พยานปากเอก

"ถ้าเจ้าเหนี่ยวไกตอนนี้ กระสุนนัดเดียวคงไม่พอที่จะดับลมหายใจคนอย่างข้าหรอก... แต่ถ้าเจ้าพลาดไปเพียงมิลลิเมตรเดียว ชีวิตเจ้าจะจบลงที่นี่ ในห้องเก็บศพที่เจ้าเองก็ยังไม่รู้ตัวว่ากำลังยืนอยู่ตรงไหน" น้ำเสียงของธามเรียบเย็น ทว่าดวงตาสีเข้มของเขากลับนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันไหวติง แม้ความเย็นเยียบของเหล็กกล้าที่แตะอยู่ข้างขมับจะกรีดลึกถึงโสตประสาท แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเผชิญกับความตาย ธามไม่หันไปมองมือสังหารที่ยืนอยู่เบื้องหลัง เขาทำเพียงแค่กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่าในเชิงจิตวิทยา ชายปริศนาในชุดดำขยับนิ้วชี้ที่เหนี่ยวไกเพียงเล็กน้อย เสียงกลไกปืนดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนที่ชัดเจนที่สุด "แกมันมั่นใจเกินไป ธาม... ตระกูลอรรถวุฒิไม่เคยปล่อยให้หนอนแมลงอย่างแกมีชีวิตรอดไปถึงพรุ่งนี้หรอก" เสียงแหบพร่ากระซิบตอบที่ข้างหู "งั้นก็ลงมือสิครับ อย่าให้โอกาสทองต้องหลุดลอยไป เพราะถ้าข้าพเจ้าตาย... ความลับเรื่องคืนวันที่ 15 สิงหาคม เมื่อยี่สิบปีก่อน จะฝังลงไปพร้อมกับข้าพเจ้า และข้าพเจ้ามั่นใจว่า 'คุณหลวงอรรถ' คงไม่ดีใจนักที่จะเห็นมันถูกเปิดเผยออกมาในหน้าหนังสือพิมพ์ฉบับวันพรุ่งนี้" วินาทีนั้น ความเงียบเข้าปกคลุมห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นและกลิ่นของสนิมเหล็ก มินตราที่หลบมุมอยู่หลังชั้นหนังสือเก่ากั้นหายใจแน่น เธอเห็นผ่านเงาสะท้อนในกระจกเงาบานร้าวว่า มือสังหารคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง... เพียงวินาทีที่ความลังเลเกิดขึ้น ธามก็ตัดสินใจหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วราวกับเสือที่กระโจนเข้าขย้ำเหยื่อ เขาคว้าลำกล้องปืนแล้วกระชากอย่างแรงจนมือสังหารเสียหลักล้มลงกับพื้น "มินตรา! ออกมา!" ธามตะโกนก้อง มินตราวิ่งออกมาจากมุมมืด พุ่งเข้าช่วยดึงรั้งแขนของชายคนนั้นไว้ ทั้งสองช่วยกันกดร่างของมันลงกับพื้น ก่อนที่ธามจะกระชากหน้ากากออก... สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าไม่ใช่คนของตระกูลอรรถที่เขาคุ้นเคย แต่เป็นชายชราที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้า ดวงตาของเขาหม่นแสงและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่หมักหมมมานานปี "ท่าน... ท่านคือคนขับรถของพ่อ" ธามนิ่งงัน มือที่กุมแขนอีกฝ่ายสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ ชายชราหอบหายใจถี่ สายตาที่เคยดุดันกลับเปลี่ยนเป็นความโศกเศร้าเมื่อมองหน้าธาม "คุณหนู... คุณหน้าเหมือนท่านชายเหลือเกิน" "บอกข้าพเจ้ามา" ธามเสียงสั่น น้ำเสียงเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดเหมือนเมื่อครู่ แต่กลับกลายเป็นความวิงวอน "พ่อกับแม่ไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุรถเบรกแตกที่เขาค้อใช่ไหม" ชายชราหัวเราะออกมาเบาๆ ทว่าเสียงนั้นกลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "อุบัติเหตุงั้นหรือ? หึ... นายท่านถูกตัดสายเบรกก็จริง แต่คนตัดไม่ใช่ช่างที่ไหนหรอก... แต่เป็นคนที่นั่งอยู่เบาะหลังในวันนั้น คนที่ถือตลับเงินบรรจุแหวนประจำตระกูลไว้ในมือ... คนที่รอให้รถพุ่งลงเหวเพื่อจะได้ครองทุกอย่าง" มินตราปิดปากแน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตกตะลึง ธามรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน สิ่งที่เขาเชื่อมาตลอดชีวิตพังทลายลงในชั่วพริบตา ความโกรธแค้นที่เคยมีกลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่กัดกินจิตใจ "ใคร..." ธามเค้นเสียงออกมาจากลำคอ "ใครเป็นคนสั่ง" ชายชรามองลึกเข้าไปในดวงตาของธาม ก่อนจะล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือตลับเหล็กเก่าๆ ที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง เขายื่นมันให้ธามด้วยมือที่สั่นเทา "เปิดดูสิครับ... หลักฐานชิ้นสุดท้ายที่ข้าพเจ้ารวบรวมได้จากซากรถ ก่อนที่ข้าพเจ้าจะถูกขู่ให้ปิดปากเงียบและหายตัวไปจากหน้าประวัติศาสตร์" ธามรับตลับนั้นมา นิ้วมือที่หยาบกร้านของเขาสัมผัสกับพื้นผิวที่เย็นเยียบ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมใจที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่เขาอาจไม่อยากรับรู้ ทว่า... ก่อนที่ฝาตลับจะถูกเปิดออก เสียงปรบมือแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากความมืดที่ประตูห้องใต้ดิน "ยินดีด้วยที่คุณรื้อฟื้นความทรงจำได้สำเร็จนะ ธาม... แต่น่าเสียดายที่คนอย่างคุณไม่มีสิทธิ์ได้เห็นความลับนั้นหรอก" ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเนี้ยบกริบก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟจากตะเกียงวูบไหวเผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยดี ใบหน้าที่ดูใจดีและเปี่ยมด้วยความเมตตาเสมอมาในสายตาของธาม... แต่ในวินาทีนี้ กลับดูเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต ธามชะงักกึก มือที่ถือตลับแน่นสั่นเทาด้วยความตระหนก เมื่อเห็นชายที่อยู่ตรงหน้าชัดเจน "ท่านลุง... ท่านเป็นคนสั่งฆ่าพ่อกับแม่ผมจริงหรือ" คุณหลวงอรรถไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงหยิบปืนพกกระบอกเล็กออกมาจากเสื้อสูท แล้วเล็งไปที่หัวใจของธามอย่างไม่ลังเล ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่ชวนให้ขนลุก "ถ้าเจ้าอยากรู้ความจริงขนาดนั้น... ข้าก็จะส่งเจ้าไปถามพ่อกับแม่เจ้าที่นรกด้วยตัวเองเลยแล้วกัน" เสียงปืนลั่นสนั่นห้องใต้ดินพร้อมกับร่างของใครบางคนที่พุ่งเข้าขวางกระสุนนั้นอย่างไม่คิดชีวิต! ด้วยความปรารถนาดีจากใจ... ฟีนิกซ์สีทองครับ