ทางแพร่งของชีวิต

“วางปืนลงซะ ธาม... หรือถ้าอยากให้ชีวิตของแม่นกน้อยในกรงทองคนนี้จบลงในคืนนี้ ก็ลองลั่นไกดู” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งของ ‘คุณหลวงอรรถ’ ดังก้องไปทั่วห้องโถงกว้างของคฤหาสน์เก่าแก่ ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทของเขากดแน่นลงบนขมับของ ‘มินตรา’ หญิงสาวไม่ได้กรีดร้อง เธอเพียงแต่หลับตาแน่น ลมหายใจขาดห้วงและสั่นระริกสะท้อนถึงความหวาดกลัวที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดชีวิต ธามยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แสงจันทร์ที่ลอดผ่านบานหน้าต่างลงมาตกกระทบใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขา เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่แผดเผามานานนับสิบปี ในมือของเขาคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่เขารวบรวมมาทั้งชีวิต—แฟ้มเอกสารที่แฉความฉ้อฉลของตระกูลอรรถโชติ และที่สำคัญที่สุด คือหลักฐานการสั่งฆ่าครอบครัวของเขา “ผมรอเวลานี้มาตลอดชีวิต คุณหลวง” ธามเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือด้วยแรงอารมณ์ “ผมเห็นคุณย่ำยีชีวิตคนอื่นเพื่อเกียรติยศจอมปลอมนั่นมามากพอแล้ว... วันนี้ ทุกอย่างต้องจบ” “จบงั้นรึ?” คุณหลวงแค่นหัวเราะในลำคอ “แกมันก็แค่เด็กหนุ่มที่แบกความแค้นไว้เต็มอกจนลืมมองความจริง หากแกทำลายฉัน แกจะกลายเป็นคนแบบไหนกัน? แกจะต่างอะไรกับคนที่แกเกลียดชังนักหนา?” มินตราลืมตาขึ้นช้าๆ สายตาของเธอสบกับธามผ่านความสลัวของห้อง ในดวงตาคู่นั้นไม่มีแววตัดพ้อ มีเพียงคำขอร้องที่เงียบเชียบที่สุด เธอไม่ได้ร้องขอชีวิต แต่เธอกำลังขอให้เขา ‘อย่าทำลายตัวเอง’ “ธาม... อย่าค่ะ” เธอเค้นเสียงออกมาแทบไม่ได้ยิน แต่นั่นเพียงพอที่จะทำให้หัวใจของธามกระตุกวูบ “เห็นไหมล่ะ มินตราเขารู้ดีว่าอะไรคือทางออกที่ฉลาดที่สุด” คุณหลวงขยับปืนแน่นขึ้น “วางแฟ้มเอกสารนั่นลง แล้วเดินออกไปจากที่นี่ซะ ชีวิตของเธอคนนี้จะปลอดภัย แต่ถ้าแกเลือกที่จะจุดไฟเผาบ้านฉัน... คนที่จะต้องเป็นผู้หญิงที่โชคร้ายที่สุดในแผ่นดินนี้คือเธอ” ธามกำปืนในมือแน่น นิ้วชี้ของเขาแตะอยู่บนไกปืน ความเงียบงันภายในห้องหน่วงหนักราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เขาจำได้ดีถึงรอยยิ้มสุดท้ายของแม่ในวันที่บ้านของเขาถูกเพลิงเผาผลาญ ความแค้นที่เขาสั่งสมมามันควรจะได้รับการชดใช้ในคืนนี้ แต่มินตรา... ผู้หญิงที่เขาเริ่มจะเข้าใจว่าเธอก็เป็นเพียงนักโทษคนหนึ่งในกรงขังของตระกูลนี้เช่นกัน “คุณไม่ได้มีทางเลือกแค่สองทางหรอกครับคุณหลวง” ธามก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้จะเสี่ยงต่อการที่มินตราจะถูกเหนี่ยวไก “คุณลืมไปหรือเปล่าว่าตระกูลอรรถโชติไม่ได้มีแค่ชื่อเสียงที่งดงามข้างนอก แต่มันเน่าเฟะข้างในจนถึงกระดูก และผมไม่ได้มาที่นี่คนเดียว” คุณหลวงชะงัก สายตาที่เคยเยือกเย็นเริ่มวูบไหวเป็นครั้งแรก “แกหมายความว่ายังไง?” “ตำรวจไม่ได้รออยู่ข้างนอกนั่น แต่พวกเขาอยู่ในห้องโถงรับรองชั้นล่างมานานแล้ว” ธามกดรีโมทคอนโทรลในกระเป๋ากางเกง แสงไฟจากหน้าจอสมาร์ทโฟนที่เขาซ่อนไว้เริ่มถ่ายทอดสดเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านระบบที่เชื่อมต่อไปยังสถานีข่าวใหญ่ “ทุกคำพูดของคุณ ทุกการกระทำของคุณ ถูกบันทึกไว้หมดแล้ว ไม่ว่าวันนี้คุณจะฆ่าใคร หรือแม้แต่ฆ่าผม ชื่อเสียงที่คุณหวงแหนจะพินาศย่อยยับไปพร้อมกับชีวิตที่เหลืออยู่ของคุณ” คุณหลวงโกรธจัดจนตัวสั่น มือที่ถือปืนเริ่มสั่นระริก เขาหันมาจ้องหน้ามินตราด้วยแววตาอำมหิต “งั้นฉันก็จะพาหลานสาวทรยศคนนี้ไปลงนรกด้วย!” จังหวะที่นิ้วของศัตรูเริ่มกดลงบนไกปืน มินตราตัดสินใจรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายกระแทกศอกใส่หน้าท้องของเขาแล้วเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว เสียงปืนดังสนั่นก้องไปทั่วคฤหาสน์ กระสุนเฉียดไหล่ธามไปเพียงไม่กี่นิ้ว ธามพุ่งตัวเข้าชาร์จคุณหลวงทันที ทั้งคู่ล้มกลิ้งลงไปกับพื้นพรมราคาแพง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากโถงทางเดิน ประตูไม้บานใหญ่ถูกกระแทกเปิดออกพร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามา แต่ทว่าคนที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่ตำรวจอย่างที่ธามคาดหวัง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มของชายคนหนึ่งที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้วปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับลูกน้องติดอาวุธนับสิบคนที่ปิดล้อมห้องโถงไว้จนมิด ชายผู้นั้นปัดฝุ่นออกจากไหล่ตัวเองเบาๆ ก่อนจะแสยะยิ้มที่ทำให้ธามต้องหยุดชะงักด้วยความตระหนก “แหม... ดูเหมือนผมจะพลาดความสนุกไปนิดหน่อยนะ คุณหลวง... และหลานรัก” ชายผู้นั้นกล่าวพร้อมกับกวาดสายตามาที่ธาม “ขอบใจมากนะธาม ถ้าไม่ได้นายเป็นคนเปิดโปงเรื่องนี้ ข้าก็คงไม่มีทางยึดอำนาจคฤหาสน์หลังนี้มาเป็นของข้าได้อย่างง่ายดายขนาดนี้” ธามมองชายตรงหน้าด้วยความสิ้นหวัง แผนที่เขาวางไว้พังทลายลงในพริบตา เมื่อตัวการที่แท้จริงที่เขาตามหามาตลอดกลับเป็นคนเดียวกับที่อยู่เบื้องหลังการปรากฏตัวในคืนนี้ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความบีบคั้นในบทนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - ฟีนิกซ์สีทอง