รอยแผลที่ถูกลืม

เสียงฮัมเบาๆ ของระบบหล่อเย็นเครื่องยนต์ไอออนระดับสาม ดังก้องอยู่ภายในห้องโดยสารคับแคบของยานสำรองรุ่นเก่า ดร.ศิลา นั่งนิ่งอยู่หน้าแผงควบคุมหลัก แสงสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบกรอบหน้าคมคายและแววตานิ่งสนิทที่กำลังจดจ่ออยู่กับบันทึกข้อมูลเข้ารหัส ชุดนักวิเคราะห์สหพันธ์ที่เธอสวมใส่อยู่ถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกเพื่อคลายความอึดอัด เผยให้เห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น "คุณกำลังเผาผลาญออกซิเจนในห้องนี้เร็วกว่าปกติถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์, ดร.ศิลา" เสียงทุ้มต่ำและติดกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ไค เอนกายพิงผนังโลหะขัดมัน มือเรียวยาวข้างหนึ่งกำลังหมุนตลับข้อมูลขนาดเล็กเล่นไปมา ดวงตาคมกริบภายใต้แสงสลัวมองตรงมาที่เธอด้วยประกายที่อ่านไม่ออก ศิลาไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาพูดถูก เธอกำลังหายใจถี่ขึ้นโดยไม่รู้ตัว ตั้งแต่หลบหนีขึ้นมาบนยานสำรองลำนี้เพื่อหลบเลี่ยงการตรวจสอบจากหน่วยกวาดล้างของสหพันธ์ พื้นที่ปิดตายระหว่างเธอกับชายอันตรายผู้นี้ก็แคบลงจนแทบไม่มีอากาศหายใจ "ถ้าความเป็นห่วงเรื่องออกซิเจนของคุณมันจริงใจสักครึ่งหนึ่งของความเจ้าเล่ห์ที่คุณใช้หลอกระบบความปลอดภัยของสหพันธ์... เราคงไม่ต้องมานั่งหายใจร่วมกันในพื้นที่แคบๆ แบบนี้หรอกครับ... เอ่อ หมายถึง... ฉันจัดการเองได้" ศิลาปรับน้ำเสียงให้เรียบสนิท แม้จะเกือบเผลอหลุดสำนวนบุรุษออกมาเพราะความคุ้นเคยกับบรรยากาศ ไคหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นนุ่มทุ้มและเจือความเย้ยหยันจางๆ เขาผละตัวออกจากผนัง ก้าวเข้ามาใกล้แผงควบคุมช้าๆ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนศิลาได้กลิ่นอายจางๆ ของน้ำมันเครื่องและโอโซนจากเสื้อผ้าของเขา "ความเจ้าเล่ห์เหรอครับ? ผมเรียกว่า 'สัญชาตญาณการเอาตัวรอด' ต่างหาก" ไคโน้มตัวลงเล็กน้อย มือข้างที่ถือตลับข้อมูลวางลงบนแผงควบคุมใกล้กับมือเรียวของเธอพอดี "ในขณะที่คุณกำลังพยายามทำตัวเป็นเด็กดีของสหพันธ์ ขุดคุ้ยหาหลักฐานเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของระบบที่พร้อมจะเขี่ยคุณทิ้งได้ทุกเมื่อ... คุณเคยถามตัวเองจริงๆ หรือยัง ว่าคุณกำลังวิ่งตามหาความจริง... หรือกำลังวิ่งหนีเงาของใครบางคนกันแน่?" คำพูดนั้นราวกับใบมีดคมกริบที่กรีดผ่านชั้นบรรยากาศอันเปราะบาง ศิลานิ่งงัด เปลือกตาของเธอขยับไหวเพียงเล็กน้อย แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้ไคสังเกตเห็นรอยร้าวบนเกราะป้องกันอันแข็ง "ถอยไป, ไค" เธอเอ่ยเสียงต่ำ ดวงตาสสีเข้มหันกลับมาสบตาเขาตรงๆ "คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวฉันเลย" "ผมไม่รู้เหรอ?" ไคเลิกคิ้ว รอยยิ้มมุมปากหายไป เหลือเพียงแววตาสนอกสนใจที่ลึกล้ำราวกับห้วงอวกาศ "ผมอ่านไฟล์ประวัติของคุณหมดแล้ว ดร.ศิลา... อดีตนักวิจัยแถวหน้าผู้สูญเสียพี่สาวฝาแฝดไปในเหตุการณ์ทดลอง 'โ horizont-X' เมื่อสี่ปีก่อน การทดลองที่ถูกรัฐบาลกวาดล้างข้อมูลจนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก และคุณ... ก็เลือกที่จะก้าวเข้ามาอยู่ในหน่วยวิเคราะห์อาชญากรรม เพื่อหวังจะใช้กฎหมายของสหพันธ์เป็นเครื่องมือล้างแค้น... น่าเสียดายที่กฎหมายที่คุณเทิดทูน มันเป็นแค่กระดาษชำระสำหรับพวกเบื้องบน" เพล้ง! เสียงในหัวของศิลาราวกับกระจกที่แตกละเอียด ภาพเหตุการณ์ในอดีตวันนั้นฉายชัดขึ้นมาในมโนสำนึก กลิ่นอายของโอโซนที่ผสมกับกลิ่นเลือด เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่กะพริบถี่ และร่างของพี่สาวที่ถูกกลืนหายไปในความมืดมิดของหลุมดำจำลองโดยที่เธอไม่สามารถยื่นมือไปคว้าไว้ได้ทัน "หุบปาก..." ศิลาคำรามเบาๆ ในลำคอ มือเรียวที่กำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาวซีด เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความเย็นชาทั้งหมดที่เธอสะสมมานับแรมปีพังทลายลงในพริบตาภายใต้คำพูดจี้ใจดำของชายตรงหน้า ไคไม่ได้ถอยหนี เขากลับก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอมากขึ้น มือข้างหนึ่งเอื้อมไปแตะที่ขอบแผงควบคุมด้านหลังของเธอ ทำให้ศิลาเสมือนถูกกักตัวไว้ในวงแขนของเขาโดยปริยาย ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มของเธอ "เจ็บใช่ไหมครับ?" ไคกระซิบแผ่วเบา น้ำเสียงที่มักจะกวนประสาทเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลอย่างน่าประหลาด "รอยแผลที่สหพันธ์จงใจลบมันออกจากประวัติศาสตร์... แต่กลับฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำของคุณทุกค่ำคืน... คุณคิดว่าการจับคนร้ายตามใบสั่งจะช่วยให้คุณลืมภาพนั้นได้เหรอครับ, ศิลา?" ศิลาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคู่สวยไหวระริกด้วยหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอขึ้นมาอย่างหักห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกพ่ายแพ้และอ่อนแอที่เธอเกลียดชังที่สุดกำลังกัดกินหัวใจ แต่ในขณะเดียวกัน แรงดึงดูดประหลาดระหว่างคนทั้งสองก็ทวีความรุนแรงขึ้นจนแทบแผดเผา ระยะห่างระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร เคมีอันตรายที่ผสมผสานระหว่างความเจ็บปวดในอดีตและความปรารถนาอันเร่าร้อนในปัจจุบันแผ่ซ่านไปทั่วห้องโดยสาร ศิลาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติเฮือกสุดท้าย มือข้างหนึ่งยกขึ้นทาบลงบนอกเสื้อของไค ตั้งใจจะผลักเขาออกให้พ้นรัศมีอันตรายนี้ แต่ฝ่ามือกลับสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจของเขาที่รัวเร็วไม่แพ้กัน "ถ้าคุณยังไม่ถอยไป... ฉันจะยิงคุณตรงนี้, ไค" เธอขู่ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ซึ่งขาดความน่าเกรงขามโดยสิ้นเชิง ไคยิ้มมุมปาก ดวงตาพราวระยับด้วยความท้าทาย "ลองดูสิครับ... แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่าผมไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมตายง่ายๆ โดยเฉพาะในเวลาแบบนี้" ก่อนที่ศิลาจะได้ตอบโต้ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วลำยาน แสงไฟสีฟ้าอมเขียวเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบวาบ หน้าจอโฮโลแกรมหลักดับวูบลงก่อนจะรีบูตตัวเองอย่างรวดเร็ว พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นกลางจอ *[WARNING: UNAUTHORIZED EXTERNAL OVERRIDE]* *[SOURCE: UNKNOWN QUANTUM FREQUENCY]* ไคชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปทันที เขารีบผละตัวออกจากศิลาแล้วพุ่งความสนใจไปที่หน้าจอหลัก นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงเพื่อแกะรอยสัญญาณแปลกปลอมนั้น "ไม่ใช่สัญญาณของสหพันธ์..." ไคพึมพำ สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ความถี่นี้มัน..." ศิลาปรับลมหายใจให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักวิเคราะห์กลับมาทำงานเต็มพิกัด เธอชะโงกหน้าเข้าไปดูหน้าจอร่วมกับเขา "มันคืออะไร?" ไคหยุดมือที่กำลังพิมพ์ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อถอดรหัสแพ็กเก็ตข้อมูลสุดท้ายที่ถูกส่งเข้ามาทะลุระบบป้องกันของยานสำรองสำเร็จ "ไม่ใช่ใครที่ไหน..." ไคหันมาสบตาเธอ สีหน้าเรียบสนิทแต่แฝงด้วยความระแวงอย่างถึงที่สุด "มันคือรหัสประจำตัวของ ดร.อารยา... พี่สาวฝาแฝดของคุณ ที่ควรจะตายไปในเหตุการณ์เมื่อสี่ปีก่อน" --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงสุญญากาศแห่งความลับนี้ด้วยกันนะครับ... เนบิวลาสตาร์