เกมรุกและเกมรับ

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวฉายผังโครงข่ายประสาทเทียมของสถานีวิจัยลอยฟ้า ‘โอเมก้า-เซเว่น’ สะท้อนลงบนนัยน์ตาคู่คมของ ดร.ศิลา หญิงสาวผู้ยืนกอดอกนิ่งเงียบอยู่เบื้องหลังกระจกนิรภัยหนาเตอะ อุณหภูมิภายในห้องควบคุมลับลดต่ำลงจนลมหายใจปรากฏเป็นไอจางๆ แต่เธอกลับไม่ได้แสดงความรู้สึกหนาวเหน็บออกมาแม้แต่น้อย ความนิ่งงันของเธอนั้นเฉียบคมและทรงพลังราวกับคมมีดที่ซ่อนอยู่ในฝักกำมะหยี่ "คุณกำลังเล่นกับไฟ, ดร.ศิลา" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ไค เอนกายพิงพนักเก้าอี้ควบคุม ปลายนิ้วเรียวยาวกำลังเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเพลงแจ๊สช้าๆ ดวงตาคู่คมพินิจพิเคราะห์แผ่นหลังบอบบางที่ยืนตระหง่านท้าทายระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุดของสหพันธ์ "การส่งข้อมูลลวงเข้าไปในระบบฐานข้อมูลกลางของสภาความมั่นคง ไม่ใช่เรื่องที่คนทำอาชีพวิเคราะห์จิตวิทยาเขาทำกัน... นั่นมันงานของอาชญากรระดับเอสต่างหาก" ศิลาหันกลับมาอย่างช้าๆ รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเธอมิได้บ่งบอกถึงความสนุกสนาน หากแต่เปี่ยมด้วยความเยือกเย็นอันตราย "อาชญากรกับนักจิตวิทยาอาชญากรรมมีความต่างกันแค่เส้นบางๆ กั้นอยู่เท่านั้นแหละครับ... คุณไค เส้นที่เรียกว่า ‘ความถูกต้องตามกฎหมาย’ แต่ในสถานที่ที่กฎหมายถูกบิดเบือนเพื่อปิดปากความจริง การเป็นคนดีที่ยืนรอความยุติธรรม ก็ไม่ต่างอะไรกับการรอความตาย" คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาพินิจพิจารณา ไค ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดร่างบางอย่างคุกคาม ทว่าศิลากลับไม่มีทีท่าถอยหนี เธอยังคงยืนหยัดสบตาเขาตรงๆ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากร่างกาย และกระแสไฟฟ้าทางจิตวิทยาที่ประจันหน้ากันอย่างดุเดือด "กล้าหาญดีนี่ครับ" ไคโน้มใบหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำชิดริมหู "แต่ความกล้าหาญอย่างไร้แผนสำรอง มักจะพาคุณไปลงเอยที่ห้องดับจิตของสถานีอวกาศเสมอ... บอกผมมาสิครับ ว่าก้าวต่อไปที่คุณวางหมากไว้ จะเดินไปทางไหน เมื่อฝ่ายตรงข้ามไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นสภาสูงทั้งคณะ" "ผมไม่ได้เดินเกมคนเดียวเสียหน่อย..." ศิลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเข้มฉายแววท้าทาย "ไม่ใช่ว่าคุณกำลังคอยหนุนหลังทุกฝีก้าวให้ผมอยู่หรอกหรือครับ คุณไค... หรือว่าแฮกเกอร์อัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ เริ่มกลัวการเผชิญหน้ากับความจริงเบื้องหลังการตายของพี่สาวผมขึ้นมาเสียแล้ว" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแรงดึงดูดประหลาดที่เหนี่ยวรั้งคนทั้งสองไว้ด้วยกัน ไคจ้องมองเธอเนิ่นนาน ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความยอมจำนนต่อเสน่ห์อันดุดันและเปราะบางในคราวเดียวกันของหญิงสาวตรงหน้า "คุณนี่มัน... ร้ายกาจเป็นบ้าเลยครับ, ดร.ศิลา" ไคส่ายหัวช้าๆ ก่อนจะพลิกหน้าจอโฮโลแกรมในมือมาแสดงข้อมูลชุดใหม่ที่ถูกถอดรหัสออกมาได้สดๆ ร้อนๆ "เอาล่ะ ในเมื่อคุณเลือกที่จะเปิดเกมรุกใส่พวกมันก่อน ผมก็คงต้องทำหน้าที่เป็นกองหนุนที่ดี... ดูนี่สิครับ สิ่งที่คุณตามหาไม่ได้อยู่ในไฟล์ลับของสภา แต่มันซ่อนอยู่ในระบบซับซ้อนของหน่วยงานการแพทย์อวกาศต่างหาก" ภาพสามมิติของบันทึกการทดลองลับปรากฏขึ้นกลางอากาศ ตัวอักษรสีแดงฉานระบุสถานะ ‘ลับที่สุด’ เผยให้เห็นรายชื่อตัวทดลองมนุษย์ในโครงการสุญญากาศมรณะ ซึ่งหนึ่งในนั้นมีชื่อของพี่สาวศิลาปรากฏอยู่ พร้อมกับลายเซ็นอนุมัติของบุคคลที่ทรงอำนาจที่สุดคนหนึ่งในสหพันธ์ ศิลาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นคลื่นอารมณ์ที่ตีรวนขึ้นมาในอก มือเรียว2ข้างกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ความแค้นที่ถูกแช่แข็งไว้เนิ่นนานนับปี บัดนี้เริ่มละลายกลายเป็นเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า ดวงตาของเธอลุกโชนด้วยประกายแห่งการเอาคืน "พวกมันคิดว่าความเงียบในอวกาศจะกลบเกลื่อนร่องรอยได้..." ศิลาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาสีเข้มวับวามด้วยความมุ่งมั่น "แต่พวกมันลืมไปว่า... ในความสุญญากาศ เสียงกรีดร้องมักจะเดินทางได้ไกลและชัดเจนที่สุดเสมอเมื่อมีคนตั้งใจฟัง" "งั้นก็เริ่มบรรเลงเพลงแห่งความวินาศให้พวกมันฟังกันเถอะครับ" ไคยื่นมือออกไปสัมผัสแผงควบคุมหลัก พร้อมส่งรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ให้เธอ "ผมจะเปิดประตูทุกบาน ปิดระบบความปลอดภัยทั้งหมด และส่งมอบรหัสผ่านทำลายล้างให้คุณเป็นคนกดเอง... ตามสบายเลยครับ ดร.ศิลา" นิ้วเรียวของศิลากำลังจะแตะลงบนปุ่มยืนยันคำสั่งครั้งประวัติศาสตร์ ทว่าจู่ๆ ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานภายในห้องควบคุมก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤติดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถานี *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงในพริบตา เหลือเพียงความมืดมิดที่ถูกย้อมด้วยแสงสีแดงฉานจากสัญญาณเตือนภัย และก่อนที่ใครจะได้ทันขยับตัว ประตูนิรภัยเหล็กกล้าด้านหลังห้องควบคุมซึ่งควรจะถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุด กลับส่งเสียงกลไกไฮดรอลิกปลดล็อกดัง *คลิก* และค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ในความเงียบงัด เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาในความสลัว พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นสามครั้งอย่างเยือกเย็น "เล่นสนุกกันพอหรือยังครับ... ดร.ศิลา, คุณไค" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าห้วงสุญญากาศแห่งความจริงนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เนบิวลาสตาร์