รุ่งอรุณแห่งการตอบโต้

แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล็ปท็อปสาดกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยเคราจางๆ ธามไม่ได้นอนมาทั้งคืน ดวงตาคู่คมจดจ้องตัวเลขและเอกสารสิทธิ์การครอบครองที่ดินตระกูลอรรถไพศาล ซึ่งถูกสแกนและอัปโหลดขึ้นสู่แพลตฟอร์มสาธารณะแบบเรียลไทม์ นิ้วเรียวกดปุ่ม 'Enter' ยืนยันคำสั่งสุดท้ายอย่างไม่ลังเล เสียงแจ้งเตือนจากระบบและการแชร์ต่อเป็นวงกว้างดังระรัวราวกับเสียงปรบมือในโรงละครมืดสนิท "คุณเล่นเกมอำนาจมานานเกินไปแล้วนะครับคุณหลวง... ถึงเวลาที่ความจริงจะต้องออกมารับแสงแดดเสียที" ธามพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น "เล่นเกมใหญ่ขนาดนี้ โดยไม่ปรึกษาคนร่วมทีมเลยสักคำ... ฉันควรจะตบรางวัลให้คุณด้วยกระสุนปืนสักนัดดีไหมคะ... เอ๊ย หมายถึง กาแฟดำเข้มๆ สักแก้ว" เสียงใสติดจะประชดประชันดังขึ้นที่กรอบประตูกระจก มินตราก้าวเข้ามาในห้องทำงานเล็กๆ ของเขาด้วยท่าทีปราดเปรียว เธอยื่นแก้วกาแฟร้อนส่งให้ พร้อมกับทอดสายตาสำรวจหน้าจอที่มีกราฟฟิกแสดงยอดการเข้าถึงข้อมูลที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่งภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที ธามรับแก้วกาแฟมาถือไว้ ปลายนิ้วสัมผัสโดนมือเรียวของเธอโดยบังเอิญ เขารีบชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก ปากร้ายๆ รีบพ่นคำแก้เก้อทันที "ผมโตพอที่จะตัดสินใจเองได้ และคุณก็ไม่ได้มีหน้าที่ต้องมาคอยเป็นพี่เลี้ยงคอยเช็ดก้นให้ผม มินตรา" "ปากเก่งไม่เปลี่ยนนะคะธาม" มินตราหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทัน เธอโน้มตัวลงมาใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ "แต่ที่ทำหน้าตาเคร่งเครียด มือไม้สั่นจนเกือบทำกาแฟหกเมื่อกี้... เพราะเป็นห่วงฉัน หรือกลัวว่าแผนนี้จะพังคามือกันแน่ล่ะคะ?" "ผมไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้น" ธามเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้น สายตาที่มักจะมองทะลุปรุโปร่งเข้ามาถึงก้นบึ้งหัวใจของเขาเสมอ "ผมแค่กังวลว่าคนโง่บางคน จะเอาตัวเองมาเสี่ยงกับเกมสกปรกของคุณหลวงมากเกินไปต่างหาก" "ปากแข็ง" มินตรากระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความท้าทาย "ทั้งๆ ที่เมื่อคืนคุณโทรหาฉันสามรอบเพื่อเช็กว่าฉันปลอดภัยดีหรือเปล่า... คนปากร้ายใจดีแบบคุณนี่ น่าจับมาตีให้เข็ดเสียจริงๆ นะคะ" ธามหันขวับกลับมามอง ตั้งใจจะเอ่ยปากเถียงให้รู้แพ้รู้ชนะ แต่จังหวะนั้นเอง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่กลับเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะกันจนหัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติเริ่มรวนเร ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งงัน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดกลืนหายไปในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกของคนทั้งคู่ที่ดังชัดเจนเสียยิ่งกว่าเสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ก่อนที่สถานการณ์จะเลยเถิดไปไกลกว่านั้น เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมดราม่าลงอย่างไม่ปรานี ธามสะดุ้งเล็กน้อย รีบผละถอยหลังออกห่างอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาฟอร์ม เขากระแอมเบาๆ แล้วก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ เบอร์ที่ไม่คุ้นเคยปรากฏอยู่บนนั้น แต่รหัสพื้นที่และรูปแบบการโทรบ่งบอกชัดเจนว่ามาจากฝั่งของคฤหาสน์อรรถไพศาล "รับสิคะ" มินตรากระซิบเตือน สีหน้าเปลี่ยนกลับมาจริงจังทันที "คุณหลวงคงนั่งไม่ติดเก้าอี้แล้วล่ะ" ธามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กดรับสายแล้วเปิด speaker phone ทันที เพื่อให้หญิงสาวได้ยินร่วมกัน "แกกล้ามากนะ... ไอ้เด็กเมื่อวานซืน" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจและเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวลอดผ่านลำโพงออกมา ชัดเจนจนสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านผ่านคลื่นสัญญาณ "คิดว่าเอาเอกสารพวกนั้นออกมาแฉแล้ว แกจะรอดพ้นเงื้อมมือฉันไปได้งั้นรึ?" ธามยกยิ้มมุมปาก ความกลัวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความสุขุมเยือกเย็นตามสไตล์ช่างภาพผู้ผ่านโลกมามาก "ข้อมูลที่ผมปล่อยไป เป็นแค่เศษเสี้ยวความจริงเท่านั้นครับคุณหลวง... ถ้าไม่อยากให้ภาพลับและบัญชีลับทั้งหมดถูกส่งต่อไปยังกรมสอบสวนคดีพิเศษในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า คุณควรเลือกวิธีเจรจา มากกว่าจะมาขู่ผมทางโทรศัพท์นะครับ" ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงหายใจฮึดฮัดด้วยความเคียดแค้น ก่อนที่คุณหลวงอรรถจะหัวเราะในลำคอด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "แกคิดว่าแกคุมเกมอยู่ฝ่ายเดียวเหรอ ธาม..." คุณหลวงเว้นจังหวะ เลียนแบบน้ำเสียงเย้ยหยัน "ลองหันไปมองนอกหน้าต่างห้องทำงานของแกดูสิ... ว่าตอนนี้ ใครกำลังยืนรอต้อนรับพวกแกอยู่ข้างล่าง" ธามและมินตราสบตากันด้วยความตกใจ ทั้งคู่พุ่งตัวไปที่หน้าต่างกระจกทันที ภาพที่ปรากฏเบื้องล่างคือรถยนต์สีดำสนิทหลายคันจอดเรียงราย ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำนับสิบคนยืนล้อมรอบตึกแถวที่พวกเขาใช้เป็นฐานปฏิบัติการ และตรงกลางวงล้อมนั้น ร่างสูงสง่าของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลกำลังเงยหน้าขึ้นมาสบตากับพวกเขา พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมาถึงหน้าต่างบานนี้ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดและปมปัญหาที่ทวีความรุนแรงขึ้นในบทนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - ฟีนิกซ์สีทอง