ปมที่คลายไม่ออก

สมุดบันทึกหน้าเก่าเปื่อยยุรแย่นั้นส่งกลิ่นอับของกาลเวลาและคราบหมึกสีชาจางๆ จนแทบกลืนหายไปกับกระดาษสาเนื้อหยาบ แต่สิ่งที่สะดุดตาและตรึงหัวใจของรินรดาให้หยุดนิ่ง ไม่ใช่ความเก่าแก่ของมัน หากเป็นลายมือตวัดหวัดอันเป็นเอกลักษณ์ ที่เธอจำได้แม่นยำเสียยิ่งกว่าลายมือของตนเอง—ลายมือของศศิน "คุณกำลังอ่านอะไรอยู่หรือคะ... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของห้องใต้ดิน ลมหายใจของรินรดาสะดุดกึก เธอกำสมุดบันทึกในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันวับแวมสาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มผู้ยืนอยู่หลังโต๊ะทำงานโบราณ ศศินไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้ เขายังคงยืนกอดอก มองตรงมาด้วยนัยน์ตาคู่คมที่ไร้ซึ่งประกายความตื่นตระหนก ราวกับล่วงรู้เหตุการณ์นี้มาเนิ่นนานแล้ว รินรดากลืนน้ำฝาดเหนียวหนืดลงคอ เสียงของเธอสั่นพร่าเมื่อเอ่ยถามออกไปอย่างยากเย็น "นี่คืออะไรกันคะศศิน... ลายมือนี้... บันทึกเล่มนี้ถูกเก็บไว้ในห้องลับใต้ฐานศิลาจารึกพันปีของลัทธิเงาดับสูญ แต่ทำไม... ทำไมมันถึงเป็นบันทึกของคุณ ตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน ก่อนที่เราจะรู้จักกันเสียด้วยซ้ำ" ศศินไม่ตอบในทันที เขาย่างเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ราวกับแมวป่าที่กำลังเดินอยู่บนพรมขนนุ่ม ความเงียบงันภายในห้องใต้ดินที่อบอวลด้วยกลิ่นธูปโบราณและกำยานทำให้บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เขายื่นมือเรียวยาวหยิบสมุดเล่มนั้นออกจากมือของเธออย่างนุ่มนวล แต่หนักแน่นจนเธอไม่มีเรี่ยวแรงจะยื้อแย่ง "บางครั้ง... คนเราก็มักจะหลงลืมสิ่งที่ตัวเองเคยเริ่มต้นไว้" ศศินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ ทว่าแววตาที่ทอดมองหน้ากระดาษกลับลึกล้ำเกินกว่าจะหยั่งถึง "คุณเคยสงสัยไหมคะรินรดา ว่าทำไมลัทธิ 'เงาดับสูญ' ถึงรู้ทุกย่างก้าวของเรา ทำไมพวกมันถึงเลือกสถานที่แห่งนี้เป็นจุดเริ่มต้นของพิธีกรรมข้ามเวลา... และทำไม วรารัตน์ ถึงได้ศรัทธาในตัว 'ศาสดา' ผู้สร้างกฎเกณฑ์นักหนา" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ร่างกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน "อย่าบอกนะคะว่า..." "ใช่ค่ะ" ศศินแย้มยิ้ม มุมปากหยักลึกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนในยามที่เขาอยู่ท่ามกลางแสงสว่าง "ฉันเอง... คือผู้สร้างเงื่อนไขทั้งหมดนี้ขึ้นมา" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ราวกับกาลเวลาหยุดเดิน รินรดารู้สึกเหมือนพื้นดินใต้เท้ากำลังพังทลายลงไปในเหวลึก ภาพความทรงจำตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทั้งความเหนื่อยยาก ความหวาดกลัว การดิ้นรนเพื่อไขปริศนา และการสูญเสียผู้คนมากมาย พรั่งพรูเข้ามาในหัวราวกับกระแสน้ำวน "คุณทำแบบนั้นทำไม!" เสียงของรินรดาตวาดลั่นด้วยความร้าวราน น้ำตาเอ่อคลอเบ้าตาคู่สวย "คุณรู้ไหมว่ามีคนต้องตายไปกี่คน! ครอบครัวของคุณเองก็หายสาบสูญไปในสถานที่แบบนี้ไม่ใช่หรือคะ! ทำไมคุณถึง... ทำไมคุณถึงเป็นคนสร้างคำสาปนี้ขึ้นมาเสียเอง!" ศศินก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอ ปลายนิ้วเรียวอุ่นจัดแตะเบาๆ ที่พวงแก้มเนียนเพื่อปาดหยดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา สัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่ขัดแย้งกับความจริงอันโหดร้ายอย่างสิ้นเชิง "เพราะความสูญเสียยังไงล่ะคะรินรดา..." ศศินกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวลึกที่ถูกเก็บกดไว้มานานนับทศวรรษ "ถ้าฉันไม่สร้างเงื่อนไขนี้ขึ้นมา ถ้าฉันไม่เขียนกฎเกณฑ์ของพิธีกรรมลงในสมุดบันทึกเล่มนี้เมื่อสิบปีก่อน... วรารัตน์ก็จะไม่สามารถเปิดประตูมิติเวลาได้ และฉัน... ก็ไม่มีวันได้พบกับคุณอีกในเส้นทางนี้" รินรดาเบิกตากว้าง ลมหายใจติดขัด สมองของเธอขาวโพลนเมื่อตรรกะทั้งหมดพังทลายลง นี่ไม่ใช่เรื่องของการแก้แค้น ไม่ใช่เรื่องของการตามหาความจริง แต่มันคือ... วงจรอุบาทว์ที่ศศินเป็นผู้ร้อยเรียงมันขึ้นมาด้วยมือของตนเอง เพื่อแลกกับอะไรบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า "คุณ... คุณไม่ได้ต้องการหยุดยั้งลัทธินี้ตั้งแต่แรก" เสียงของเธอกระซิบสั่นเครือ "คุณกำลังรอคอยให้วงจรกบรอบต่างหาก" ศศินถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว เขายกยิ้มเศร้าสร้อย ขณะที่เงาสลัวบนผนังห้องเริ่มบิดเบี้ยวและขยายใหญ่ขึ้นราวกับมีชีวิต เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่กำลังดังขึ้นจากบันไดเบื้องล่าง พร้อมกับเสียงสวดมนต์ภาษาโบราณที่แისียดแทงโสตประสาท ก่อนที่รินรดาจะทันได้เอ่ยคำใด ประตูเหล็กบานใหญ่เบื้องหลังเריก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดคลุมสีดำสนิท วรารัตน์ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมในดวงตา และในวินาทีที่แสงไฟจากคบเพลิงสาดส่องลงบนใบหน้าของผู้นำลัทธิ รินรดาก็ต้องกรีดร้องในลำคอด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด—เมื่อใบหน้าใต้ฮู้ดสีดำนั้น... มีหน้าตาที่ถอดแบบมาจากศศินราวกับส่องกระจกเงา เงาจันทราลี้ลับขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติเวลาอันมืดมิดนี้ด้วยความระทึกใจนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ