หมากเกมที่คาดไม่ถึง

"ถ้าคุณมั่นใจว่าสิ่งที่พูดคือความจริง เหตุใดหลักฐานในแฟ้มนี้ถึงได้มีลายเซ็นของท่านอยู่ทุกหน้า?" ธามเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออกในห้องใต้ดินที่ชื้นแฉะ เขาโยนแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำคร่าลงบนโต๊ะไม้ผุพังตรงหน้าชายชราผู้ถูกจองจำ ชายผู้ที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับ 'คุณหลวงอรรถ' คนปัจจุบันราวกับพิมพ์เดียวกัน ทว่าแววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเคียดแค้นอย่างสุดซึ้ง ชายชราหัวเราะหึในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าคล้ายใบไม้แห้งเสียดสีกัน "ลายเซ็นหรือ? เจ้าหนุ่ม... ในโลกของคนกระหายอำนาจ ลายเซ็นบนกระดาษมีค่าเพียงแค่ไว้หลอกคนที่ไม่รู้ความจริงเท่านั้น หากเจ้าใช้เลนส์กล้องของเจ้าส่องดูให้ดีกว่านี้ จะพบว่าน้ำหนักหมึกที่ขีดเขียนมันต่างออกไป... ชายผู้นั้นเลียนแบบลายเซ็นของข้ามานับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาไม่มีวันเลียนแบบ 'จุดตำหนิ' ในวิญญาณของข้าได้หรอก" ธามชะงัก นิ้วมือที่สั่นเทาหยิบกล้องถ่ายรูปตัวเก่งขึ้นมา เขาหมุนเลนส์มาโครเข้าใกล้ลายเซ็นบนเอกสารผ่านช่องมองภาพ ทันใดนั้น หัวใจเขาก็หล่นวูบ เมื่อพบว่าในรอยตวัดของปลายปากกามีรอยหยักเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่เหมือนการบันทึกรหัสลับบางอย่าง ไม่ใช่ลายเซ็นปกติ แต่มันคือคำเตือน "ใครเป็นคนนำเอกสารชุดนี้มาให้คุณ?" ธามถามพลางลดกล้องลง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ขุ่นมัวของอีกฝ่าย "คนที่เจ้าคิดว่าเขาจะไม่มีวันทรยศต่ออุดมการณ์ของวงศ์ตระกูลอย่างไรล่ะ" ชายชรากล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ธามต้องขมวดคิ้วแน่น ธามถอยออกมาจากห้องใต้ดินด้วยความรู้สึกสับสน ความมืดมิดในคฤหาสน์หลังนี้ดูเหมือนจะแผ่ขยายกว้างขึ้นกว่าเดิม เขาเดินผ่านโถงทางเดินอันเงียบเชียบ แสงเทียนวับแวมสลัวๆ ตกกระทบกับภาพวาดฝาผนังตระกูลอรรถนทีที่ดูเหมือนจะจ้องมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม เมื่อเขาเดินมาถึงมุมอับของระเบียงชั้นสอง มินตราก็ก้าวออกมาจากเงามืด ร่างบางสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าของเธอเรียบเฉย ทว่ามือที่ถือซองจดหมายสีน้ำตาลกลับบีบแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "คุณไปพบเขามาแล้วใช่ไหม?" มินตราถามเบาๆ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดหรือมินตรา? เรื่องที่ว่าคนในคฤหาสน์นี้... ไม่ใช่ตัวจริงทั้งหมด?" ธามถามพลางก้าวเข้าไปประชิด พยายามอ่านร่องรอยความรู้สึกบนใบหน้าของเธอ มินตราหลบสายตา เธอเดินนำไปยังห้องสมุดลับก่อนจะเปิดลิ้นชักที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นหนังสือ เผยให้เห็นกุญแจทองเหลืองดอกเล็กที่วางคู่กับบันทึกประจำวันของอดีตแม่บ้านผู้ล่วงลับ "ฉันไม่ได้รู้มาตลอด แต่ฉันเริ่มสงสัยตั้งแต่ที่คุณหลวงสั่งให้เผารูปถ่ายเก่าๆ ในห้องใต้ดิน ฉันแอบเก็บมันไว้... และฉันพบว่า ทุกครั้งที่คุณตกอยู่ในอันตราย มักจะมีคนคอยทิ้ง 'ร่องรอย' ไว้ให้คุณเสมอ" "หมายความว่าอย่างไร?" "ลองดูนี่" มินตราวางรูปถ่ายใบหนึ่งลงบนโต๊ะ มันคือภาพถ่ายเหตุการณ์ในคืนที่ธามเกือบถูกลอบทำร้ายในสวน ภาพนี้ถูกถ่ายจากมุมสูงผ่านกล้องวงจรปิดที่ดูเหมือนจะถูกตัดสัญญาณไปแล้ว แต่ในมุมหนึ่งของภาพ ปรากฏเงาของใครบางคนกำลังขวางทางมือสังหารเอาไว้ ก่อนที่คนผู้นั้นจะรีบเร้นกายหายไปในความมืด ธามหยิบรูปขึ้นมาเพ่งมอง มือไม้ของเขาเย็นเฉียบ เมื่อพบว่าจุดสังเกตในรูปคือเข็มกลัดประจำตระกูลที่ติดอยู่บนปกเสื้อของบุคคลลึกลับนั้น "นี่มัน... เข็มกลัดของพี่ชายคุณหลวงอรรถนี่นา แต่เขาตายไปนานแล้วไม่ใช่หรือ?" "นั่นคือสิ่งที่ใครๆ ต่างก็เชื่อ" มินตรากระซิบ "แต่ฉันสงสัยว่า ในคฤหาสน์นี้ไม่ได้มีแค่ชายชราในห้องใต้ดินที่ถูกขังไว้... ยังมี 'เงา' อีกหลายเงาที่กำลังเล่นหมากเกมนี้เพื่อล้มกระดานของคุณหลวงอรรถ และดูเหมือนว่า... พวกเขาเลือกคุณเป็นหมากตัวสำคัญที่สุดในเกมนี้ ธาม" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดชั่วขณะ ธามรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาจากมุมห้อง ไม่ใช่สายตาของมินตรา แต่เป็นความรู้สึกเหมือนมีคนอื่นแอบมองอยู่หลังม่านกำมะหยี่สีแดงสดที่กั้นห้องนี้ไว้ "แล้วคุณล่ะ มินตรา" ธามถามพลางหันขวับไปทางผ้าม่าน "คุณอยู่ฝั่งไหนกันแน่? ฝั่งที่กำลังล้มกระดาน หรือฝั่งที่คอยบงการกระดานนี้?" มินตราไม่ได้ตอบ เธอกลับเดินไปที่ผ้าม่านแล้วกระชากมันออกอย่างแรง ทว่าหลังม่านนั้นกลับไม่มีใคร มีเพียงบานหน้าต่างที่เปิดอ้าทิ้งไว้ และสายลมที่พัดเอาเศษกระดาษใบหนึ่งปลิวเข้ามาตกลงแทบเท้าธาม ธามก้มลงเก็บกระดาษใบนั้นขึ้นมาดู บนกระดาษมีข้อความที่เขียนด้วยลายมือสั่นๆ แต่หนักแน่นว่า: *"อย่าเชื่อสิ่งที่ตาเห็น และอย่าไว้ใจคนที่อยู่ข้างกายคุณที่สุด... เพราะแม้แต่เงา ก็ยังอาจเปลี่ยนข้างได้ในยามที่แสงดับลง"* ขณะที่ธามกำลังจะหันไปถามมินตรา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุด เสียงนั้นคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด เสียงฝีเท้าของผู้ที่เป็นเจ้าของคฤหาสน์... 'คุณหลวงอรรถ' "ดูเหมือนว่าหนูๆ จะคุยเรื่องสนุกกันอยู่สินะ" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นพร้อมกับการเปิดประตูเผยให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของคุณหลวงอรรถที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าห้อง มินตราหน้าซีดเผือด ส่วนธามกำกระดาษในมือแน่น คุณหลวงอรรถก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ ก่อนจะหยุดยืนข้างๆ ธาม แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยเลศนัยว่า "เจ้าคงรู้แล้วใช่ไหมว่าในรูปถ่ายนั่นคือใคร... แต่เจ้าลืมไปอย่างหนึ่งนะธาม ว่าคนที่จะ 'สวมรอย' ได้แนบเนียนที่สุด... คือคนที่อยู่ในคฤหาสน์นี้มาตั้งแต่ต้น... เหมือนอย่างฉัน... หรือเหมือนอย่างคนที่ยืนข้างๆ เจ้าตอนนี้!" ธามหันขวับไปมองมินตราทันที เห็นเธอกำลังก้มหน้าลงช้าๆ ก่อนที่เธอจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่เปลี่ยนไป... รอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในตัวเธอ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับในเงามืดครั้งนี้ครับ - ฟีนิกซ์สีทอง