ความหวังที่ริบหรี่

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้เธอตายไปต่อหน้าต่อตา ก็จงวางกล้องนั่นลง แล้วออกไปจากคฤหาสน์นี้ซะ ธาม” เสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยอำนาจสั่งการของคุณหลวงอรรถดังก้องอยู่ในห้องโถงกึ่งมืดกึ่งสว่าง กลิ่นอายของไม้เก่าและน้ำยาเคลือบเงาตลบอบอวลชวนให้หายใจไม่ออก ธามยืนนิ่ง มือของเขากำสายกล้องแน่นจนขึ้นข้อขาว เขาไม่ได้มองหน้าชายสูงวัยตรงหน้า แต่สายตาของเขาจับจ้องไปยังร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนโซฟาสีเลือดหมูเบื้องหลังคุณหลวง มินตรา... ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับรูปปั้นหินที่ไร้วิญญาณ ริมฝีปากที่เคยแย้มยิ้มอย่างฉลาดหลักแหลมบัดนี้แห้งผากและเป็นสีคล้ำ ลมหายใจของเธอแผ่วเบาจนแทบมองไม่เห็นการขยับของหน้าอก สิ่งนี้ไม่ใช่ความเหนื่อยล้าธรรมดา แต่มันคือผลลัพธ์ของการกักขังและแรงกดดันทางจิตใจที่ถาโถมเข้าใส่เธอตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา “คุณทำอะไรกับเธอ...” ธามเค้นเสียงออกมา ลำคอของเขาแห้งผาก “เธอไม่ได้ป่วย เธอแค่หมดแรงเพราะความอำมหิตของคุณ!” คุณหลวงอรรถขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “ความอำมหิตคืออะไรกันแน่? ในสายตาคนนอกมันคือการทำร้าย แต่ในสายตาของวงศ์ตระกูล... มันคือการกำจัดขยะที่ขัดขวางความเจริญรุ่งเรือง มินตราฉลาดเกินไป เธอเริ่มตั้งคำถามถึงรอยจารึกนั่น เธอเริ่มค้นหาความจริงที่คนรุ่นหลังไม่ควรแตะต้อง” ธามขยับเท้าเข้าไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อลูกน้องของคุณหลวงสองคนก้าวออกมาจากมุมมืด พร้อมกับปืนพกที่ถูกหยิบออกมาถือไว้ในมืออย่างเงียบเชียบ บรรยากาศกดดันจนเขารู้สึกได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอก มันคือจังหวะแห่งความเป็นความตาย เขามองสลับระหว่างร่างของมินตรากับแววตาเหี้ยมเกรียมของคุณหลวงอรรถ ในสมองของธามหวนนึกถึงภาพถ่ายเก่าๆ ของครอบครัวที่เขาเคยสูญเสียไป ปมในอดีตที่เขาเพียรพยายามปลดล็อกกำลังซ้อนทับกับภาพตรงหน้า หากเขาถอย... มินตราอาจจะมีชีวิตรอด แต่ความลับของรอยจารึกจะถูกฝังกลบไปพร้อมกับความยุติธรรมที่เขารอคอยมาตลอดชีวิต “คุณคิดว่าการฆ่าเธอจะช่วยปิดบังความลับได้จริงๆ งั้นหรือ?” ธามพยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะเดือดพล่าน “ถ้าเธอเป็นอะไรไป สิ่งที่คุณทำไว้ทั้งหมดจะถูกเปิดโปง ผมไม่ได้มาที่นี่คนเดียว ผมส่งข้อมูลทั้งหมดให้กับคนข้างนอกไว้หมดแล้ว” คุณหลวงอรรถชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาเยือกเย็นนั้นไหววูบไปชั่วขณะ แต่มันกลับยิ่งทำให้บรรยากาศน่าสะพรึงกลัวขึ้น “โกหก... แกไม่มีทางทำแบบนั้น เพราะถ้าทำ แกคงไม่เสียเวลามายืนหายใจทิ้งอยู่ตรงนี้หรอก ธาม” ชายสูงวัยขยับตัวเข้าใกล้ธามมากขึ้น กลิ่นยาสูบจางๆ โชยมาเตะจมูก “แกมันก็แค่ช่างภาพกระจอกที่จมอยู่กับอดีต ความหวังของแกมันก็เหมือนเทียนที่กำลังจะดับ... ดูนั่นสิ” ธามเบนสายตาไปตามนิ้วของคุณหลวงที่ชี้ไปยังหน้าต่างบานสูง แสงจันทร์สลัวลอดผ่านผ้าม่านหนาทึบเข้ามา เผยให้เห็นหยดน้ำที่เริ่มซึมออกมาจากเพดานเหนือร่างของมินตรา มันไม่ใช่ฝน แต่มันคือของเหลวบางอย่างที่ดูหนืดข้นและมีกลิ่นคาวสนิมเหล็ก มินตราเริ่มมีอาการชักเกร็ง ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาที่เคยปิดสนิทเบิกโพลงขึ้น เผยให้เห็นนัยน์ตาที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววตาขาว เธอไม่ได้มองมาที่ธาม แต่มองทะลุไปยังเบื้องหลังของเขา ราวกับว่ามีบางสิ่งที่มองไม่เห็นกำลังยืนอยู่ตรงนั้น “มินตรา!” ธามพุ่งตัวเข้าไปอย่างลืมตาย เขาไม่สนใจปืนที่จ่อหัวอยู่ เขาสไลด์ตัวไปข้างๆ ร่างของหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ มือหยาบกร้านเอื้อมไปกุมมือที่เย็นเฉียบของเธอไว้ “อย่าเข้ามาใกล้...” เสียงของมินตราแหบพร่าและเย็นเยียบจนธามขนลุกซู่ “เขาไม่ได้อยู่ข้างหลังคุณ ธาม... เขาอยู่ในนี้... อยู่ในรอยจารึกที่ไหลเวียนอยู่ในเลือดของทุกคนที่นี่” ทันใดนั้น ไฟในคฤหาสน์ก็ดับพรึบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกตารางนิ้ว เสียงกรีดร้องสั้นๆ ของมินตราดังขึ้นตามด้วยเสียงปืนหนึ่งนัดที่แผดก้องไปทั่วโถงกว้าง ธามสัมผัสได้ถึงแรงกระชากที่ข้อมือของเขาในความมืด พร้อมกับเสียงกระซิบที่ฟังดูคล้ายเสียงของตัวเขาเองจากก้นบึ้งของความทรงจำในอดีต "ถ้าอยากรอด... ก็อย่าลืมตา" แล้วความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวก็เข้าครอบงำ ราวกับว่าทุกชีวิตในคฤหาสน์ได้สูญสิ้นไปชั่วขณะ ก่อนที่ประตูห้องใต้ดินซึ่งควรจะถูกปิดตายจะเปิดออกด้วยเสียงครืดคราดที่ชวนสยดสยอง พร้อมกับแสงไฟสีฟ้าประหลาดที่ส่องสว่างออกมาจากช่องว่างนั้น เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนที่เดินก้าวออกมา... ร่างนั้นไม่ใช่คุณหลวงอรรถ และไม่ใช่ลูกน้องคนไหนของเขา แต่เป็นบุคคลที่ธามเชื่อมาตลอดว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันที่ครอบครัวของเขาถูกฆาตกรรม! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดและปมปัญหาที่ทวีความรุนแรงขึ้นในบทนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - ฟีนิกซ์สีทอง