เงาที่ตามติด

"นั่นไม่ใช่เงาของฉัน... รินรดา หยุดเดินเดี๋ยวนี้!" ศศินกระชากเสียงต่ำพลางคว้าข้อมือหญิงสาวไว้แน่น แรงบีบที่มากเกินความจำเป็นทำให้รินรดาชะงัก เธอหันมามองเขาด้วยแววตาสั่นระริก ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของศศินกลับไม่ใช่ใบหน้าของคู่คิด หากเป็นร่างมืดดำที่ทอดยาวอยู่บนผนังถ้ำหินปูนเบื้องหลังเขา เงาร่างนั้นไม่ได้อยู่ในตำแหน่งที่แสงไฟจากคบเพลิงควรจะทอดผ่าน มันไม่ได้ขยับตามท่วงท่าของศศิน ในขณะที่เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น ร่างเงาบนผนังกลับค่อยๆ ยกมือขึ้น กรีดกรายนิ้วเรียวยาวไปตามรอยจารึกโบราณดั่งกำลังบันทึกความลับบางอย่างที่ตาเปล่าไม่อาจเห็น "ศศิน... ทำไม... ทำไมเงาของนายถึงกำลังยิ้ม?" เสียงของรินรดาสั่นพร่า เธอถอยกรูดจนแผ่นหลังปะทะกับผนังถ้ำที่เย็นเยียบ ศศินก้มมองพื้นดินใต้ฝ่าเท้า หัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนเจ็บหน้าอก เขาพยายามขยับแขนซ้าย แต่เงาบนผนังกลับยกมือขวาขึ้นประสานเข้ากับเส้นผมของตัวเอง ราวกับมันกำลังจัดแจงทรงผมอย่างใจเย็นท่ามกลางความมืดมิด นี่ไม่ใช่ปรากฏการณ์ทางแสง นี่คือบางสิ่งที่กำลัง 'แยกตัว' ออกจากเขาอย่างสมบูรณ์แบบ "อย่าหันไปมอง" ศศินสั่งเสียงพร่า พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว "ริน... ในบันทึกของบรรพบุรุษเธอ เคยพูดถึงกรณีที่เงาแยกตัวออกไปได้เองไหม?" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด เธอพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา "ตำนานเล่าว่า ผู้ที่ถูกเลือกโดย 'เงาดับสูญ' จะสูญเสียอำนาจเหนือวิญญาณของตัวเองไปทีละน้อย... ไม่ใช่การถูกฆ่า แต่เป็นการถูกแย่งชิงความเป็นคน ศศิน เงาของนาย... มันกำลังขโมยตัวตนของนายไป" ชายหนุ่มไม่ได้ตอบ เขาหยิบมีดพกสลักอักขระขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะตวัดปลายมีดฟันลงบนร่างเงาบนผนังที่เคลื่อนไหวอยู่นั้น เสียงกรีดร้องแหลมเล็กเหมือนเสียงแก้วแตกดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงถ้ำ ทว่าสิ่งที่ได้รับบาดเจ็บกลับไม่ใช่ผนังหิน แต่เป็นแผ่นหลังของศศินเอง—เสื้อเชิ้ตของเขาขาดวิ่นเป็นทางยาวตามรอยมีด พร้อมกับรอยเลือดที่ซึมออกมาโดยไม่มีคมมีดใดสัมผัสผิวหนัง "มันเชื่อมต่อกับร่างกายฉัน" ศศินขบกรามแน่น "ทุกสิ่งที่มันทำ ฉันจะได้รับผลลัพธ์ แต่ฉันควบคุมมันไม่ได้เลย" "ถ้างั้นเราต้องรีบออกจากที่นี่ วรารัตน์กำลังเฝ้ารออยู่ด้านนอก ถ้ามันรู้ว่าเงาของนายเริ่มตื่นขึ้น... มันจะไม่ปล่อยให้นายรอดไปได้" รินรดาคว้ามือเขาไว้ แต่มือของเธอกลับทะลุผ่านความเย็นเฉียบของเงามืดที่จู่ๆ ก็พุ่งขึ้นมาขวางกั้น ทันใดนั้น แสงไฟจากคบเพลิงในมือของรินรดาก็ดับวูบลง หลงเหลือเพียงความมืดมิดที่กดทับจนหายใจไม่ออก ในความมืดนั้น ศศินไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของศัตรู แต่เขากลับได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ที่คุ้นเคย... เสียงหัวเราะของพ่อที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน "ลูกเอ๋ย... ในที่สุดเงามืดก็จดจำเจ้าได้" น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบและทรงอำนาจ ศศินพยายามเพ่งมองในความมืด แต่เขากลับพบว่าร่างกายของเขาไม่ตอบสนองต่อคำสั่งสมองอีกต่อไป ขาของเขาขยับเดินไปข้างหน้าด้วยตัวเอง ก้าวไปตามทิศทางที่เงาบนผนังชี้นำ รินรดาร้องเรียกเขาอย่างบ้าคลั่ง แต่ศศินกลับหยุดนิ่งไม่ได้ เขาเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์ที่มืดมิดขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงโถงกว้างที่มีร่างหนึ่งยืนหันหลังรออยู่ ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิทที่กลืนไปกับความมืด วรารัตน์หมุนตัวกลับมาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของศศินเย็นเฉียบ "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ ศศิน" วรารัตน์เอ่ยพลางยื่นมือที่สวมแหวนหินสีนิลมาให้ "ไม่ต้องพยายามฝืนหรอก... เพราะเงาของเจ้าได้ตัดสินใจเลือกนายใหม่ให้ฉันแล้ว" ศศินพยายามจะเอ่ยปฏิเสธ แต่สิ่งที่ออกมาจากปากเขากลับไม่ใช่เสียงของเขา แต่มันคือเสียงกระซิบของคนนับพันที่ผสมผสานกันจนน่าสะพรึงกลัว "ข้า... พร้อมแล้ว..." ในวินาทีนั้นเอง รินรดาที่วิ่งตามมาหยุดกึกอยู่เบื้องหลัง ร่างของเธอสั่นเทาเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ศศินไม่ได้ถูกบังคับ แต่นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้ตาดำ และในเงาที่ทอดตัวอยู่ด้านหลังของศศินนั้น... ไม่ได้มีเพียงร่างเดียวอีกต่อไป แต่มันมีเงาของชายหญิงหลายสิบคนกำลังเกาะเกี่ยวร่างเขาไว้ ราวกับกำลังรอคอยที่จะยึดครองพื้นที่ในกายเนื้อนี้! ศศินหันกลับมาหาเธอ ช้าๆ... และรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าเขา ไม่ใช่รอยยิ้มของนักมานุษยภูมิผู้แสนสุขุมอีกต่อไป มันเป็นรอยยิ้มของผู้ที่ตายไปนานแล้ว "รินรดา..." เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สลับไปมาระหว่างเสียงของเขาและเสียงของคนแปลกหน้า "เธอคิดว่าเธอมาที่นี่เพื่อช่วยฉัน... หรือว่าเธอมาเพื่อเป็นภาชนะชิ้นสุดท้ายกันแน่?" เงาจันทราลี้ลับขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่จุดพลิกผันของปริศนาในครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ