การเจรจาแห่งความตาย

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและควันธูปโบราณคละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ เสียงก้องกังวานของบทสวดภาษาบาลีกลายกลับหัวดังสะท้อนมาจากผนังศิลาแลงโบราณ ภายในห้องโถงใต้ดินของเทวสถานร้าง ร่างของศศินยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชาหินอัคนีสีดำสนิท บนนั้น... ภาพที่ปรากฏผ่านม่านพลังงานสั่นไหวทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น ร่างของมารดาและน้องสาวที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อนกำลังถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรึงแห่งกาลเวลา ดวงตาของทั้งคู่ปิดสนิท แต่ลมหายใจยังคงไหวสะท้อนตามจังหวะชีพจรของศิลาอาคม "ท่านเลือกลำบากใจสินะคะ... ศศิน" เสียงหวานเย็นเยียบเยือกของวรารัตน์ หรือชายในชุดดำผู้กุมชะตากรรมของลัทธิ 'เงาดับสูญ' ดังขึ้นจากความมืด นางก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ ในมือเรียวบางถือมีดกริชโบราณที่อาบด้วยโลหิตสีชาด ปลายคมกริชจดจ่ออยู่เหนือหัวใจของร่างในมิติเวลาเบื้องหน้า ศศินขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามปูดนูน มือทั้งสองข้างที่กำหมัดเข้าหากันสั่นเทาเล็กน้อย ความสุขุมที่เคยมีมาตลอดชีวิตนักมานุษยวิทยาพังทลายลงในชั่วพริบตา เมื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่เพียงแค่วัตถุโบราณทางประวัติศาสตร์ แต่มันคือสายเลือด คือลมหายใจ และคือความโหยหาที่เขาเฝ้ารอมานานนับทศวรรษ "ปล่อยพวกเขาซะ วรารัตน์..." เสียงของศศินแหบพร่า แต่แฝงไว้ด้วยความกรุ่นโกรธที่พร้อมแผดเผาทุกสิ่ง "ปล่อยหรือคะ?" วรารัตน์หัวسเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเสียดแทงประสาทสัมผัส "คุณก็รู้ดีว่ากฎของ 'ประตูมิติบูรพาทิศ' คืออะไร... พลังงานที่ใช้ในการเปิดประตูเพื่อชุบชีวิตบรรพบุรุษของฉัน และพลังงานที่จะเหนี่ยวนำให้โลกใบนี้เข้าสู่ยุคมืดแห่งความสมบูรณ์ มันต้องแลกด้วยสิ่งที่มีค่าที่สุด นั่นคือชีวิตของสายเลือดผู้พิทักษ์... หรือไม่ก็... ความพินาศของโลกทั้งใบที่คุณปกป้องมาตลอดชีวิต" ที่มุมเสาหินด้านหนึ่ง รินรดาที่ถูกมัดด้วยเชือกอาคมพยายามดิ้นรนสุดแรงเกิด ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและห้ามปราม นางส่ายหัวช้าๆ พร้อมส่งเสียงอู้อี้ผ่านผ้าที่ถูกมัดปากไว้ *'อย่าหลงกล... ศศิน อย่าทำเด็ดขาด!'* ศศินเหลือบสายตาไปมองรินรดาเพียงเสี้ยววินาที ความทรงจำนับร้อยเรื่องราวที่พวกเขาช่วยกันถอดรหัสศิลาโบราณ ข้ามน้ำข้ามทะเล ฝ่าฟันอุปสรรคอันตรายมาด้วยกัน วิ่งวนอยู่ในหัว สมองของเขากำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง หากเขาเลือกทำตามข้อเสนอของวรารัตน์ ยอมใช้คัมภีร์ลับแห่งเงาจันทราปิดผนึกประตูมิติด้วยการสละพลังชีวิตของโลกทั้งใบ แลกกับการดึงครอบครัวกลับสู่อ้อมแขน... มนุษยบนพื้นพิภพหลายพันล้านชีวิตจะต้องดับสูญในพริบตา ความมืดมิดจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง ไม่มีรุ่งอรุณ ไม่มีอนาคต แต่ถ้าเขาเลือกทำลายแท่นบูชาตามที่รินรดาส่งสัญญาณเตือน เพื่อรักษาโลกและหยุดยั้งลัทธิเงาดับสูญ... เขาก็ต้องสูญเสียครอบครัวไปตลอดกาล เป็นครั้งที่สอง และไม่มีวันหวนกลับคืนมาได้อีกชั่วนิรันดร์ หยาดเหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับของศศิน ความเงียบงันภายในห้องโถงใต้ดินช่างกดดันราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ลมหายใจของเขาสั่นสะท้อน "คุณมีเวลาอีกแค่สามลมหายใจเท่านั้นนะคะ ศศิน..." วรารัตน์กดปลายมีดลงบนผิวเนื้อของร่างมารดาเบื้องหน้า จนหยดเลือดสีแดงสดซึมไหลออกมาอย่างน่ากลัว "เลือกเอา ว่าจะให้คนที่คุณรักที่สุดฟื้นคืนมาสู่อ้อมกอด หรือจะปล่อยให้พวกเขาแตกสลายไปพร้อมกับโลกใบนี้ที่แสนโสโครก!" "หนึ่ง..." เสียงนับถอยหลังราวมัจจุราชเริ่มขึ้น ศศินก้าวเท้าเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แววตาที่เคยฉายแววลังเลเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวอย่างน่ากลัว เขายกมือขึ้นช้าๆ ราวกับกำลังตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์มวลมนุษยชาติ "สอง..." นิ้วมือของวรารัตน์กระชับมีดแน่น เตรียมตวัดลงในวินาทีชีวิต ทว่า... ก่อนที่คำว่า "สาม" จะหลุดจากริมฝีปากของหญิงสาวชุดดำ พื้นศิลาเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่และเก่าแก่กว่ากำลังตื่นขึ้นจากใต้พิภพ แสงจันทร์สีเลือดสาดส่องทะลุผ่านช่องเพดานศิลาลงมาตรงกลางวงสناล และเงาร่างที่สามซึ่งไม่ควรมีอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ก็ก้าวออกมาจากความมืดมิดหลังเสาหิน พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้แม้แต่วรารัตน์ยังต้องผงะถอยหลัง เงาสยดสยองนั้นเอ่ยกระซิบข้างหูของศศินด้วยเสียงที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด— "เธอเลือกผิดตั้งแต่แรกแล้วล่ะ... ศศิน" เงาจันทราลี้ลับขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติเวลาอันมืดมิดนี้ด้วยความระทึกใจนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ