ชีพจรที่สาบสูญ

"เจ้าคิดจะท้าทายกฎแห่งสวรรค์ด้วยร่างกายที่ผุพังเช่นนี้รึ? มู่เฉิน" น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึกของเซียนจื่อเวยดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในหอคัมภีร์ร้างท้ายสำนัก กลิ่นอายของกระดาษเก่าแก่และฝุ่นผงที่ถูกกาลเวลาทับถมอบอวลอยู่ในอากาศ นางยืนอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยร้าวของผนังหิน ท่วงท่าสง่างามดั่งเทพธิดาผู้ไร้มลทิน ทว่านัยน์ตาคู่สวยกลับจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก หลี่มู่เฉินไม่ได้เงยหน้าขึ้น เขายังคงฝังนิ้วเรียวยาวสั่นเทาลงบนแผ่นศิลาจารึกที่แตกหักเบื้องหน้า เลือดจากปลายนิ้วซึมไหลลงสู่ร่องอักขระโบราณที่เลือนรางไปตามกาลเวลา "กฎแห่งสวรรค์หรือ? ในสายตาของข้า... มันก็เพียงแค่กรงขังที่พวกเราเต็มใจเดินเข้าไปหาเองเท่านั้น" "เจ้าพูดเหมือนกับว่า... เคยเห็นสิ่งที่อยู่เหนือกว่ากรงขังนั้นมาแล้ว" จื่อเวยก้าวเท้าเข้ามาใกล้ เสียงรองเท้าบูทหนังของนางกระทบพื้นหินดังกังวานเป็นจังหวะที่กดดันหัวใจ "มู่เฉิน เจ้าเป็นเพียงศิษย์ไร้พรสวรรค์ที่สำนักรับมาด้วยความเวทนา พลังปราณในกายเจ้าแห้งเหือดดั่งสายน้ำที่ถูกสกัดกั้น เจ้าจะเอาอะไรไปฝืนลิขิต?" หลี่มู่เฉินแค่นยิ้ม รอยยิ้มนั้นแฝงความหยันเย้ยที่ทำให้ผู้ที่จ้องมองต้องรู้สึกขนลุกชัน เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มไร้เดียงสาที่นางรู้จักอีกต่อไป ในห้วงความทรงจำที่แตกสลายของอดีตจอมมาร ร่างกายนี้เปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่ผูกมัดดวงวิญญาณอันเกรียงไกรไว้กับเศษดิน "ท่านอาจารย์เคยสอนว่า พรสวรรค์คือของขวัญจากฟ้า แต่ 'วิถี' คือสิ่งที่มนุษย์ต้องสร้างเอง" เขาเอ่ยพลางใช้อีกมือปาดเลือดไปบนอักขระตัวสุดท้ายที่เหลืออยู่ ทันใดนั้น แผ่นศิลาที่เคยไร้ชีวิตก็เริ่มสั่นสะเทือน เสียงครางก้องสะท้อนมาจากใต้พื้นธรณี ดุจมังกรที่ตื่นจากการหลับใหลหลายพันปี "นั่นเจ้ากำลังทำอะไร!" จื่อเวยขมวดคิ้วแน่น มือขวาของนางกระชับด้ามกระบี่ข้างเอวไว้แน่น เตรียมรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน "กำลังรื้อฟื้นสิ่งที่ถูกลืมอย่างไรเล่า" ฉับพลันนั้น พลังปราณสีดำสนิทดุจหมึกที่หยดลงในน้ำบริสุทธิ์ก็พวยพุ่งขึ้นจากศิลาจารึก มันไม่ได้แผ่ซ่านออกมาอย่างกราดเกรี้ยว แต่กลับหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นนุ่มนวล ทว่ากลับกดทับบรรยากาศรอบข้างจนหนักอึ้ง จื่อเวยรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ทำให้อากาศในปอดแทบหมดสิ้น นางเบิกตากว้าง นี่ไม่ใช่พลังปราณธรรมดา แต่มันคือการ 'หลอมกาย' ในระดับที่สูงเกินกว่าตำราในสำนักใดจะบันทึกไว้ ความร้อนที่แผ่ออกมาจากอักขระเหล่านั้นเริ่มกัดกินผิวหนังของหลี่มู่เฉิน เลือดที่ไหลซึมเปลี่ยนเป็นไอระเหยสีคราม ร่างกายที่เคยบอบบางเริ่มมีรอยแตกละเอียดปรากฏขึ้นบนผิวหนัง แต่ทว่า... พลังปราณที่เคยแห้งเหือดกลับเริ่มทะลักไหลกลับเข้าสู่เส้นชีพจรที่เคยสาบสูญอย่างบ้าคลั่ง "หยุดเถอะ! ร่างกายเจ้าจะระเบิดออกก่อนที่วิชาจะสำเร็จ!" จื่อเวยละทิ้งความเย็นชา พุ่งตัวเข้าไปหมายจะสกัดจุด แต่เพียงแค่เข้าใกล้รัศมีสามเชียะ นางก็ถูกผลักกระเด็นกลับมาด้วยแรงสะท้อนที่มองไม่เห็น "ข้าบอกท่านแล้ว... ว่าข้าจะไม่ยอมตายในฐานะคนไร้ค่า" หลี่มู่เฉินคำราม เสียงของเขาเปลี่ยนไป มันแหบพร่าและกังวานราวกับเสียงกระบี่ที่กระทบกันในสนามรบ ดวงตาของเขากลายเป็นสีทองเข้มที่ส่องประกายสยบทุกสรรพสิ่ง ภายในร่างของเขา เส้นชีพจรที่เคยตีบตันถูกกระแสพลังหลอมกายเทวะชะล้างจนสิ้นซาก ความเจ็บปวดที่ราวกับถูกเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทงเข้าสู่ไขสันหลังทำเอาเขากัดฟันจนเลือดกบปาก แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็สัมผัสได้ถึง 'พลัง' ที่กำลังหวนคืนสู่ตำแหน่งเดิม เขาไม่ใช่จอมมารผู้ไร้หัวใจอีกต่อไป แต่เขาคือผู้ที่กำลังจะทวงคืนทุกอย่าง... ทั้งบัลลังก์ที่ถูกช่วงชิง และวิญญาณที่ถูกหักหลัง ทว่าในจังหวะที่พลังกำลังรวมตัวกันเป็นจุดสูงสุดที่จุดตันเถียน ประตูหอคัมภีร์ที่ปิดสนิทมานานนับร้อยปีก็ถูกผลักออกด้วยแรงมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักแน่นของคนผู้หนึ่งดังแทรกเข้ามาในความวุ่นวายนั้น "เจ้าศิษย์สารเลว... บังอาจนักที่ริอ่านแตะต้องต้องห้ามแห่งบรรพชน!" เสียงคำรามนั้นไม่ใช่ของใครอื่น แต่เป็นเสียงของผู้อาวุโสใหญ่ที่ทุกคนเกรงขาม และในมือของเขานั้น... กำลังถือกระบี่อาคมที่สะท้อนแสงสีเลือดออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว! มู่เฉินเบิกตาโพลง ความทรงจำในอดีตชาติแล่นปราดเข้าสู่สมอง... คนผู้นี้ คือคนเดียวกับที่เคยแทงกระบี่ทะลุอกเขาในวันวิปโยคเมื่อร้อยปีก่อน! หัตถ์ของหลี่มู่เฉินที่ยังคงวางอยู่บนศิลาจารึกสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความแค้นที่ปะทุขึ้นจนถึงขีดสุด... เขาควรจะถอย หรือควรจะใช้พลังที่เพิ่งตื่นขึ้นนี้... ปลิดชีพศัตรูคู่อาฆาตที่ยืนอยู่เบื้องหน้าทันที? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรอยร้าวแห่งโชคชะตานี้ หลิวเยี่ยนซีจะรอพบทุกท่านในตอนถัดไปนะคะ