เจอตัวจริงของอดีตคู่หมั้น

เสียงเอกสารตกลงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *“ตุบ”* สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงรับรองของตระกูล... คำพูดของบิดาทางโทรศัพท์เมื่อครู่ยังคงดังวนเวียนอยู่ในโสตประสาทของเมลดา *‘คนที่คุณก็รู้ว่าใคร... กำลังเดินทางมาที่นี่’* แต่วินาทีนี้ เธอยังไม่ทันได้เรียบเรียงความคิดเรื่องเอกสารสิทธิ์มรดกที่กำลังจะหลุดลอย สายตากลับต้องสะดุดเข้ากับเงาร่างคุ้นตาที่ก้าวเข้ามาทางประตูกระจกบานใหญ่เสียก่อน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา เมลดาในชุดเดรสผ้าไหมสีเอิร์ธโทนเรียบหรู กวาดสายตามองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มที่กำลังยืนพูดคุยอยู่กับพนักงานต้อนรับของโรงแรมหรูแห่งนี้ ใบหน้าด้านข้างของเขาคมสันแต่ทว่าฉายแววเหนื่อยล้า ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เจ้าของร่างเดิมเคยใช้มองเขาด้วยความดูแคลน เหยียดหยาม และสร้างรอยแผลเป็นในใจไว้มากมาย *กรณ์* ชายหนุ่มผู้เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกับร่างเดิมมาตั้งแต่จุดต่ำสุด ก่อนที่นางร้ายใจร้ายจะเขี่ยเขาทิ้งอย่างไร้เยื่อใยเมื่อตระกูลของเธอเริ่มเรืองอำนาจ และในตอนนี้... เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้าเธออีกครั้ง ในฐานะเหยื่อผู้ถูกกระทำจากอดีตที่เธอกำลังจะต้องเข้าไปแก้ไข “ขอโทษนะคะ... ทางเราแจ้งไปแล้วว่าคุณไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นไปชั้นบน” เสียงพนักงานต้อนรับสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง ขณะพยายามผายมือไล่ชายหนุ่มให้ออกไปจากบริเวณโซนวีไอพี เมลดาเห็นกรณ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลานั้นฉายแววอดกลั้นอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ได้โต้เถียง แค่กำลังจะหันหลังเดินจากไปอย่างเงียบๆ ตามนิสัยเจียมเนื้อเจียมตัวที่ติดตัวมาเสมอ *ไม่ได้การ... ถ้าปล่อยให้เขาเดินออกไปตอนนี้ โอกาสที่จะได้เริ่มแก้ไขความสัมพันธ์คงริบหรี่เต็มที!* [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบเป้าหมายสำคัญ ‘กรณ์’ – ระดับความสัมพันธ์ในอดีต: ติดลบ 99% / สถานะปัจจุบัน: กำลังถูกดูแคลน] [ภารกิจฉุกเฉิน: เข้าหา พูดคุย และลบเลือนรอยแผลในอดีตภายใน 10 นาที รางวัล: ปลดล็อกวงเงินสำรองฉุกเฉิน 5,000,000 บาท และแต้มความประทับใจ +20%] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีทองจางๆ ที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา แต่มันไม่ใช่สิ่งเดียวที่ดึงดูดความสนใจของเมลดาในตอนนี้ หัวใจของเธอกำลังเต้นระส่ำด้วยความรู้สึกผิดบาปที่ตกค้างมาจากเจ้าของร่างเดิม “เดี๋ยวก่อนค่ะ!” เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น ทำเอาทั้งพนักงานต้อนรับและกรณ์ต้องชะงักและหันมามองเป็นตาเดียว ชายหนุ่มกะพริบตาช้าๆ แววตาที่มองมายังเมลดาไม่ได้มีความโกรธเกลียดพุ่งพล่านอย่างที่เธอจินตนาการไว้ มันมีเพียงความว่างเปล่า เยชา และระแวดระวัง ราวกับสัตว์ป่าที่เคยถูกล่าจนไม่กล้าไว้ใจใครอีก “คุณเมลดา...?” พนักงานต้อนรับหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อจำได้ว่าหญิงสาวตรงหน้าคือใคร รีบเปลี่ยนท่าทีเป็นน้อมน้อมทันที “มีอะไรให้ดิฉันรับใช้ไหมคะคุณหนูเมลดา หรือว่าผู้ชายคนนี้มารบกวนคุณ... เดี๋ยวฉันจัดการให้ค่ะ” “ไม่ต้องค่ะ” เมลดายกมือขึ้นห้ามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบขาด เธอก้าวเท้าฉับๆ ตรงเข้าไปหาร่างสูงที่ยืนนิ่งอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ยิ่งเดินเข้าใกล้ เธอกยิ่งสัมผัสได้ถึงความกดดันรอบตัว กรณ์ในเวลานี้ไม่ได้ดูน่าสงสารจนเกินเยียวยา แต่เขากลับมีเสน่ห์แบบดิบๆ ของคนที่ผ่านโลกมามาก สูทราคาประหยัดที่สวมใส่ไม่ได้ลดทอนความสง่างามตามธรรมชาติของเขาลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับขับเน้นให้เห็นถึงความอดทนและศักดิ์ศรีที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ข้างใน เมลดาหยุดยืนตรงหน้าเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายสะอาดๆ ของบุรุษเพศผสมกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้าจมูก กรณ์มองลงมาที่เธอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นสำรวจใบหน้าของเธออย่างละเอียด ราวกับกำลังค้นหาว่ารอยยิ้มที่มุมปากของเธอนั้นซ่อนคมมีดอะไรไว้อีก “คุณ... ต้องการอะไรจากผมอีก” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามออกมา เป็นประโยคแรกที่เขาพูดกับเธอ น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยกำแพงหนาเตอะที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง “ฉันไม่ได้ต้องการอะไรค่ะ แค่อยากจะคุยกับคุณ... เป็นการส่วนตัว” เมลดาตอบกลับทันควัน สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นอย่างจริงใจ ไร้ซึ่งแววตาดูแคลนแบบที่ร่างเดิมเคยทำ “เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วครับ คุณหนูเมลดา” กรณ์พูดเรียบๆ ขยับตัวจะเดินเลี่ยงไปทางอื่น แต่มือเรียวบางของเมลดาPhากลับเอื้อมออกไปคว้าแขนเสื้อสูทของเขาไว้โดยสัญชาตญาณ สัมผัสนั้นทำให้ร่างสูงชะงักกึก เขาก้มมองมือเธอก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยแววตาที่ไหววูบไปชั่วขณะหนึ่ง “ฉันรู้ว่าในอดีต... ฉันเคยทำแย่กับคุณไว้มากแค่ไหน” เมลดากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง นัยน์ตากลมโตฉายแววสำนึกผิดอย่างจริงจัง “แต่เชื่อเถอะค่ะว่า วันนี้ฉันไม่ใช่คนเดิมแล้ว และฉัน... อยากจะขอโอกาสเริ่มต้นใหม่” กรณ์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและรอยแผลเป็นในอديต “เริ่มต้นใหม่? หึ... คนอย่างคุณหนูเมลดาตระกูลดัง เคยเหลียวแลคนอย่างผมด้วยซ้ำเหรอครับ ตอนที่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผมกับครอบครัว คุณไม่เคยพูดคำว่าเริ่มต้นใหม่เลยสักครั้ง” ถ้อยคำเชือดเฉือนนั้นทำเอาเมลดาจุกไปชั่วขณะ เธอเข้าใจเขาดี ร่างเดิมทำร้ายจิตใจผู้ชายคนนี้ไว้สาหัสจริงๆ การจะให้เขาลืมและให้อภัยในทันทีมันคงเป็นไปไม่ได้ “ฉันยอมรับทุกอย่างค่ะ ว่าฉันเคยโง่เง่าและใจร้ายแค่ไหน” เมลดาเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ ไม่มีหลบสายตา ความเด็ดเดี่ยวในแววตาของเธอทำให้กรณ์ต้องขมวดคิ้วด้วยความฉงน “แต่ถ้าคุณไม่เชื่อคำพูดของฉัน... ก็ลองให้เวลาพิสูจน์ดูสิคะ” ขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและชวนให้อึดอัด ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงพูดคุยโวยวายก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของล็อบบี้ *“บอกแล้วไงว่าฉันมีนัดกับผู้จัดการที่นี่! หลบไปนะยะ!”* เสียงแหลมสูงที่คุ้นหูจนน่ารำคาญดังแทรกเข้ามา เมลดาหันไปมองแวบหนึ่งก็ต้องเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างของหญิงสาวแต่งกายจัดจ้านคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาทางนี้ พร้อมกับชายวัยกลางคนท่าทางเจ้าเล่ห์ที่ถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลไว้ในมือแน่น และที่สำคัญที่สุด... บนแฟ้มเอกสารนั้น มีตราประทับของตระกูลเธอหลาบตาอยู่! กรณ์สังเกตเห็นปฏิกิริยาของหญิงสาว เขาก้มลงกระซิบเบื้องต่ำด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ดูเหมือนว่า... ปัญหาใหญ่ของคุณกำลังจะมาถึงตัวแล้วนะครับ คุณหนูเมลดา” เมลดาหันกลับมามองหน้ากรณ์ แววตาของเธอลุกโชนด้วยประกายความท้าทาย เธอไม่ได้หวาดกลัวเลยสักนิด กลับยิ้มมุมปากออกมาอย่างเย้ายوانในแบบที่ทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบ “ปัญหาเหรอคะ? สำหรับฉัน... มันคือโอกาสที่จะได้โชว์ต่างหากล่ะคะ” เธอยกยิ้มอย่างมั่นใจ ก่อนจะควักกระเป๋าถือแบรนด์ดังออกมา คว้าบัตรเครดิตสีดำสนิทขอบทองอร่ามที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างไม่ี่เกรงกลัวใครหน้าไหนทั้งสิ้น! ********************************************* ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่คอยติดตามและสนับสนุน "ชาเขียวแก้วร้าย" เสมอมานะคะ!