นิมิตจากความฝัน

กลิ่นธูปหอมประหลาด—กลิ่นที่คล้ายไม้กฤษณาผสมกับยางสนดิบ—ลอยอบอวลบาดจมูกเสียจนศศินสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ความมืดมิดในห้องพักอพาร์ตเมนต์ไม่ได้ให้ความรู้สึกปลอดภัยอีกต่อไป เงาสีดำของตู้เสื้อผ้าทอดยาวบิดเบี้ยวบนผนังราวกับมีชีวิต เขายกมือขึ้นลูบใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ หัวใจเต้นโครมครามราวกับเพิ่งวิ่งหนีตายมาไกลแสนไกล แต่มันไม่ใช่ฝันร้ายธรรมดา ภาพในหัวยังคงชัดเจนแจ่มแจ้ง เสียงสวดมนต์ภาษาโบราณที่ก้องกังวานในโถงหินทึบ แสงคบเพลิงสีแดงฉานที่สะท้อนบนใบหน้าของผู้คนนับร้อย และที่สำคัญที่สุด... ร่างที่ถูกตรึงอยู่บนแท่นหินกลางลานพิธีซึ่งกำลังแหงนเงยขึ้นมองจันทร์สีเลือด ร่างนั้นสวมอาภรณ์โบราณสลักลวดลายประหลาด ทว่าใบหน้าใต้เงาหมวกคลุม กลับเป็นใบหน้าของเขาเอง—ใบหน้าของศศิน นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มสั่นเทาขณะเอื้อมไปเปิดโคมไฟหัวเตียง แสงสีส้มสลัวขับไล่ความมืดออกไปได้เพียงครึ่งเดียว เขานั่งนิ่งอยู่บนเตียง พยายามควบคุมลมหายใจเข้าออกให้เป็นปกติ ปมในใจเรื่องการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของพ่อแม่เมื่อสิบปีก่อนถูกกระชากขึ้นมาอีกครั้ง ภาพความทรงจำสีจางในคืนวันนั้นซ้อนทับกับนิมิตเมื่อครู่จนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดคือความจริง สิ่งใดคือภาพลวงตา เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—สั้น หนักแน่น และไร้จังหวะ ศศินขมวดคิ้ว มือคว้าขอบเตียงโดยสัญชาตญาณ เวลานี้ตีสองกว่า ใครกันที่จะมาเคาะห้องพักของเขา? หรือจะเป็น... วรารัตน์? ชายชุดดำผู้นำลัทธิ 'เงาดับสูญ' ที่คอยตามล่าพวกเขาเพื่อแย่งชิงบันทึกโบราณเล่มนั้น "ใคร?" ศศินถามเสียงแหบพร่า พยายามดึงความสุขุมของนักมานุษยวิทยาให้กลับคืนมา "รินรดาเอง" เสียงลอดผ่านบานประตูเข้ามา ฟังดูร้อนรนและเหนื่อยหอบอย่างเห็นได้ชัด "เปิดประตูเร็วศศิน ฉันมีเรื่องต้องให้คุณดู เดี๋ยวนี้!" ศศินรีบก้าวลงจากเตียงแล้วปลดกลอนประตู รินรดาแทบจะพุ่งเข้ามาในห้องทันทีที่บานประตูเปิดออก ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาสอแววตื่นตระหนก มือเล็กๆ ของเธอกำแฟ้มเอกสารเก่าๆ ไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "เกิดอะไรขึ้น ริน?" ศศินถามพลั่งพลูขณะกวาดสายตามองออกไปที่ทางเดินมืดสนิทก่อนจะปิดประตูลงกลอนตามเดิม "ฉันนอนไม่หลับ..." รินรดาวางแฟ้มลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังลั่น กระดาษสำเนาจารึกโบราณแผ่นหนึ่งร่วงหล่นลงมา "ตอนตีหนึ่ง ฉันพยายามถอดรหัสอักษรปาลีผสมขอมที่คัดลอกมาจากผนังถ้ำศิลาแลงเมื่อวาน แล้วฉันก็พบสิ่งนี้... สิ่งที่เชื่อมโยงกับเรื่องบ้าๆ ที่ตระกูลฉันพยายามปกปิดมาหลายชั่วอายุคน" เธอนิ้วชี้ไปที่ตัวอักษรแถวหนึ่งซึ่งถูกวงด้วยปากกาแดง "บันทึกหน้านี้กล่าวถึงพิธีกรรม 'ป้อนเงา' พิธีบูชายัญยัญข้ามภพเพื่อดึงวิญญาณของผู้มีสายเลือดบริสุทธิ์กลับมาในวันจันทร์ดับ" รินรดาเงยหน้าขึ้นมองศศิน แววตาของเธอสั่นระริก "และบันทึกยังบอกอีกว่า... ผู้ที่จะใช้เป็นสื่อกลางในพิธีนี้ จะต้องมีใบหน้าและจิตวิญญาณที่ถูกเลือกจากกาลเวลาอดีต... เหมือนกับเงาสะท้อนในกระจก" ศศินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ ภาพในนิมิตเมื่อครู่ฉายซ้ำขึ้นมาในหัวทันที ร่างบนแท่นหิน จันทร์สีเลือด และใบหน้าของเขาเอง "คุณฝันเห็นอะไรหรือเปล่า ศศิน?" รินรดาถามเสียงเบาหวิว ราวกับหวาดกลัวคำตอบที่จะได้รับ "เพราะตระกูลของคุณ และตระกูลของฉัน... ไม่เคยบังเอิญที่มาพบกันในสถานที่แห่งนั้น" ก่อนที่ศศินจะได้เอ่ยปากตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าห้องพักของเขา ตามมาด้วยเสียงโลหะกระทบกันเบาๆ—เสียงของคมมีดที่ถูกชักออกจากฝัก รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองประตูห้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่ศศินถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือคว้าที่เปิดลิ้นชักโต๊ะหยิบมีดพกโบราณที่พ่อทิ้งไว้ให้ออกมาเตรียมพร้อม แสงไฟจากหลอดนีออนด้านนอกกะพริบติดๆ ดับๆ ผ่านช่องใต้ประตู และเงาสูงโปร่งร่างหนึ่งก็ทาบทับลงบนพื้นห้อง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าลอดเข้ามาว่า... "พิธี... เริ่มต้นขึ้นแล้ว... ศศิน" *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาข้ามกาลเวลานี้ไปด้วยกันครับ — เงาจันทราลี้ลับ