รอยจารึกบนแผ่นศิลา

“ถ้าความตายของครอบครัวผม คือกุญแจที่ไขไปสู่ความร่ำรวยที่เปื้อนเลือดของคุณ... งั้นเชิญคุณหลวงอธิบายมาเถอะครับ ว่าศิลาแผ่นนี้มันกำลังฟ้องร้องอะไรพวกเราอยู่” เสียงของธามเรียบเย็น ทว่าดวงตาที่จ้องมองคุณหลวงอรรถนั้นราวกับคมมีดที่พร้อมจะกรีดลึกถึงกระดูก แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันในห้องใต้ดินของคฤหาสน์เก่าแก่สั่นไหววูบวาบตามจังหวะลมหายใจที่ติดขัดของคนทั้งสาม บนโต๊ะไม้สักตัวกลางมีแผ่นศิลาสีนิลวางทอดตัวอยู่ อักขระโบราณที่สลักลึกลงไปบนเนื้อหินดูคล้ายกับรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย มันไม่ใช่แค่ตัวอักษร แต่มันคือเส้นทางที่ซ่อนเร้นของบัญชีดำที่แลกมาด้วยลมหายใจของผู้บริสุทธิ์ มินตราขยับกายเข้ามาใกล้ เธอใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามรอยจารึกนั้นอย่างแผ่วเบา สัมผัสเย็นเยียบของหินดูเหมือนจะแผ่ซ่านเข้าสู่กระแสเลือด “ธาม... อย่าเพิ่งใช้อารมณ์ตัดสินตอนนี้ คุณหลวงกำลังรอให้เราพลาด” เธอหันไปมองคุณหลวงที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่มุมมืด แววตาของชายชราผู้นั้นมีความขบขันจางๆ ฉายชัด “ท่านรอให้เราอ่านมันออก แล้วรอให้พวกเราเดินเข้าไปติดกับดักด้วยตัวเอง” “ฉลาดดีนี่แม่มินตรา” คุณหลวงอรรถแค่นยิ้ม เสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจ “แต่ก็นั่นแหละ ความฉลาดของคนรุ่นใหม่มักมาพร้อมกับความหยิ่งผยองเสมอ พวกเธอคิดว่าการอ่านจารึกนี่ออก จะทำให้พวกเธอเป็นผู้ชนะงั้นหรือ? หึ... พวกเธอไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่จารึกนี้ซ่อนอยู่ ไม่ใช่แค่ทองคำหรือโฉนดที่ดิน แต่มันคือคำสาปที่ส่งต่อมาจากรุ่นสู่รุ่น” ธามไม่สนใจคำขู่ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสมาธิ สายตาที่ผ่านการฝึกฝนมาจากการเป็นช่างภาพช่วยให้เขาเห็นรายละเอียดที่คนทั่วไปมองข้าม รอยสลักที่ดูเหมือนไร้ระเบียบ หากมองในมุมเฉียงที่แสงเงาตกกระทบในองศาที่ถูกต้อง มันจะกลายเป็นแผนที่เชิงสัญลักษณ์ “ไม่ใช่คำสาปหรอกครับ แต่มันคือการวางตำแหน่งพิกัดภูมิศาสตร์” ธามพึมพำ มือไม้สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเขาเริ่มเรียงร้อยตัวเลขและสัญลักษณ์เข้าด้วยกัน “รอยจารึกนี่... มันชี้ไปที่ห้องลับหลังภาพวาดรูปท่านบรรพบุรุษในโถงกลาง... ที่ที่ครอบครัวผมเคยทำงานอยู่” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงหัวใจของมินตราเต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอรู้ดีว่าหากเปิดกล่องใบนั้นออกมา ความลับเรื่องธุรกรรมมืดที่คุณหลวงสะสมไว้ตลอดสามทศวรรษจะถูกเปิดเผย และนั่นหมายถึงจุดจบของวงศ์ตระกูลอรรถวรชัยอย่างสมบูรณ์ “ทำไมถึงหยุดล่ะ?” คุณหลวงเดินก้าวเข้ามาใกล้ธาม “ในเมื่อถอดรหัสได้แล้ว ทำไมไม่ลองเอื้อมมือไปคว้ามันดูล่ะ? หรือว่าความกลัวในใจมันเริ่มทำงาน? กลัวว่าพอเปิดมันออกแล้ว... สิ่งที่พวกเธอจะเจอ ไม่ใช่แค่หลักฐานความผิดของฉัน แต่เป็นความจริงที่ว่า พ่อของเธอเองก็เป็นคนเริ่มเขียนรอยจารึกนี้ขึ้นมาด้วยมือของเขา!” ธามชะงักกึก มือที่กำลังขยับแผ่นหินหยุดนิ่งสนิท ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อตเข้าที่กลางใจ “โกหก...” “งั้นก็เปิดสิ” มินตราแทรกขึ้น น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว “ธาม ถ้าเราไม่เปิดตอนนี้ เราจะไม่มีวันได้รู้เลยว่าพ่อของคุณเป็นเหยื่อหรือเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด” ธามจ้องหน้าคุณหลวงอรรถ สลับกับมองแผ่นศิลาที่เต็มไปด้วยร่องรอยของอดีต เขาตัดสินใจเอื้อมมือไปแตะที่จุดล็อกของฐานศิลาตามตำแหน่งที่เขาเพิ่งไขปริศนาได้ เสียงกลไกฟันเฟืองภายในศิลาขยับตัวด้วยความฝืดเคือง เหมือนเสียงกระดูกที่บดเข้าหากัน *คลิก* เสียงนั้นดังลั่นไปทั่วห้องใต้ดิน แผ่นศิลาที่เคยทึบตันกลับแยกออก เผยให้เห็นช่องว่างภายในที่ซ่อนกระบอกไม้เก่าแก่และกุญแจทองเหลืองดอกหนึ่ง ธามหยิบมันขึ้นมา หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นตราประทับบนกระบอกไม้นั้น นั่นคือตราประจำตระกูล... ตราที่มีรอยเลือดฝังแน่นอยู่บนผิวไม้ “ยินดีด้วยพ่อช่างภาพ” คุณหลวงอรรถกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “เธอเพิ่งเปิดโลงศพที่ขังความลับสุดท้ายของพ่อเธอเอาไว้... แต่ระวังตัวให้ดีนะ เพราะตอนนี้สิ่งที่อยู่ในกล่องนั่น ไม่ได้มีแค่กระดาษ แต่มันมีบางอย่างที่กำลัง 'ตื่นขึ้น' พร้อมกับเธอนั่นแหละ” ในจังหวะที่ธามกำลังจะคลายฝาปิดกระบอกไม้นั้นออก แสงไฟในห้องใต้ดินก็ดับพรึบลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่ดังมาจากบันไดด้านบน เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของคนเพียงคนเดียว แต่มันคือเสียงของกลุ่มคนติดอาวุธที่กำลังกรูกันลงมาปิดล้อมทางออกทุกทิศทาง มินตราคว้าแขนธามไว้แน่น “ธาม! วางมันลง... ไม่ใช่พวกนั้น! ใครบางคนกำลังเข้ามาจากทางลับที่ศิลานั่นเปิดออก!” ธามหันกลับไปมองแผ่นศิลาที่แยกตัวออก ในความมืดมิดนั้น เขามองเห็นดวงตาคู่หนึ่งที่ส่องประกายวาววับออกมาจากช่องว่างหลังกำแพงที่เพิ่งเปิดออก มันไม่ใช่คน... และมันกำลังส่งเสียงขู่คำรามที่ฟังดูไม่เหมือนเสียงของสิ่งมีชีวิตใดๆ ในโลกที่เขารู้จัก! หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นและติดตามความลับที่กำลังจะเปิดเผยในตอนถัดไปนะครับ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามงานเขียนของฟีนิกซ์สีทองครับ