ความลับของกรณ์ที่ถูกซ่อนไว้

“น่าเสียดายจริงๆ นะครับที่คุณซื้อร้านนี้มาได้... แต่ดูเหมือนว่า 'ที่ดิน' ใต้ร้านนี้ทั้งหมด กำลังจะเปลี่ยนมือไปเป็นของผมในอีกสามนาทีข้างหน้านี้แล้วล่ะครับ!” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ ‘ธนادล’ คุณชายตระกูลใหญ่ผู้ถือหุ้นใหญ่ในบริษัทอสังหาริมทรัพย์คู่แข่งดังขึ้นก้องห้องรับรองวีไอพี รอยยิ้มเหยียดหยามบนใบหน้าของเขานั้นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนเมลดาอยากจะคว้าแจกันดอกไม้ราคาแพงฟาดลงไปสักทีสองทีให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าร่างบางในชุดสูดเข้ารูปสีเอิร์ธโทนกลับทำเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเย็นชาและเย้ยหยันกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว เมลดานั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม มือเรียวบางยกแก้วชาอุ่นขึ้นจิบช้าๆ ราวกับไม่ได้ยินคำขู่โสโครกเมื่อครู่แม้แต่น้อย “สามนาทีเหรอคะคุณธนดล?” เมลดาเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนคู่สนทนาชะงักรอยยิ้มค้าง “เวลาของคนเรามักจะสั้นเสมอเมื่อต้องรีบฝันกลางวัน... แต่ก็นั่นแหละค่ะ คนบางคนต่อให้มีเวลาทั้งชีวิต ก็คงฉลาดได้แค่นี้จริงๆ” “นี่เธอ! ปากดีนักนะเมลดา คิดว่าซื้อร้านนี้ด้วยเงินสดแล้วจะยิ่งใหญ่มาจากไหนวะ? รอให้เอกสารสقการเวนคืนที่ดินตกเป็นของฉันก่อนเถอะ ฉันจะทำให้เธอและไอ้ผู้ชายไร้น้ำยาคนนั้น... ต้องมากราบแทบเท้าขอร้องฉันกลางถนน!” ธนดลตบโต๊ะเสียงดังลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความอับอายที่ถูกผู้หญิงที่เขาเคยเขี่ยทิ้งตอกหน้าหงาย เมลดาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองเอกสารในมือของเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาออกไปนอกกระจกใสที่สะท้อนภาพตึกสูงระฟ้า ทว่าในใจของเธอกลับไม่ได้นึกสนุกไปกับคำขู่ของไอ้เศษสวะคนนี้เลยสักนิด สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเมลดาในเวลานี้... คือเงาของใครบางคนที่เธอเพิ่งแอบเห็นเดินหายเข้าไปในตรอกมืดหลังตึกต่างหาก กรณ์... ชายหนุ่มผู้มีแผ่นหลังกว้างที่คอยยืนเคียงข้างเธอในวันที่ตระกูลร่วงหล่น ผู้ชายที่แม้จะเงียบขรึมและไม่เคยเอ่ยปากบ่นเรื่องความยากลำบาก แต่นับตั้งแต่ระบบเปย์เงินล้านตื่นขึ้นมา เมลดากลับสังเกตเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าและความเครียดที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้เสื้อเชิ้ตเรียบร้อยตัวนั้น และในวันนี้... เธอบังเอิญเห็นเขากำลังยืนเผชิญหน้ากับชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่ในชุดสูดสีดำ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนน่ากลัว ดวงตาของเมลดาหรี่ลงเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบด้วยความกังวลที่พยายามเก็บกดไว้ *กรณ์กำลังปิดบังอะไรเธออยู่กันแน่?* “ขอตัวสักครู่นะคะ พอดีได้กลิ่นแมลงสาบแถวนี้เลยอยากจะออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์เสียหน่อย” เมลลากล่าวด้วยรอยยิ้มหวานหยดแต่เย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไม่สนใจสีหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธของธนดลแม้แต่น้อย เธอก้าวฉับๆ ออกจากห้องรับรองทันทีโดยไม่หันกลับมามอง เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะเร่งรีบ เมลดาไม่ได้เดินตรงกลับคฤหาสน์ตามที่ธนดลคาดคิด แต่เธอกลับเลือกเส้นทางลัดด้านหลังตึกอเนกประสงค์ ย่านการค้าเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยซอกซอยแคบๆ และตึกแถวทรุดโทรม ซึ่งเป็นจุดอับสายตาจากผู้คน ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัดเมื่อเสียงพูดคุยหอบหนักลอยมาตามลมในตรอกแคบ เมลดาค่อยๆ 13ก้าวเข้าไปใกล้กำแพงอิฐสีมอซอ พยายามซ่อนตัวให้เงียบเชียบที่สุดเพื่อลอบฟังบทสนทนาของคนที่เธอเป็นห่วงที่สุดในโลก “ฉันบอกแกแล้วนะกรณ์ ว่าถ้าภายในสัปดาห์นี้แกยังหาเงินมาใช้หนี้ไม่ได้... ที่ดินผืนสุดท้ายที่แกพยายามปกป้องไว้ มันก็จะถูกยึดไปขายทอดตลาด แถมไอ้ร้านกาแฟที่เมียบ้าเงินของแกเพิ่งซื้อไปเมื่อวาน ก็เตรียมตัวโดนสั่งรื้อถอนได้เลย!” เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของชายมีอายุคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง เมลดาชะงักกึก มือเรียวเผลอยกขึ้นปิดปากตัวเองโดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนตกตะลึง หนี้สินงั้นเหรอ? ที่ดินผืนสุดท้าย? ภาพของกรณ์ในชุดสูดทำงานเรียบร้อยยืนก้มหน้าเล็กน้อย ไหล่กว้างที่เคยตั้งตรงสง่าบัดนี้กลับดูลู่ลงภายใต้แรงกดดันมหาศาล เขาไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป ร่างสูงโปร่งยืนนิ่งสนิทปล่อยให้ชายฉกรรจ์พวกนั้นผลักอกอย่างรุนแรง โดยไม่มีทีท่าว่าจะสู้กลับแม้แต่น้อย “ทำไม... ทำไมแกถึงไม่บอกฉัน?” เมลดากระซิบกับตัวเองเบาๆ หัวใจปวดแปลบราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง ร่างเดิมของเธออาจจะเคยโง่เง่า เอาแต่ใจ และผลาญเงินจนสร้างภาระมหาศาลให้กรณ์ต้องแบกรับ แต่สำหรับเมลดาคนใหม่... คนที่ได้รับโอกาสให้กลับมาแก้ไขทุกอย่าง และมี 'ระบบเปย์เงินล้าน' อยู่ในมือ... เธอย่อมไม่มีวันยอมให้ผู้ชายที่รักเธอยอมแลกทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอต้องมายืนก้มหัวให้พวกอันธพาลเด็ดขาด! “ฉันจะหาเงินมาให้ครบตามจำนวนที่ต้องการ... แต่ขอร้องล่ะ อย่ามายุ่งกับที่ดินผืนนั้น และห้ามแตะต้องตัวเมลาดเด็ดขาด” เสียงทุ้มต่ำของกรณ์เอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเขาแหบแห้งและเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจที่ถูกกดทับมานาน ชายฉกรรจ์หัวโจกหัวเราะร่าด้วยความสะใจ ก่อนจะตบแก้มสากของกรณ์เบาๆ อย่างดูถูก “แหม รักกันจริงนะไอ้หนุ่ม ตกลงตามนั้น! อีกสามวันเจอกันที่เก่า ถ้าไม่มีเงินห้าสิบล้าน... เตรียมตัวเก็บศพเมียรักของแกได้เลย!” สิ้นเสียงคำขู่ พวกมันก็พากันเดินหัวเราะร่าผ่านซอกตรอกออกไป ทิ้งให้กรณ์ยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความเงียบงันและความมืดมิดของเงาตึก เมลดา,ยืนนิ่งค้างอยู่ที่มุมกำแพง เล็บมือจิกเข้ากับฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บแปลบ แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกผิดและเพลิงโทสะที่กำลังลุกโชนอยู่ในอก ห้าสิบล้านงั้นเหรอ? หึ... พวกมันคิดว่าเงินจำนวนนี้มันมากมายมหาศาลจนทำให้ผู้ชายของเธอต้องลำบากขนาดนี้เลยสินะ! ในขณะที่เมลดาเตรียมจะก้าวเท้าเข้าไปหาเพื่อดึงเขากเข้าสู่อ้อมกอดและบอกความจริงทั้งหมด... หน้าต่างระบบสีฟ้าใสก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเธออย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัว [ติ๊ง! ตรวจพบวิกฤตทางการเงินขั้นรุนแรงของบุคคลสำคัญ (กรณ์)] [ภารกิจลับฉุกเฉินเปิดใช้งาน: "ล้างหนี้ให้สิ้นซาก ตบหน้าพวกสวะให้หงาย"] [เงื่อนไข: โอนเงินสด 100,000,000 บาท เข้าบัญชีของกรณ์ทันทีภายใน 60 วินาที] [รางวัลความสำเร็จ: ปลดล็อกการ์ดอำนาจสูงสุดแห่งเครืออสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ และเพิ่มความภักดีของเป้าหมายเป็น 100%] เมลดาไม่ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว นิ้วเรียวรีบกดปุ่มยืนยันบนหน้าจอระบบทันทีด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ ในจังหวะนั้นเอง กรณ์ที่เพิ่งหันหลังกลับมาเตรียมจะเดินออกจากตรอก ก็ต้องสะดุดกึกเมื่อเสียงแจ้งเตือนข้อความเงินเข้าจากธนาคารในโทรศัพท์มือถือของเขาร้องเตือนขึ้นมาเสียงดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความงุนงง ดวงตาคมกริมเบิกกว้างขึ้นทีละน้อยเมื่อตัวเลขศูนย์จำนวนมหาศาลปรากฏอยู่บนหน้าจอ... หนึ่งร้อยล้านบาทถ้วน! และก่อนที่กรณ์จะทันได้ตั้งสติ เสียงฝีเท้าของรองเท้าส้นสูงก็ดังใกล้เข้ามา พร้อมกับน้ำเสียงหวานใสที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง “50 ล้านเหรอคะคุณกรณ์? น้อยไปหน่อยมั้งคะ... พอดีว่าฉันเพิ่งโอนไปให้พวกมันหนึ่งร้อยล้าน พร้อมกับซื้อตึกทั้งแถบนี้ไว้ในนามของคุณแล้วล่ะค่ะ!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ "ชาเขียวแก้วร้าย" เสมอมานะคะ!