ความจริงที่ถูกบิดเบือน

"หยุดมือเดี๋ยวนี้รินรดา! อย่าแตะรอยจารึกนั่นเด็ดขาด!" เสียงของศศินดังข้ามผ่านความมืดมิดภายในห้องใต้ดินของวิหารร้าง แรงกดดันในอากาศหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาชะงักมือที่กำลังสั่นเทาอยู่เหนือแผ่นศิลาที่สลักลวดลายบิดเบี้ยว ดวงตาของเธอเบิกกว้าง สะท้อนภาพเงาของอักขระโบราณที่กำลังเรืองแสงสีม่วงหม่นเหมือนเลือดที่เน่าตาย "ศศิน... คุณดูนี่สิ" เสียงของรินรดาสั่นพร่า เธอไม่ยอมหันกลับมามองเขา "นี่ไม่ใช่บันทึกการบูชา แต่มันคือบันทึกความล้มเหลว พวกเขา... คนในตระกูลของคุณและตระกูลของฉันเมื่อพันปีก่อน ไม่ได้เป็นผู้สร้างลัทธิเงาดับสูญ แต่พวกเขาคือกลุ่มสุดท้ายที่พยายามจะถอนรากถอนโคนมัน" ศศินก้าวเข้าไปใกล้ แสงจากตะเกียงน้ำมันในมือวูบไหวตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัว เขาจ้องมองไปยังรอยสลักที่เริ่มเด่นชัดขึ้นเมื่อรินรดาปัดฝุ่นละอองนับพันปีออกไป มันไม่ใช่ลายอักขระทั่วไป แต่มันคือแผนผังของพิธีกรรมที่ถูก 'เขียนทับ' หลายครั้ง "ดูรอยร้าวตรงนี้" รินรดาใช้นิ้วชี้ไปที่มุมศิลา "นี่คือสัญลักษณ์ของการผนึก แต่ดูรอยขีดข่วนพวกนี้สิ มันเหมือนคนกำลังพยายามจะสื่อสารข้อความสุดท้ายก่อนจะถูกกลืนกิน... พวกเขาไม่ได้แพ้เพราะขาดความสามารถ แต่พวกเขาแพ้เพราะถูก 'คนใน' หักหลัง" ศศินรู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งทิ่มแทงไปตามไขสันหลัง เขาจำรอยสลักรูปพญานาคไร้หัวที่ปรากฏอยู่มุมศิลาได้ มันเป็นตราประทับเดียวกับจี้ห้อยคอของปู่เขาที่หายไปในวันเดียวกับที่ครอบครัวของเขาถูกกวาดล้าง "พวกเขาสร้างกำแพงกั้นพิธีกรรมเอาไว้ เพื่อไม่ให้เงาดับสูญข้ามผ่านกาลเวลามาได้" รินรดากล่าวต่อ น้ำตาคลอเบ้า "แต่คนที่คุณเรียกว่า 'ท่านผู้นำ' หรือวรารัตน์น่ะ เธอไม่ได้ต้องการสืบทอดลัทธิหรอกศศิน เธอคือทายาทสายตรงของผู้ที่ทรยศเหล่านักบวชในอดีต เธอคือคนที่จะปลดล็อกประตูที่บรรพบุรุษเราเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปิดตายมันไว้!" "หมายความว่าที่ผ่านมา... เรากำลังตามล่าคนที่จะมาซ้ำเติมความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของประวัติศาสตร์งั้นหรือ" ศศินถาม เสียงของเขากลายเป็นเสียงคำรามที่ถูกกดทับด้วยความโกรธแค้น "เปล่า" รินรดาสบตาเขา แววตาของเธอว่างเปล่าและน่าสยดสยอง "เราไม่ได้กำลังตามล่าเธอ ศศิน... เธอต่างหากที่กำลังต้อนให้เรามาถึงจุดนี้ จุดที่เลือดของสายเลือดผู้พิทักษ์ต้องเป็นกุญแจสำคัญในการเปิดประตู" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าดังมาจากความมืดหลังเสาหินทลาย วรารัตน์ก้าวออกมาจากเงา ชุดสีดำสนิทของเธอตัดกับความเรืองรองของอักขระที่บ้าคลั่ง ใบหน้าของเธอเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกถึงความวิปริต "คุณพูดถูกครึ่งหนึ่งนะ รินรดา" วรารัตน์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกเหมือนมีดกรีดลงบนแก้ว "ครอบครัวของพวกคุณพยายามจะหยุดยั้งเรา... แต่น่าเสียดายที่ 'ความดี' มักจะแพ้ทางให้กับความปรารถนาที่ไม่มีวันสิ้นสุดเสมอ พวกเขาไม่ได้ตายเพราะถูกหักหลังหรอกนะ พวกเขาตายเพราะความกลัว... ความกลัวที่ว่าหากเงาจันทราดับลง โลกที่พวกเขารักก็จะสูญเสียสมดุลไปตลอดกาล" ศศินพุ่งตัวเข้าไปหมายจะกระชากคอเสื้อของหญิงสาวตรงหน้า แต่เขากลับถูกแรงกระแทกจากอากาศที่มองไม่เห็นกระเด็นถอยหลังกลับไปกระแทกกับผนังถ้ำ เลือดอุ่นๆ ไหลออกมาจากมุมปาก "อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามศศิน" วรารัตน์เดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมเย็นประหลาดเหมือนดอกไม้แห้งในสุสาน "ตอนนี้เลือดของนายอยู่บนแผ่นศิลาแล้ว... ไม่ใช่แค่ของนายหรอกนะ แต่มันรวมถึงเลือดของบรรพบุรุษที่ติดอยู่ในรอยร้าวพวกนี้ด้วย" รินรดาก้มลงมองที่พื้นเท้าของตนเอง แล้วเธอก็ต้องกรีดร้องออกมาเมื่อพบว่าพื้นดินใต้ฝ่าเท้าไม่ได้เป็นหินอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับกลายเป็นแอ่งเลือดสีดำที่กำลังเดือดปุดๆ และมันกำลังดูดกลืนรองเท้าของเธอลงไป "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงที่ถูกบิดเบือนมาตลอดพันปี" วรารัตน์ยิ้มกว้าง แสงม่วงหม่นจากรอยจารึกระเบิดออกเป็นวงกว้างจนตาพร่ามัว "วันนี้... วงจรนี้จะสิ้นสุดลง แต่ไม่ใช่ด้วยการดับสูญ หากแต่ด้วยการอุบัติใหม่ของท่านบรรพบุรุษจอมขมังเวทย์ที่พวกคุณพยายามจะฝังลืม!" เสียงคำรามจากใต้พิภพดังสนั่นขึ้น พื้นดินสั่นสะเทือนรุนแรงจนศิลาโบราณเริ่มร่วงหล่นลงมาทับถมกัน ศศินรีบคว้าข้อมือรินรดาไว้แน่น แต่ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น เงาที่อยู่บนผนังถ้ำก็เริ่มแยกตัวออกมาจากหิน มันไม่ใช่เงาของวรารัตน์ แต่มันเป็นเงาของใครบางคนที่ศศินคุ้นเคย... เงาของพ่อเขาที่หายตัวไปเมื่อยี่สิบปีก่อนกำลังก้าวออกมาจากรอยจารึกพร้อมกับกริชในมือที่เล็งตรงมาที่หัวใจของเขา! ขอให้ทุกท่านร่วมลุ้นระทึกไปกับการตัดสินใจครั้งสำคัญของศศินในตอนถัดไปนะคะ เงาจันทราลี้ลับ