVIP ที่แพงที่สุด พร้อมสั่งคอร์สอาหารมูลค่าหนึ่งล้านบาทภายใน 3 นาที!)* *(รางวัลความสำเร็จ: ปลดล็อกสิทธิ์ขาดในการถือครองหุ้น 15% ของเครือโรงแรมระดับโลก และเงินสดเข้าบัญชี 50 ล้านบาททันทีหากทำภารกิจสำเร็จ!)* ดวงตาของฉันเป็นประกายระยิบระยับยิ่งกว่าเพชรบนเรือนร่างของบรรดาคุณนายไฮโซที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ เสียอีก ระบบนี้ช่างรู้ใจ "ชาเขียวแก้วร้าย" คนนี้เสียจริงนะคะ! ฉันไม่รอช้า ยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาทักใบหน้าอย่างใจเย็น ก่อนจะควักกระเป๋าถือแบรนด์ดังออกมาอย่างไม่รีบร้อน คว้าบัตรเครดิตสีดำสนิทขอบทองอร่ามที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างไม่เกรงกลัวใครหน้าไหนทั้งสิ้น! พรึบ! ฉันยื่นบัตรใบนั้นให้พนักงานต้อนรับที่ตอนนี้อ้าปากค้างจนแทบจะกลืนคางตัวเองลงไปได้ เมื่อเห็นโลโก้พิเศษบนบัตรที่บ่งบอกถึงสถานะลูกค้าระดับสูงสุดที่แม้แต่เจ้าของโรงแรมก็ยังต้องก้มหัวให้ "เช็คบิลล่วงหน้าสำหรับคอร์สที่แพงที่สุดของที่นี่... อ้อ แล้วก็ช่วยเปลี่ยนท่าทีต้อนรับของคุณเสียใหม่ด้วยนะคะ เพราะถ้าฉันได้ยินเสียงน่ารำคาญจากคุณอีกแม้แต่แอะเดียว พรุ่งนี้เช้าคุณอาจจะตั๋วตกงานโดยไม่รู้ตัวค่ะ" น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจทำเอาพนักงานสาวหน้าซีดเผือกจนแทบไร้สีเลือด มือที่รับบัตรเครดิตสั่นเทาจนแทบทำหลุดร่วงลงพื้น เสียงรูดบัตรดังขึ้น *'ติ๊ด!'* ผ่านฉลุยอย่างไร้ที่ติ พร้อมกับข้อความยืนยันยอดเงินจำนวนมหาศาลที่ปรากฏบนหน้าจอเครื่องรูดบัตร กรณ์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เขาจ้องมองหน้าฉันสลับกับบัตรสีดำในมือพนักงานด้วยความประหลาดใจระคนไม่อยากเชื่อ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยคำถามมากมาย แต่ไม่มีความหวาดกลัวหรือความโลภเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความรู้สึกซับซ้อนที่ฉายชัดขึ้น—ความรู้สึกที่ว่า ผู้หญิงคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ ไม่ใช่เมลดาคนเดิมที่เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญถึงความยากลำบากอีกต่อไปแล้ว "เชิญ... เชิญค่ะคุณผู้หญิง ทางเราได้จัดเตรียมโต๊ะริมกระจกที่ดีที่สุดไว้รองรับแล้วค่ะ..." พนักงานต้อนรับก้มหัวโค้งคำนับจนแทบจะติดพื้น รอยยิ้มเสแสร้งเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ฉันแค่นเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างสะใจ ก่อนจะหันไปคล้องแขนกรณ์ที่ยังยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ พาเขาเดินตามพนักงานเข้าสู่โต๊ะอาหาร VVIP ที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองหลวงได้แบบ 360 องศา บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงเมื่อเราทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้เบาะกำมะหยี่สีแดงเข้ม กรณ์มองออกไปนอกกระจกใส ก่อนจะหันกลับมามองหน้าฉันอย่างจริงจัง แววตานิ่งขรึมคู่นั้นมีความค้นหาซ่อนอยู่ลึกๆ "เมล..." กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ รั้งสติของฉันให้หันไปสบตา "เธอไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน... และที่สำคัญที่สุด เธอเปลี่ยนไปมากจนฉันแทบจะไม่รู้จักเธอแล้วนะ" หัวใจของฉันกระตุกวูบไปเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและระแวดระวังของสามีหนุ่มผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุข ร่างเดิมของเมลดานั้นอาจจะเคยโง่เง่าและเหยียบย่ำความรักของเขา แต่สำหรับฉัน... เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และฉันไม่มีวันยอมปล่อยมือจากผู้ชายคนนี้เด็ดขาด ฉันเอื้อมมือไปกุมมือหนาหยาบกร้านของเขาไว้แน่น รอยยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "จำไว้นะคะกรณ์... ผู้หญิงที่เคยยอมให้คนอื่นเหยียบย่ำคนนั้นตายไปนานแล้วค่ะ" ฉันกระซิบเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ต่อจากนี้ไป... มีแต่ฉันคนนี้ที่จะปกป้องคุณ และเหยียบพวกมันทุกคนให้จมดินด้วยเงินในมือของฉันเองค่ะ" ในวินาทีที่เรากำลังสบตากันท่ามกลางแสงเทียนสลัวบนโต๊ะอาหารราคาแพงลิบลิ่ว เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงทักทายที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ "อ้าว... คุณชายตกอับกับอดีตนางร้ายผู้ดีตกยากนี่นา ไม่คิดเลยว่าจะมาโผล่หัวอยู่ในที่แบบนี้ได้... หรือว่าแอบขโมยเงินใครมาทานข้าวกันล่ะเนี่ย?" ฉันชะงักค้าง รอยยิ้มร้ายกาจบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะเมื่อหันกลับไปมองเจ้าของเสียงกวนประสาทที่ยืนกอดอกมองมาที่เราด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ —ร่างสูงโปรดของ 'ธน ภัทรพงศ์' ศัตรูตัวฉกาจที่เคยเหยียบย่ำตระกูลของเรากำลังยืนยันยิ้มเยาะอยู่ตรงหน้า พร้อมกับกุญแจรถสปอร์ตหรูที่เขาควงเล่นอยู่ในมืออย่างเย่อหยิ่ง! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสปอยล์ความแซ่บและร่วมเดินทางไปตบหน้าพวกอวดดีด้วยกันนะคะ!