ความแค้นข้ามภพ

“ท่านกำลังโกหก... ประวัติศาสตร์ไม่มีทางถูกแก้ไขได้ด้วยเลือดของผู้บริสุทธิ์” ศศินเค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะที่ปลายนิ้วของเขาบีบกระชับเข้ากับคันศรโบราณที่สั่นระริกตามแรงอารมณ์ ในหอจดหมายเหตุใต้ดินแห่งนี้ อากาศเบาบางจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นกระดาษเก่าแก่ผสมกับกลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้องโถงที่เต็มไปด้วยจารึกอักขระที่กำลังเปล่งแสงสีม่วงหม่น วรารัตน์ที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้าน ชายในชุดสีดำสนิทขยับหน้ากากครึ่งซีกที่ปกปิดใบหน้าเพียงเล็กน้อย ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับพันปีจ้องมองศศินด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือความเวทนาที่ปนเปไปกับความหิวกระหายบางอย่าง “ผู้บริสุทธิ์งั้นหรือ?” วรารัตน์หัวเราะเบาๆ เสียงนั้นก้องกังวานกระทบกำแพงหินจนดูเหมือนเสียงสวดวิญญาณ “ศศิน... เธอคิดว่าครอบครัวของเธอที่หายไปในหุบเขาแห่งนั้นเป็นเรื่องบังเอิญหรือ? พวกเขาไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์ พวกเขาคือ ‘ผู้ทรยศ’ ที่พยายามทำลายรอยจารึกนั่นทิ้ง เพื่อซ่อนความจริงที่ว่า... สายเลือดของฉัน กับสายเลือดของเธอ มันคือรากเหง้าเดียวกัน” รินรดาที่ยืนอยู่ข้างศศินถึงกับชะงัก ลมหายใจของเธอติดขัด เธอพยายามถอดรหัสอักขระบนผนังมานานหลายชั่วโมง แต่ความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยกลับทำให้ตัวเลขและสัญลักษณ์เหล่านั้นกลายเป็นเพียงภาพพร่าเลือนในสมอง “หมายความว่ายังไง...” รินรดาถามด้วยเสียงอันสั่นเครือ “คุณบอกว่าบรรพบุรุษของคุณเป็นจอมขมังเวทย์ที่ถูกสาปแช่ง แล้วศศินจะไปเกี่ยวข้องกับความวิปลาสของคุณได้อย่างไร?” วรารัตน์เดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันสั่นไหวตามจังหวะก้าวของเขา “เพราะรอยจารึกนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขังความชั่วร้ายอย่างที่พวกเธอกล่าวอ้าง แต่มันคือ ‘กุญแจ’ ที่จะดึงคนตายกลับมาแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาด... ฉันไม่ใช่แค่ผู้นำลัทธิศศิน ฉันคือลำดับที่สิบเอ็ดแห่งวงศ์ตระกูลที่ถูกลืม และเธอ... ศศิน เธอคือลำดับที่สิบสอง สายเลือดที่เข้มข้นที่สุดที่ฉันเฝ้ารอมาตลอดร้อยปี เพื่อเป็นภาชนะรองรับจิตวิญญาณแห่งบรรพบุรุษของเรา!” ศศินรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบอัดจนแทบแหลกสลาย เขาเห็นภาพหลอนซ้อนทับขึ้นมาในห้วงความคิด—ภาพของผู้ชายคนหนึ่งที่เขารักและคิดถึงมาตลอดชีวิต พ่อของเขา... ในชุดเครื่องแต่งกายโบราณคล้ายกับวรารัตน์ ยืนกางแขนรับคำสาปเพื่อปกป้องอะไรบางอย่างที่เขาก็ยังไม่เข้าใจ “ฉันไม่ใช่คนของคุณ!” ศศินคำราม พุ่งตัวเข้าหาวรารัตน์ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ แต่ทว่าเพียงแค่เขาก้าวผ่านรัศมีของวงเวทย์ที่พื้นดิน ร่างกายของเขาก็ถูกตรึงไว้ด้วยพลังงานมหาศาลที่มองไม่เห็น มันหนักอึ้งราวกับภูเขาทั้งลูกกดทับลงบนบ่า วรารัตน์หยุดนิ่ง สายตาของเขายังคงจดจ้องที่ศศิน “เมื่อหนึ่งพันปีก่อน บรรพบุรุษของเราคือผู้กุมอำนาจแห่งดวงจันทร์ เราถูกหักหลังโดยคนที่ไว้ใจที่สุด และถูกสาปให้จมอยู่ใต้เงามืดนี้... ศศิน เธอคิดว่าการที่เธอพยายามตามหาความจริง จะทำให้เธอพ้นผิดงั้นหรือ? เปล่าเลย... ทุกย่างก้าวที่เธอเดิน ทุกปมปริศนาที่เธอคลี่คลาย มันคือการร่ายเวทย์ปลุกวิญญาณที่เธอยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ” “ไม่จริง...” รินรดาร้องขัดขึ้น เธอทรุดลงกับพื้นพร้อมกับขยับมือวาดอักขระแก้ทางในอากาศ “ศศิน! อย่าฟังมัน! มันกำลังดึงพลังของนายไปเป็นเครื่องสังเวย!” ห้องโถงเริ่มสั่นสะเทือน เสียงหินถล่มลงมาจากเพดาน ฝุ่นคลุ้งกระจายไปทั่ว วรารัตน์หยิบกริชเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ มันมีสีดำสนิทและมีควันสีเทาจางๆ ล้อมรอบราวกับสิ่งมีชีวิต “ถึงเวลาแล้วที่ประวัติศาสตร์จะถูกเขียนใหม่” วรารัตน์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่สงบอย่างน่าประหลาด “ด้วยเลือดของทายาทผู้สาบสูญ...” เขาหันไปทางศศินด้วยสายตาที่เย็นชา ก่อนจะเริ่มสวดมนต์บทที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อน ในขณะที่ศศินพยายามจะขัดขืน ร่างกายของเขากลับไม่เชื่อฟัง หัวใจของเขาเริ่มเต้นช้าลงเรื่อยๆ ราวกับถูกจังหวะการสวดนั้นสะกดเอาไว้ จนกระทั่งเขารู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านมาจากกลางหน้าอก ทันใดนั้นเอง ผนังด้านหลังวรารัตน์ที่ควรจะเป็นหินทึบกลับแยกออกเผยให้เห็นห้องลับที่ไม่มีใครเคยรู้จักมาก่อน ภายในนั้น... ร่างของใครบางคนถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่ทำจากแสงจันทร์จางๆ กำลังลืมตาขึ้น คนคนนั้นมีใบหน้าเหมือนศศินราวกับส่องกระจก ทว่าดวงตาสีเงินคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความปรานี “ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ท่านบรรพบุรุษ” วรารัตน์คุกเข่าลงทันที พร้อมกับที่ชายที่ดูเหมือนศศินก้าวออกมาจากพันธนาการด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของศศินจับตัวแข็งด้วยความหวาดกลัว เงาจันทราลี้ลับขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเผชิญความมืดมิดและดำดิ่งไปกับความลับนี้ด้วยความระทึกใจนะคะ