ความลับใต้แสงจันทร์

"ความจริงมันมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ ธาม... และนายก็ก้าวเข้ามาในจุดที่ไม่อาจถอยหลังได้อีกแล้ว" เสียงของ 'อาจารย์อัคร' ดังแทรกผ่านความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศในห้องทำงานมืดสลัว กลิ่นยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นอับของกระดาษเก่าสร้างความรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ธามยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างจ้องมองชายสูงวัยตรงหน้าที่เขาเคารพดั่งบิดาบังเกิดเกล้า คนที่พร่ำสอนให้เขาตามหาความยุติธรรมมาตลอดชีวิตการทำงาน บัดนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทีที่อ่านไม่ออก ธามขยับริมฝีปากที่แห้งผาก "ที่อาจารย์บอกว่าผมต้องหาความจริง... ที่แท้ก็เพื่อจะให้ผมเดินมาติดกับดักของตัวเองงั้นหรือครับ? วิดีโอนั่น... สิ่งที่ผมเห็นในนั้นมันไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ" อัครขยับตัวช้าๆ แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านอาบไล้ใบหน้าซีกหนึ่งของเขาจนดูเหมือนคนสองคนในร่างเดียว เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่กลับเดินไปที่โต๊ะไม้แกะสลักตัวใหญ่ ก่อนจะหยิบจดหมายปิดผนึกด้วยครั่งสีแดงสดขึ้นมาวาง "ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่คุณหลวงอรรถ" อัครเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น "แต่เป็นความเชื่อใจของนายเองที่หลับตาข้างหนึ่งอยู่ตลอดเวลา" ธามกำหมัดแน่น ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังพุ่งพล่านในอก เขาจำได้ดีว่าน้ำเสียงนี้... น้ำเสียงที่เคยให้กำลังใจเขาในวันที่ครอบครัวเขาจากไปอย่างมีเงื่อนงำ คือน้ำเสียงเดียวกับที่กำลังลากเขาเข้าสู่เกมอำนาจที่เขาไม่เคยต้องการ "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำปรัชญา" ธามข่มอารมณ์ให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "คนในตระกูลที่เรียกร้องหาความยุติธรรมนั่นคือใคร? และทำไมผมถึงต้องเป็นคนเดียวที่ต้องรู้เรื่องนี้" อัครหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงที่ฟังดูแห้งแล้ง "ไปที่สวนหินหลังคฤหาสน์ตอนเที่ยงคืน คนที่สวมแหวนตราประจำตระกูลสลักรูปฟีนิกซ์สีทองหักปีกนั่นแหละ คือคนที่จะบอกทุกอย่างที่นายต้องการ แต่จำไว้ธาม... อย่าให้มินตรามารับรู้เรื่องนี้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นสิ่งที่นายพยายามปกป้องจะพังทลายลงในพริบตา" ธามเดินออกมาจากห้องนั้นด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งราวกับแบกภูเขาทั้งลูกเอาไว้ในใจ ความสับสนตีรวนอยู่ในอกจนแทบประคองสติไม่อยู่ เขาเดินลัดเลาะไปตามระเบียงคฤหาสน์ที่เงียบงัน มินตราดักรอเขาอยู่ตรงสุดทางเดิน แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพที่ดูไร้วิญญาณของเขา "ธาม... เกิดอะไรขึ้นในนั้นคะ... เกิดอะไรขึ้นกับคุณน้า" มินตราถามเบาๆ แต่น้ำเสียงของเธอแฝงด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด ธามชะงักฝีเท้า เขาพยายามกวาดสายตามองคนตรงหน้าให้ทะลุถึงหัวใจ หากคำเตือนของอาจารย์เป็นเรื่องจริง ใครคือมิตร ใครคือศัตรูในเกมที่ซ้อนทับกันอยู่กี่ชั้นกันแน่? เขาเลือกที่จะไม่ตอบ แต่กลับเดินเลี่ยงไปอย่างไร้คำพูด ทิ้งให้มินตรายืนจมอยู่ในความสงสัย เที่ยงคืน... บรรยากาศสวนหินเย็นเยียบจนกระดูกสันหลังหนาวสั่น ธามยืนหลบอยู่หลังแนวพุ่มไม้ชวนชมที่ตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ แสงจันทร์สะท้อนกับละอองน้ำค้างบนพื้นหินจนดูเหมือนเกล็ดเลือดท่ามกลางความมืด เขาเห็นเงาร่างหนึ่งเดินก้าวเข้ามาในความเงียบ คนผู้นั้นสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าถูกปิดบังด้วยผ้าคลุม แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือแหวนตราที่นิ้วก้อยซ้าย... รูปฟีนิกซ์สีทองที่ปีกหักสบัดอย่างประหลาดตามจังหวะการเคลื่อนไหว บุคคลปริศนาหยุดยืนตรงหน้าหินสลักโบราณ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาธามต้องหยุดหายใจ "ธาม... ฉันรู้ว่านายอยู่ที่นี่" ธามก้าวออกมาจากเงามืด มือข้างหนึ่งแตะที่กระเป๋าเสื้อซึ่งมีกล้องถ่ายรูปตัวจิ๋วเตรียมพร้อมบันทึกภาพ "คุณเป็นใคร และต้องการอะไรจากผม" คนผู้นั้นค่อยๆ ปลดผ้าคลุมออก ธามเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้ความมืดนั้น มันไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่มันคือใบหน้าเดียวกับที่เขาเห็นในวิดีโอ... ใบหน้าที่คุณหลวงอรรถประกาศว่าเสียชีวิตไปแล้วเมื่อยี่สิบปีก่อน! บุคคลนั้นยื่นมือที่สั่นเทาออกมา พร้อมกับวางกุญแจดอกหนึ่งลงบนพื้นหิน "กุญแจนี้จะเปิดรอยจารึกใต้ดินของตระกูล... สิ่งที่นายค้นหามาตลอดชีวิตไม่ได้อยู่ในห้องทำงานของคุณหลวงหรอก แต่มันถูกฝังอยู่ใต้เท้าของนายในตอนนี้เอง และธาม... ที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดไม่ใช่คนในตระกูล แต่เป็นคนที่นายกำลังเดินไปหาเพื่อขอความช่วยเหลือในเช้าวันพรุ่งนี้!" ธามทรุดเข่าลงเมื่อได้ยินชื่อบุคคลที่คนตรงหน้าเอ่ยออกมา มันเป็นชื่อที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาถล่มลงตรงหน้า... ชื่อของคนที่เขาไว้ใจที่สุดในชีวิตที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดในเงารอยจารึกนี้ด้วยกันนะครับ ฟีนิกซ์สีทอง