คำพูดสองแง่สองง่าม

กลิ่นออนเซ็นเจือจางผสมกับไอน้ำอุ่นในห้องควบคุมแรงดันต่ำของสถานีวิจัยลอยฟ้าเซค터-7 ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายมาก ดร.ศิลา" เสียงทุ้มต่ำของไคดังขึ้นท่ามกลางเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องฟอกอากาศควอนตัม ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเนื้อดีที่ถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างไร้พิธีรีตองกำลังพิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงานกระจกใส แววตาคมกริบทอดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความหมายลึกซึ้งที่ยากจะคาดเดา ดร.ศิลาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากจอโฮโลแกรมสามมิติที่กำลังแสดงกราฟิกโครงสร้างรหัสลับของสหพันธ์ เธอยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็น ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่กดดันคู่สนทนากลับไปเสียบ้าง ปลายเรียวนิ้วเรียวสวยเคาะเบาๆ บนพื้นผิวโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ "เกมเหรอครับ ไค?" ศิลาทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงประกายท้าทายในที เธอยอมละสายตาจากจอภาพ เงยขึ้นสบตาชายหนุ่มตรงๆ "ฉันคิดว่าเรากำลังทำงานอยู่บนพื้นฐานของข้อเท็จจริง... ไม่ใช่การละเล่นเด็กๆ เหมือนอย่างที่คุณถนัด" ไคหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูระรื่นหูแต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหติลงไปอีกหลายองศา เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นเฉพาะตัว "ข้อเท็จจริงงั้นเหรอครับ?" ไคโน้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าคมคายหยุดอยู่ห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ "ข้อเท็จจริงที่คุณกำลังพยายามซ่อนปมในใจเรื่องการตายของพี่สาว หรือข้อเท็จจริงที่ว่า... คุณกำลังใช้ฉันเป็นเหยื่อล่อเพื่อเข้าถึงระบบฐานข้อมูลชั้นความลับของสหพันธ์กันแน่ล่ะ" หัวใจของศิลาตึงกระชับขึ้นมาชั่วขณะ แต่มือของเธอยังคงนิ่งสนิท เธอยกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะเล็กน้อยตามวิสัยทัศน์ของนักวิเคราะห์จิตวิทยาผู้เจนจัด "คุณประเมินตัวเองสูงเกินไปหรือเปล่า ไค... ฉันไม่จำเป็นต้องใช้เหยื่อล่อราคาถูกอย่างคุณหรอกครับ ถ้าฉันอยากได้ข้อมูลนั้นจริงๆ" "ราคาถูกงั้นเหรอ?" ไคเลิกคิ้วข้างหนึ่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้าผมราคาถูก... ทำไมหัวใจของคุณถึงเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เรายืนใกล้กันในพื้นที่สุญญากาศแบบนี้ล่ะครับ ด็อกเตอร์" คำพูดสองแง่สองง่ามนั้นพุ่งตรงเข้าเป้าหมายอย่างแม่นยำ มันไม่ใช่แค่การหยั่งเชิงเรื่องงาน แต่มันคือการรุกล้ำเข้ามาในอาณาเขตทางจิตวิทยาที่ศิลาพยายามสร้างกำแพงเหล็กกล้าปกป้องมาตลอด กลิ่นอายความอันตรายจากตัวตนของแฮกเกอร์หนุ่มแผ่ซ่านปะปนกับกลิ่นโอโซนในห้อง ศิลาไม่ถอยหนี เธอกลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ลดช่องว่างระหว่างกันให้เหลือเพียงแค่คืบ ดวงตาสนเท่ห์และเยือกเย็นจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่คมของเขา "คุณคงคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะ ที่อ่านเกมทุกอย่างขาด..." ศิลาพูดเสียงกระซิบแผ่วเบา แต่ทุกถ้อยคำชัดเจนบาดลึก "แต่บางที... สิ่งที่คุณคิดว่ากำลังควบคุมอยู่ อาจจะกำลังกลืนกินคุณเข้าไปในหลุมดำที่คุณไม่มีวันปีนกลับขึ้นมาได้ต่างหากล่ะ ไค" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ แววตาของไคร1ไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที รอยยิ้มกวนประสาทจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยประกายความปรารถนาอันลึกล้ำและอันตรายที่ยากจะต้านทาน เคมีอันร้อนแรงและอุดมการณ์ที่ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิงหลอมรวมกันในพื้นที่แคบๆ นี้ จนแทบทำให้โมเลกุลรอบตัวระเบิดออก "ถ้าผมต้องตกลงไปในหลุมดำ..." ไคยื่นมือออกไป ปลายนิ้วอุ่นแตะเบาๆ ที่เส้นผมสีดำสนิทที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มของเธออย่างถือวิสาสะ "ผมก็ยินดีที่มีคุณร่วมทางไปจนถึงจุดศูนย์กลางความมืดนั้นด้วยกัน... ศิลา" สัมผัสแผ่วเบานั้นสร้างกระแสไฟฟ้าแปลบปลาบแล่นริ้วไปทั่วผิวหนังของเธอ ศิลากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกขัดแย้งตีรวนอยู่ในอกระหว่างความเป็นมืออาชีพที่ต้องสะבัดมือเขาออก กับความเย้ายวนทางจิตวิญญาณที่ดึงดูดเธอดิ่งลงไปในวังวนของเขา ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถานีวิจัย แสงไฟสีส้มกะพริบวาบสลับกับความมืด *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าศิลาดับวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยข้อความแจ้งเตือนจากระบบรักษาความลับกลางที่เธอไม่ได้เป็นคนเปิดใช้งาน และสิ่งที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอนั้นทำให้ดวงตาของนักวิเคราะห์สาวเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง มันไม่ใช่การเจาะระบบจากภายนอก... แต่เป็นรหัสผ่านส่วนตัวของพี่สาวเธอที่เสียชีวิตไปแล้วในเหตุการณ์ทดลองหลุมดำเมื่อสี่ปีก่อน กำลังถูกป้อนเข้ามาสดๆ ร้อนๆ จากเทอร์มินัลลับภายในห้องนอนของตัวเธอเอง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าห้วงสุญญากาศแห่งความจริงนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เนบิวลาสตาร์