เงาแห่งอดีต

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวฉายภาพบันทึกเหตุการณ์เมื่อเจ็ดปีก่อนซ้ำไปซ้ำมา เสียงหอบหายใจของ ดร.ศิลา สะท้อนก้องอยู่ในห้องควบคุมลับใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของโลหะผสมและโอโซนจากการประจุพลังงานควอนตัมคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เบื้องหน้าของเธอคือไฟล์ข้อมูลเข้ารหัสระดับสูงสุดที่ถูกดึงออกมาจากหน่วยความจำสำรองของสถานีวิจัยลอยฟ้า *ซีุส-เก้า* ไคยืนพิงกรอบประตู แขนทั้งสองข้างกอดอก หลุมพรางแห่งรอยยิ้มเยาะที่มักประดับอยู่บนมุมปากของเขาเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ดวงตาคมกริบภายใต้แสงสลัวของห้องคอมพิวเตอร์จดจ้องมองแผ่นหลังที่สั่นเทาเล็กน้อยของผู้หญิงตรงหน้า "คุณกำลังเสียเวลา ดร.ศิลา" ไคเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดันด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบแต่เย็นเยียบ "ความจริงบางอย่าง... รู้ไปก็ไม่ได้ทำให้กระดูกของพี่สาวคุณประกอบกลับคืนมาได้หรอกนะครับ" ศิลาไม่ตอบ เธอยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน นิ้วเรียวยาวจรดลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรม ปลายนิ้วสั่นเทาเพียงเล็กน้อยขณะที่เธอกดถอดรหัสชั้นสุดท้าย บันทึกเสียงที่ถูกลบไปครึ่งหนึ่งกำลังถูกประมวลผลใหม่ผ่านอัลกอริทึมขั้นสูงที่ไคแอบลักลอบนำเข้ามาจากเครือข่ายมืดของสหพันธ์ *“คำเตือน... ตรวจพบความผิดปกติในระบบระบายความร้อนของห้องทดลองหลัก”* เสียงระบบสังเคราะห์ในอดีตดังขึ้น ขัดจังหวะความเงียบ ภาพในโฮโลแกรมตัดสลับไปยังภาพวงจรปิดภายในห้องทดลอง ดร.ศตพร พี่สาวของศิลากำลังเร่งมือแก้ไขโค้ดคำสั่งบนแผงควบคุมหลักอย่างลนลาน เบื้องหลังของเธอคือหน้าต่างกระจกนิรภัยที่สะท้อนภาพความเวิ้งว้างของหลุมดำจำลอง ขอบฟ้าเหตุการณ์ (Event Horizon) กำลังบิดเบี้ยวด้วยความโน้มถ่วงที่ผิดปกติอย่างรุนแรง "มันไม่ใช่ความผิดพลาดในการคำนวณ..." ศิลาพึมพำออกมา เสียงของเธอลอดไรฟัน แหบพร่าและเต็มไปด้วยความเคียดแค้นที่ถูกกดทับมานานหลายปี "ระบบระบายความร้อนไม่ได้ล่มเอง... มีคนจงใจปิดวาล์วระบายความร้อนจากส่วนกลาง" ไคขยับตัวเดินเข้ามาใกล้ ปลายรองเท้าบู๊ตหนังกระทบพื้นโลหะดัง *กริ๊ก* เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย กลิ่นบุหรี่อิเล็กทรอนิกส์จางๆ กลิ่นเฉพาะตัวที่ผสมผสานกับความเย็นชาของห้วงอวกาศลอยแตะจมูกศิลา "เพิ่งรู้ตัวเหรอครับ?" ไคกระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงแฝงความเย้ยหยันที่บาดลึก "คุณคิดจริงๆ หรือว่านักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะระดับดร.ศตพรจะพลาดเรื่องพื้นฐานแบบนั้น สหพันธ์ไม่ได้ต้องการคำตอบจากการทดลองหลุมดำหรอกครับ... พวกเขาต้องการ 'ความเงียบ'" ศิลาหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคู่สวยที่เคยเยือกเย็นและเต็มไปด้วยเหตุผลบัดนี้แดงก่ำ หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอแต่ไม่ยอมร่วงหล่น เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทของชายหนุ่ม ค้นหาความจริงบางอย่างในนั้น "คุณรู้..." ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน "คุณรู้อยู่แล้วตั้งแต่แรก ไค... คุณดึงฉันเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้ ก็เพื่อใช้ฉันเป็นเครื่องมือเปิดโปงพวกมันตั้งแต่แรกใช่ไหม?" ไคไม่หลบสายตา รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ว่างเปล่าและขื่นขมยิ่งกว่าความโกรธเกรี้ยวของเธอ นิ้วมือที่แข็งกระด้างของเขาเอื้อมขึ้นปัดปอยผมที่ระแก้มของหญิงสาวออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นสวนทางกับบรรยากาศรอบตัว "ผมไม่ได้ใช้คุณเป็นเครื่องมือ ศิลา..." ไคเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป มันจริงจัง ลึกซึ้ง และสั่นไหวเล็กน้อย "ผมแค่... มอบโอกาสให้คุณได้ล้างแค้นด้วยมือของคุณเองต่างหาก สหพันธ์ไม่ได้มองเราเป็นมนุษย์หรอกครับ พวกเขาเห็นเราเป็นแค่ตัวเลขในสมการที่พร้อมจะถูกลบเมื่อหมดประโยชน์" ในวินาทีนั้น ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองแทบจะไม่มีเหลือ เคมีอันเร่าร้อนแต่เต็มไปด้วยอันตรายแผ่ซ่านออกมาราวกับสนามแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่พยายามผลักไสแต่ก็ดึงดูดเข้าหากันอย่างรุนแรง ศิลาหายใจติดขัด หัวใจของเธอเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความจริงที่ถาโถมเข้ามาทำลายกำแพงตรรกะที่เธอสร้างไว้ทั้งชีวิต พี่สาวของเธอไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุทางวิทยาศาสตร์ แต่ถูกฆาตกรรมโดยระบบที่เธอก้มหัวรับใช้มาตลอดชีวิต "ถ้าอย่างนั้น..." ศิลาสูดหายใจเข้าลึก 3 เพื่อเรียกสติ เสียงของเธอกลับมาแข็งกร้าวอีกครั้งแม้จะสั่นเครือ "เราจะเริ่มจากตรงไหน? ไฟล์นี้ยังเข้ารหัสลับระดับซูพรีมอยู่ ต่อให้มีอัลกอริทึมของคุณ เราก็เจาะเข้าไปดูชื่อของ 'คำสั่งอนุมัติ' นั้นไม่ได้ทันทีหรอก" ไคยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์แบบที่เธอคุ้นเคย เขากดปุ่มบนสมาร์ทวอทช์ของตัวเอง หน้าจอโฮโลแกรมอีกชุดดีดตัวขึ้นกลางอากาศ แสดงภาพพิกัด GPS ของดาวเทียมสื่อสารลับที่โคจรอยู่เหนือสถานีวิจัยร้าง "เราไม่ต้องเจาะหรอกครับ..." ไคพูดพลางหรี่ตาลงมองเธอ "เพราะกุญแจสำคัญไม่ได้อยู่ในไฟล์นี้... แต่มันกำลังเดินทางมาหาเรา" "หมายความว่ายังไง?" ศิลาขมวดคิ้วแน่น ก่อนที่ไคจะทันได้ตอบคำถาม เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็กะพริบวาบไปทั่วทั้งห้องควบคุมลับ ระบบป้องกันภัยอัตโนมัติส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง หน้าจอหลักตัดภาพไปเป็นกล้องวงจรปิดภายนอกอาคาร ยานขนส่งไร้คนขับลำหนึ่งกำลังร่อนลงจอดบนลานจอดฉุกเฉินอย่างไร้ซุ่มเสียง และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ไม่มีรหัสผ่านการจอดใดๆ ส่งเข้ามาในระบบ ไคหุบยิ้มทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มือหนาเอื้อมไปคว้าปืนพกเลเซอร์ออกจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงร่างของศิลาให้หลบมาอยู่ด้านหลังแผงควบคุมโลหะหนา "มีคนรู้พิกัดที่เราซ่อนตัวอยู่..." ไคกระซิบเสียงต่ำ ดวงตาสอดส่องผ่านรอยแยกของม่านบังตา "และพวกมันมาเร็วกว่าที่ผมคาดไว้มาก" ประตูห้องควบคุมลับส่งเสียงปลดล็อกดัง *คลิก* เบาหวิว ท่ามกลางความเงียบงันของห้องใต้ดิน รอยเท้าฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเงาดำทึบที่ทาบทับลงบนพื้นห้อง... --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าห้วงสุญญากาศแห่งความจริงนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เนบิวลาสตาร์