กับดักความไว้วางใจ

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานสาดสะท้อนแววตาคู่คมของไคให้กลายเป็นสีโลหิต ข้อมูลดิบชุดใหญ่จากเครือข่ายใต้ดินของสหพันธ์กำลังไหลทะลักผ่านโปรโตคอลเข้ารหัสระดับเจ็ด ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่รหัสผ่านของระบบความปลอดภัยที่พวกเขาตามหา หากแต่เป็นภาพไฟล์เสียงและวิดีโอตัดต่อคุณภาพสูงที่ถูกกระจายออกไปทั่วทุกสถานีอวกาศในเขตปกครอง *“ดร.ศิลา แอบส่งมอบฐานข้อมูลลับของหน่วยปฏิบัติการพิเศษให้แก่แฮกเกอร์นอกกฎหมาย แลกกับผลประโยชน์ส่วนตัว”* เสียงสังเคราะห์ที่ถูกดัดแปลงจนแทบจับเค้าโครงเดิมไม่ได้ดังวนซ้ำอยู่ในห้องควบคุมแคบๆ กลิ่นอับชื้นของระบบปรับอากาศผสมผสานกับกลิ่นกาแฟดำเย็นชืดบนโต๊ะทำงาน มันคือข่าวกรองปลอมที่ถูกปล่อยออกมาอย่างจงใจเพื่อทำลายความน่าเชื่อถือของนักวิเคราะห์จิตวิทยาอาชญากรรมมือหนึ่งอย่างเธอโดยเฉพาะ ไคไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกมาทันที เขายืนพิงกรอบประตู กอดอกมองแผ่นหลังบอบบางของดร.ศิลาที่กำลังนั่งนิ่งอยู่หน้าจอหลัก ร่างของเธอยังคงตั้งตรงราวกับเหล็กกล้า ทว่าปลายนิ้วที่วางอยู่บนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมกลับสั่นเทาเล็กน้อย—เป็นร่องรอยเดียวที่บ่งบอกว่าแรงกดดันมหาศาลกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของเธอจากภายใน "คุณคิดว่าเบื้องบนจะให้เวลาผมสอบสวนคุณนานแค่ไหน ก่อนที่พวกมันจะส่งหน่วยกวาดล้างมาที่นี่?" ไคเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาเรียบสนทนา เจือแววเย้าแหย่ตามนิสัยเดิม ทว่านัยน์ตากลับคมกริบและจริงจังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติ เธอกดปิดหน้าจอข่าวปลอมนั้นลงอย่างไร้ความลังเล ก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม แววตาของเธอนิ่งสนิท ราวกับผิวน้ำในทะเลสาบยามค่ำคืนที่ไร้คลื่นลม "ถ้าพวกเขาฉลาดพอ พวกเขาควรจะส่งหน่วยกวาดล้างมาตั้งแต่ชั่วโมงแรกแล้วครับ... ไค" ศิลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับจดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "แต่เพราะพวกมันเลือกวิธี 'ปล่อยข่าว' แทนที่จะใช้กำลัง นั่นหมายความว่าหลักฐานต้นฉบับไม่ได้อยู่ในมือพวกมัน... และพวกมันกำลังกลัวว่าเราจะหาเจอต่างหาก" มุมปากของไคกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่มันคือความรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความกวนประสาท "คุณนี่มัน... อ่านเกมขาดเสมอเลยนะครับ ดร.ศิลา" ไคก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละน้อย รองเท้าบูทหนAส่งเสียงกระทบพื้นโลหะดังสะท้อนก้อง "ไม่กลัวเลยหรือไงครับว่า ถ้าคนที่ร่วมงานกับคุณอยู่ตอนนี้... เชื่อข่าวพวกนั้นขึ้นมาจริงๆ?" ศิลาเงยหน้าขึ้นสบตาเขามองตรง ไร้ซึ่งความลังเลในแววตา "ถ้าคุณเป็นคนประเภทที่จะเชื่อคำโกหกราคาถูกบนหน้าจอโฮโลแกรม... ผมคงไม่เสียเวลาเอาชีวิตมารelate ไว้กับคุณตั้งแต่แรกหรอกครับ" น้ำเสียงของเธอหนักแน่นและจริงจังจนทำให้บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทว่ามันไม่ใช่ความอึดอัด หากแต่มันคือสนามพลังเงียบเชียบของความไว้วางใจที่ถูกหล่อหลอมขึ้นท่ามกลางความเปราะบางของห้วงสุญญากาศ ทั้งสองคนยืนอยู่คนละฝั่งของอุดมการณ์ คนหนึ่งคือผู้รักษากฎระเบียบที่แหลกสลาย อีกคนคืออาชญากรผู้ใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือเอาตัวรอด ทว่าในวินาทีนี้ ระยะห่างระหว่างพวกเขากลับสั้นลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง "ดีครับ..." ไคโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น "ในเมื่อพวกเขาอยากเล่นเกมจิตวิทยากับเรานัก เราก็ควรจะจัดให้สาสม... คุณกล้าพอที่จะเล่นเกมเดิมพันสูงกับผมไหมล่ะครับ ดร.ศิลา" ศิลาไม่ถอยหลังหนี เธอกลับขยับตัวเข้าหาอีกฝ่ายเล็กน้อย แววตาฉายประกายท้าทายที่ดึงดูดใจอย่างร้ายกาจ "ผมไม่เคยเล่นเกมไหนแล้วแพ้หรอกครับ... โดยเฉพาะเกมที่มีคุณเป็นผู้ร่วมทีม" ไคหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเร่าร้อนทางจิตวิญญาณ เขายกมือขึ้นแตะแผงควบคุมหลักอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงก๊อกแก๊กติดต่อกัน สายตาสอดส่องโค้ดลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังไฟล์ข่าวปลอมนั้น "ตามคาด... ข่าวพวกนี้ไม่ได้ถูกปล่อยมาจากระบบส่วนกลางของสหพันธ์" ไคขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อหน้าจอแสดงผลลัพธ์การแกะรอย "ร่องรอยการเข้ารหัสถูกซ่อนไว้ด้วยโปรโตคอลเก่า... เป็นลายมือของคนในหน่วยปฏิบัติการเงา... คนที่เคยพยายามจะเขี่ยคุณพ้นทางเมื่อสองปีก่อน" ดวงตาของศิลาหรี่แคบลงทันที เมื่อได้ยินคำว่า 'หน่วยปฏิบัติการเงา' ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตเกี่ยวกับเหตุการณ์ทดลองหลุมดำที่พรากพี่สาวของเธอไปผุดขึ้นมาในหัว ราวกับบาดแผลที่ถูกกรีดซ้ำด้วยมีดเล่มเดิม ทว่าเธอก็ยังคงควบคุมอารมณ์ได้อย่างยอดเยี่ยม "ดร.เรย์..." ศิลาเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ ลอดไรฟัน "เขายังไม่ตาย... หรืออย่างน้อยที่สุด ลูกน้องของเขายังคงใช้ฐานข้อมูลเดิมในการเคลื่อนไหว" "ถูกต้องครับ" ไคหันมามองเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างไร้รอยยิ้ม "และเป้าหมายของมันไม่ใช่แค่การทำลายชื่อเสียงของคุณ แต่พวกมันต้องการล่อให้เราออกไปที่สถานีอวกาศร้างเซקตอร์ 7 เพื่อเก็บกวาดเราให้พ้นทางทีเดียวทั้งคู่" "รู้ทั้งรู้... แต่เราก็ต้องไปใช่ไหมครับ?" ศิลาถามเสียงเรียบ พร้อมกับหยิบปืนพกพลังงานแม่เหล็กขึ้นมาตรวจสอบกระสุนอย่างคล่องแคล่ว "แน่นอนครับ" ไคยื่นมือออกไป ปลายนิ้วแกร่งสัมผัสเบาๆ ที่หลังมือของเธอเพื่อหยุดการเคลื่อนไหวชั่วครู่ อุณหภูมิจากมือของเขาถ่ายทอดผ่านถุงมือหนังบางเบา ส่งตรงความอบอุ่นเข้าสู่หัวใจที่เหน็บหนาวของเธอ "เพราะถ้าเราไม่ไปหาพวกมัน... พวกมันก็จะตามรังควานเราไม่จบไม่สิ้น... แต่จำไว้นะครับ ดร.ศิลา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณต้องอยู่ข้างหลังผมเสมอ" ศิลาชะงักไปเล็กน้อย หัวใจที่ด้านชามานานนับปีเกิดอาการสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มกวนประสาทเป็นเกราะกำบัง ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ อย่างจำนนต่อความรู้สึก เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นกะทันหัน แสงไฟฉุกเฉินสีส้มกะพริบถี่รัวทั่วห้องควบคุม หน้าจอหลักทั้งหมดดับวูบลงก่อนจะกลับมาสว่างอีกครั้งพร้อมกับข้อความเตือนภัยสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า *“ตรวจพบรหัสทำลายล้างระยะไกล... ระบบระบายอากาศในเขตพื้นที่ 4 กำลังถูกปิดตาย”* ทั้งสองคนหันขวับไปมองที่ประตูทางออกทันที เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่กำลังวิ่งตรงเข้ามาตามทางเดินโลหะอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงปืนกระทบกันที่ดังสนั่นลั่นสถานี ไคคว้าแขนของศิลาให้หลบมาอยู่ด้านหลังของแผงควบคุมหลักอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เขายกปืนเลเซอร์ขึ้นเล็งตรงไปยังประตูทางเข้าที่กำลังถูกระเบิดออกด้วยความร้อนสูง ทว่า... ก่อนที่ประตูจะพังทลายลงมา หน้าจอคอมพิวเตอร์สำรองที่มุมห้องกลับติดขึ้นเองโดยไม่มีคำสั่ง เสียงไฟล์เสียงปริศนาดังขึ้นแทรกเสียงเตือนภัย เป็นเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ทำให้ทั้งสองคนต้องชะงักงัน *“ยินดีต้อนรับสู่กับดักสุดท้าย... ดร.ศิลา และคุณไค... แต่ดูเหมือนว่าคนที่คุณไว้ใจที่สุดในตอนนี้... กำลังถือรหัสเปิดระบบทำลายล้างอยู่ในมือนะครับ”* แสงไฟฉุกเฉินดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ไคหันขวับกลับมามองศิลาในเสี้ยววินาทีที่ความมืดกลืนกินทุกสิ่ง และในขณะเดียวกัน... ปืนพกพลังงานแม่เหล็กในมือของศิลากลับถูกยกขึ้นจ่อตรงเข้าที่หน้าอกของไคพอดิบพอดี ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าห้วงสุญญากาศแห่งความจริงนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เนบิวลาสตาร์