มหันตภัยในงานพิธี

“หลักฐานน่ะ ไม่ได้มีแค่ในกระดาษหรอกครับคุณหลวง แต่มันฝังอยู่ในความทรงจำที่เน่าเฟะของคนในตระกูลนี้ต่างหาก” น้ำเสียงของธามเรียบเรื่อย หากแต่มันบาดลึกดั่งคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลอรรถไกรสร แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลนับร้อยดวงส่องกระทบใบหน้าของแขกเหรื่อผู้สูงศักดิ์ที่ต่างพากันนิ่งงัน ท่ามกลางบรรยากาศงานฉลองครบรอบตระกูลที่ควรจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศดูจะเบาบางจนแทบหายใจไม่ออก คุณหลวงอรรถผู้ยืนตระหง่านอยู่บนแท่นโชว์ภาพวาดบรรพบุรุษ ค่อยๆ หันมาหาชายหนุ่มที่ถือกล้องถ่ายรูปคู่ใจไว้แน่น สายตาของท่านเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งในถ้วยไวน์ที่ยังไม่ละลาย “ธาม... ผมให้เกียรติคุณในฐานะแขก แต่ดูเหมือนคุณจะกำลังตีความหมายของคำว่า ‘มารยาท’ ผิดไปไกล” คุณหลวงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ “ที่นี่คือสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ของตระกูล ไม่ใช่เวทีให้คนนอกมาเพ้อเจ้อเพื่อสร้างความสั่นคลอน” มินตราซึ่งยืนอยู่เคียงข้างธามขยับกายเล็กน้อย มือของเธอที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อสั่นเทาเพียงครู่ก่อนจะกลับมามั่นคง เธอสบตาคุณหลวงอรรถอย่างไม่ลดละ ความเกลียดชังที่ถูกบ่มเพาะมานับสิบปีฉายชัดในแววตา “ศักดิ์สิทธิ์งั้นหรือคะ? หรือว่าคราบเลือดที่ฝังอยู่ในรอยจารึกใต้ถุนเรือนต่างหากที่ทำให้ตระกูลของคุณยังคงตั้งตระหง่านอยู่ได้แบบนี้” คำพูดของมินตราเปรียบเสมือนการโยนก้อนหินลงในน้ำที่กำลังนิ่งสนิท เสียงกระซิบกระซาบของเหล่าแขกเหรื่อดังระงมขึ้นเหมือนฝูงแมลงที่ถูกรบกวน คุณหลวงอรรถไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยว ท่านเพียงแค่ยกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ทำให้ธามรู้สึกหนาวสันหลังวาบ “ผู้หญิงที่โง่เขลา มักจะคิดว่าความจริงคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด” คุณหลวงขยับกายลงมาจากแท่น เดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ธาม “แต่ในโลกของความเป็นจริง ธาม... ความจริงที่ไม่มีใครกล้าพูดออกมา มันก็ไม่ต่างอะไรกับภาพถ่ายเบลอๆ ที่คุณพยายามจะจับโฟกัสหรอกครับ ต่อให้ชัดเจนแค่ไหน หากไม่มีใครเชื่อถือ มันก็เป็นได้แค่ขยะ” ธามยกกล้องขึ้น สัญชาตญาณช่างภาพบอกให้เขาบันทึกภาพแววตาที่เต็มไปด้วยความมืดดำของชายตรงหน้าไว้ “ผมไม่ได้ต้องการให้คนทั้งโลกเชื่อหรอกครับ ผมต้องการแค่ให้คนที่ควรจะได้รับกรรม ได้เห็นเงาของตัวเองในภาพถ่ายใบสุดท้ายนี้ก็พอ” เขากดชัตเตอร์ เสียงกลไกทำงานดังก้องท่ามกลางความเงียบที่ถูกแช่แข็งไว้ แต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอ LCD ของกล้องกลับไม่ใช่ภาพของคุณหลวงอรรถเพียงอย่างเดียว มันเป็นภาพสะท้อนจากกระจกเงาบานใหญ่ด้านหลัง ที่เผยให้เห็นเงาร่างของชายอีกคนหนึ่ง—คนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน—ยืนอยู่ในมุมมืดของระเบียงชั้นสอง หัวใจของธามกระตุกวูบ มือที่ถือกล้องเริ่มเย็นเฉียบ เขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า งานฉลองนี้ไม่ใช่แค่เวทีทางอารมณ์ แต่เป็น 'กับดัก' ที่ถูกวางไว้ตั้งแต่ต้น “คุณเห็นมันแล้วใช่ไหม?” เสียงกระซิบของคุณหลวงอรรถดังอยู่ข้างหู “คนที่คุณตามหา... คนที่ทำให้คุณกลายเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่น่าสมเพชคนนี้” ก่อนที่ธามจะทันได้โต้ตอบ แสงไฟในห้องโถงใหญ่ก็ดับพรึ่บลงทั้งหมด ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของผู้หญิงและเสียงแก้วไวน์ตกแตกกระจายเต็มพื้น ธามรีบคว้ามือมินตราไว้แน่น สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่ไม่ได้มาจากเครื่องปรับอากาศ แต่มาจากใครบางคนที่พุ่งผ่านตัวเขาไปในความมืด “มินตรา อย่าปล่อยมือผม!” ธามตะโกนก้องในความมืด เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่รุมล้อมเข้ามาจากทุกทิศทาง พร้อมกับเสียงปลดล็อกปืนที่ดังชัดเจนจนเขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่จ่ออยู่ตรงหน้า ทันใดนั้น แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้น เผยให้เห็นบุคคลที่ยืนอยู่ตรงกลางห้อง—ชายในชุดสูทสีเทาผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายพ่อของธามราวกับถอดแบบออกมา แต่ทว่าในมือนั้นกลับถือแฟ้มเอกสารบางอย่างที่ดูเหมือนจะสั่นคลอนรากฐานของตระกูลอรรถไกรสรให้พังทลายลงในพริบตา “คุณหลวงครับ... ดูเหมือนว่าภาพถ่ายของธามจะยังไม่จบแค่นี้นะครับ” ชายคนนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัว “เพราะสิ่งที่เขาบันทึกไว้ ไม่ใช่แค่ภาพของผม แต่เป็นบันทึกการโอนเงินที่พวกคุณทำร่วมกับตระกูลอริเมื่อสิบปีก่อน!” คุณหลวงอรรถหน้าถอดสี มือที่เคยนิ่งสงบกลับสั่นระริกขณะที่ความลับอันยิ่งใหญ่กำลังถูกเปิดเผยต่อหน้าธารกำนัล และในจังหวะที่ความโกลาหลพุ่งถึงขีดสุด ธามก็พบว่ามินตราไม่ได้อยู่ข้างๆ เขาอีกต่อไป เธอหายไปในเงามืด พร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นขึ้นหนึ่งนัดโดยที่ไม่มีใครรู้ว่ากระสุนนั้นพุ่งเข้าหาใคร ผมหวังว่าท่านผู้อ่านจะยังคงนั่งอยู่กับที่ เพราะวินาทีต่อจากนี้ ทุกเศษเสี้ยวของความจริงจะเปลี่ยนชีวิตของพวกเขาทั้งหมดไปตลอดกาลครับ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนบีบคั้นนี้ไปกับผมนะครับ - ฟีนิกซ์สีทอง