ถอดรหัสความทรงจำ

เสียงถอนหายใจยาวนานของไคดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องควบคุมในสถานีอวกาศร้าง ระหว่างเรามีเพียงแสงเรืองสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมที่สะท้อนลงบนนัยน์ตาสีสนิมของเขา รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ยังคงอยู่ แต่มันไร้ซึ่งความขี้เล่นเช่นทุกที "ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ... ดร.ศิลา และคุณคาร์เตอร์ ข้อมูลที่คุณถืออยู่คือกุญแจดอกสุดท้าย และเป้าหมายที่แท้จริงของเราเพิ่งเริ่มต้นขึ้นในตอนนี้" ประโยคสุดท้ายจากระบบเสียงสังเคราะห์ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงต้อนรับ แต่มันคือเสียงคำรามจากอดีตที่พวกเราพยายามฝังกลบมันลงในสุญญากาศมาเนิ่นนาน ผมขยับปลายนิ้วผ่านชุดอินเทอร์เฟซระบบประสาท เส้นใยนาโนสีดำนับพันเส้นเลื้อยผ่านข้อมือของศิลา เชื่อมต่อเข้ากับพอร์ตความทรงจำชีวภาพที่ฝังอยู่ท้ายทอยของเธอ ดวงตาคู่คมที่มักจะเยือกเย็นและมองทะลุจิตใจคนอื่นเสมอในยามปกติ ตอนนี้กลับหลับพาลลงช้าๆ ลมหายใจของเธอบ่งบอกถึงความตึงเครียดที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ท่าทีที่แข็งกระด้าง "ถ้าเจ็บ..." ผมเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ ทอดสายตามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเธอที่สะท้อนกับแสงไฟดิบๆ จากแผงควบคุม "ก็แค่กัดฟันแล้วทนเอาหน่อยนะครับ ดร.ศิลา ระบบดึงข้อมูลระดับสามไม่ใช่สิ่งที่สมองมนุษย์จะรับไหวแบบสบายๆ หรอกนะ" ศิลาลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงประกายความดื้อรั้นที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง แม้แต่ตัวเธอเอง "ห่วงตัวเองก่อนเถอะครับคุณคาร์เตอร์" น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "ถ้าโครงข่ายประสาทของคุณรับภาระจากการเจาะไฟร์วอลล์ระดับนี้ไม่ไหว คนที่จะกลายเป็นผักต้มในความมืดคงไม่ใช่ฉัน" ผมหัวเราะในลำคอเบาๆ กับความปากแข็งของเธอ มือยังคงรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วสูง รหัสผ่านนับล้านบรรทัดถูกถอดรหัสและโยนทิ้งลงในหลุมดำจำลองที่สร้างขึ้นเพื่อหลบIวงจรสอดส่องของสหพันธ์ "คุณก็น่าจะรู้ว่าผมเก่งเรื่องการพาคนอื่นออกจากนรกเสมอ" ผมปรายตามองเธอแวบหนึ่ง "โดยเฉพาะนรกที่คุณสร้างขึ้นมาเองในหัว" บรรยากาศรอบตัวอึดอัดขึ้นถนัดตา กลิ่นอายของความกดดันทางจิตวิทยาแผ่ซ่านผสมผสานไปกับกลิ่นโอโซนจางๆ จากเครื่องยนต์ที่กำลังทำงานอย่างหนักหน่วง ไคเบนความสนใจกลับมาที่หน้าจอหลักซึ่งเริ่มแสดงผลภาพนามธรรม โครงสร้างความทรงจำสีเทาหม่นค่อยๆ ปรากฏขึ้นเป็นชั้นๆ ราวกับซากปรักหักพังของเมืองที่จมอยู่ใต้ก้นมหาสมุทร นั่นคือความทรงจำเมื่อสิบปีก่อน วันที่ศูนย์วิจัยลึกลับที่ดาวเคราะห์น้อยขอบระบบสุริยะล่มสลาย วันที่พี่สาวของศิลาหายสาบสูญไปพร้อมกับการทดลองหลุมดำที่ถูกปกปิดเป็นความลับ "เรากำลังจะเข้าไปในเขตหวงห้ามแล้วนะครับ" ผมเตือนเสียงต่ำ น้ำเสียงจริงจังขึ้นจนสัมผัสได้ "ไฟล์ที่ถูกลบไปไม่ได้ถูกทำลาย แต่มันถูกเข้ารหัสซ้อนทับด้วยโปรแกรมจิตวิทยาขั้นสูง หากจิตใต้สำนึกของคุณต่อต้าน ระบบจะทำการรีเซ็ตตัวเอง และครั้งนี้... สมองของคุณอาจจะไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของตัวตนเดิม" ศิลาไม่ตอบ เธอนิ่งเงียบจนน่ากลัว ปลายนิ้วเรียวของเธอกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เธอกำลังเผชิญหน้ากับปีศาจที่เธอหนีมาตลอดชีวิต และผม... คือคนที่ถือคบเพลิงนำทางเธอเข้าไปในความมืดนั้น "เริ่มเลยครับ" เธอเอ่ยคำนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงอย่างน่าประหลาด ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกดปุ่มยืนยันคำสั่งสุดท้าย *คลิก* เสียงสัญญาณชีพของศิลาบนหน้าจอมอนิเตอร์กระชากขึ้นสูงทัน1ที เปลือกตาของเธอปิดสนิท ร่างกายกระตุกเกร็งเล็กน้อยก่อนจะทิ้งน้ำหนักพิงพนักเก้าอี้ควบคุม ในห้วงมิติของความทรงจำที่เชื่อมต่อกันผ่านสายใยนาโน ภาพเหตุการณ์ในอดีตเริ่มไหลทะลักเข้ามาในระบบประมวลผลร่วม ภาพห้องทดลองสีขาวโพลน เสียงสัญญาณเตือนภัยดังระդับ และร่างของใครบางคนที่กำลังถูกกลืนกินด้วยความมืดมิดของหลุมดำเทียม ผมกวาดตามองชุดข้อมูลที่วิ่งผ่านหน้าจออย่างรวดเร็วเพื่อคัดกรองสัญญาณรบกวน ทว่า ท่ามกลางข้อมูลขยะนับร้อยกิกะไบต์ที่ถูกดึงออกมา กลับมีบางสิ่งแปลกปลอมซ่อนอยู่ มันไม่ใช่ความทรงจำของศิลา... และมันไม่ใช่บันทึกเก่าของศูนย์วิจัย โครงสร้างโค้ดลับชิ้นหนึ่งถูกฝังไว้ลึกที่สุดในชั้นความทรงจำที่ควรจะว่างเปล่า มันเป็นชุดคำสั่งอัจฉริยะที่ถูกตั้งเวลาไว้ให้ทำงานก็ต่อเมื่อมีคนพยายามเจาะเข้าระบบนี้เท่านั้น หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าผมเปลี่ยนจากสีฟ้าใสเป็นสีแดงฉานทันที ข้อความข้อความหนึ่งปรากฏขึ้นด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่ที่เต้นเร้าตามจังหวะชีพจรของศิลา *[ยินดีต้อนรับสู่กับดักครับ, คุณคาร์เตอร์... การถอดรหัสเสร็จสมบูรณ์ และตอนนี้... คุณได้ปลดปล่อยฉันออกมาแล้ว]* หัวใจของผมกระตุกวูบ ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามขึ้นมาถึงสันหลัง ไคผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว นัยน์ตาสีสนิมเบิกกว้างเมื่อตระหนักได้ว่า เราไม่ได้กำลังกู้ข้อมูลเก่า... แต่เรากำลังเปิดประตูต้อนรับบางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตายเข้ามาในระบบ ก่อนที่ผมจะทันได้ตัดการเชื่อมต่อ เสียงหัวเราะสังเคราะห์ที่คุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังสะท้อนก้องผ่านลำโพงของสถานีอวกาศร้างแห่งนั้น พร้อมๆ กับที่ประตูนิรภัยทุกบานรอบตัวเราปิดล็อกลงอย่างแน่นหนา -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความเวิ้งว้างนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ