หลักฐานชิ้นที่สาม

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและสารเคมีทำความสะอาดเจือจางลอยอวลอยู่ในห้องชันสูตรใต้ดิน ชั้น -12 ของสถานีอวกาศรกร้าง เเสงไฟนีออนสีขาวโพลนสะท้อนพื้นสเตนเลสสตีลจนแสบตา ศิลาไม่ได้สนใจความหนาแน่นของออกซิเจนที่ลดลง เธอสนใจเพียงรอยกรีดบนหน้าอกของร่างไร้วิญญาณตรงหน้า—ร่างของเจ้าหน้าที่ความมั่นคงอาวุโสผู้กุมความลับของโครงการ "โอเอซิส" ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือไนไตรสีดำเขี่ยขอบแผลผ่าตัดที่เพิ่งถูกเย็บปิดอย่างลวกๆ "คุณกำลังเล่นกับไฟ, ดร.ศิลา" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ไคก้าวออกมาจากเงาของตู้แช่ศพ มือข้างหนึ่งของเขายังคงหมุนท่อ data-pad เล่นอย่างไม่ยี่ห ท่าทีสบายๆ ของแฮกเกอร์อัจฉริยะตัดกับบรรยากาศเคร่งเครียดในห้องนี้อย่างสิ้นเชิง "การขุดคุ้ยศพเจ้าหน้าที่สหพันธ์โดยไม่ได้รับอนุญาต มีโทษหนักกว่าที่คุณคิดนะฃรับ" ศิลาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เธอใช้คีมแพทย์คีบเส้นใยสังเคราะห์ชิ้นสุดท้ายออกจากรอยแผล "ถ้าฉันรอหมายค้นตามระบบราชการของคุณ ศพนี่คงกลายเป็นขี้เถ้าในเตาปฏิกรณ์ปรมาณูไปนานแล้ว... ว่าแต่คุณเถอะ ไค ทำไมถึงตามฉันลงมาที่นี่? หรือว่ากลัวความจริงที่ว่า 'มือสะอาด' ของสหพันธ์ที่คุณเกลียดนักเกลียดหนา จะเปื้อนเลือดพวกเดียวกันเอง?" คำพูดทิ่มแทงนั้นทำให้รอยยิ้มมุมปากของไคจางหายไป แววตากะล่อนถูกแทนที่ด้วยประกายคมกริบชั่วขณะ เขาเดินเข้ามาประชิดโต๊ะชันสูตร กลิ่นอายบุรุษและไอความเย็นจากระบบปรับอากาศปะทะกันจนศิลาต้องผะแผ่วลมหายใจ "ผมไม่ได้กลัวเลือดหรอกครับ ดร.ศิลา... ผมแค่กลัวว่าคุณจะตายก่อนจะได้รู้ว่า ใครกันแน่คือคนที่ผลักพี่สาวของคุณตกหลุมดำเมื่อสามปีก่อน" ลมหายใจของศิลาสะดุดไปเสี้ยววินาที ดวงตาสนิมเหล็กตวัดขึ้นจ้องมองชายหนุ่มเขม็ง ความเจ็บปวดที่ถูกฝังกลบไว้ด้วยเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอย่างจงใจ ไคช่างเป็นพวกจิตวิทยามารร้ายที่รู้ว่าควรจี้จุดไหนเพื่อให้เธอเสียศูนย์ แต่น่าแปลกที่ความโกรธกลับไม่ทำงาน สิ่งที่หลงเหลือมีเพียงความนิ่งงันดั่งห้วงอวกาศอันเวิ้งว้าง "อย่าล้ำเส้น, ไค" เธอเอ่ยเสียงเรียบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะความเย็นเยียบของบรรยากาศ "มีสมาธิกับสิ่งที่เรากำลังหาดีกว่า" ไคแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีเป็นจริงจัง เขาโน้มตัวลงจนใบหน้าอยู่ห่างจากร่างไร้วิญญาณเพียงคืบ นิ้วเรียวยาวกดลงบนแผลผ่าตัดที่ถูกเย็บไว้ แล้วออกแรงฉีกมันออกอย่างไร้ความปรานี เสียงเนื้อเยื่อฉีกขาดดังน่ากลัวในความเงียบ ศิลาขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ไม่เบือนหน้าหนี ภายใต้รอยแผลที่ถูกอำพรางด้วยการเย็บแบบแพทย์สนาม ไคใช้ปลายมีดผ่าตัดเขี่ยลึกลงไปในชั้นกล้ามเนื้อใต้ลิ้นปี่ ก่อนจะคีบวัตถุขนาดเท่าเล็บมือชิ้นหนึ่งออกมา มันเคลือบด้วยสารชีวภาพเพื่อป้องกันการตรวจจับจากเครื่องสแกนความหนาแน่น "Bingo..." ไคพึมพำ ดวงตาเป็นประกายสะท้อนแสงสีฟ้าจากชิปขนาดจิ๋ว "ชิปเข้ารหัสระดับทหาร... เจ้าหน้าที่คนนี้ไม่ได้ถูกฆ่าปิดปากธรรมดา แต่เขาคือ 'หนอนกระ่อน' ที่จงใจส่งข้อมูลลับสุดยอดออกไปนอกเครือข่ายสหพันธ์" ศิลาหยิบตลับบรรจุตัวอย่างปลอดเชื้อมาลองรับชิปชิ้นนั้น สายตาคมกริบวิเคราะห์ลวดลายวงจราจรบนผิวชิป "ไม่ใช่แค่หนอนกระ่อนธรรมดา... ลายเซ็นดิจิทัลนี้ เป็นของระบบปฏิบัติการภายในของยานสำรวจ 'แอรีส' ยานอวกาศที่สูญหายไปพร้อมกับทีมนักวิจัยเมื่อสัปดาห์ก่อน" "แปลว่าอะไรล่ะครับ?" ไคเลิกคิ้วสูง น้ำเสียงเจือความน่าสนใจ "แปลว่าพวกเดียวกันเองกำลังขนย้ายเทคโนโลยีลับข้ามเขตดาว โดยใช้ศพของเจ้าหน้าที่ความมั่นคงเป็นตู้ไปรษณีย์เคลื่อนที่อย่างนั้นหรือ?" "แปลว่า... มีคำสั่งระดับสูงอนุมัติให้กบฏต่อสหพันธ์จากข้างใน" ศิลาหันมาสบตาไค แววตาของทั้งคู่สะท้อนความจริงอันมืดหม่นที่เพิ่งถูกเปิดเผย "โครงสร้างที่เรากำลังปกป้องอยู่ มันเน่าเฟะถึงแก่นมานานแล้ว" บรรยากาศในห้องชันสูตรเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงฮัมต่ำของเครื่องฟอกอากาศที่ทำงานอย่างหนักหน่วง ทั้งสองยืนประจันหน้ากันโดยมีร่างไร้วิญญาณกั้นกลาง ความตึงเครียดไม่ได้มาจากความหวาดกลัว แต่มาจากน้ำหนักของความจริงที่พวกเขากำลังแบกรับไว้ร่วมกัน ซึ่งมันอาจเปลี่ยนทิศทางของสงครามระหว่างดวงดาวไปตลอดกาล ทว่า... ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยประโยคถัดไป เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสามก็ดังกระหึ่มขึ้นทั่วสถานีอวกาศ แสงไฟสีขาวโพลนเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่ระรัว *<เตือนภัย: ตรวจพบการเข้าถึงระบบควบคุมอากาศยานโซน C-12 กำลังถูกตัดขาดจากภายนอก>* ศิลาหน้าถอดสี เธอกวาดสายตามองไปรอบห้อง สังเกตเห็นหน้าจอควบคุมระบบระบายอากาศดับวูบลงทีละดวง "ไค... มีคนรู้ว่าเราอยู่ที่นี่" ไคไม่ได้ตื่นตระหนก รอยยิ้มมุมปากกลับปรากฏขึ้นอีกครั้ง ทว่าแววตานั้นกลับว่างเปล่าและเย็นเยียบยิ่งกว่าอวกาศ เขายกคอมพิวเตอร์พกพาขึ้นมาปลายนิ้วรัวแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วเพื่อตรวจจับสัญญาณไอ피ของผู้บุกรุก "ไม่ใช่แค่รู้หครับ ดร.ศิลา..." ไคหันมามองเธอ ชisความจำในมือยังคงถูกกำไว้แน่น น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่าขนลุก "แต่สัญญาณการตัดขาดนี้... มาจากไอ피แอดเดรสภายในห้องควบคุมหลักของตัวคุณเอง" ศิลาชะงัก ลมหายใจขาดห้วงไปเสี้ยววินาที ร่างกายเย็นวาบราวกับถูกโยนลงสู่สุญญากาศ เมื่อประตูกลอัตโนมัติของห้องชันสูตรที่ควรจะถูกล็อกแน่นหนากลับส่งเสียงปลดล็อก "คลิก" เบาๆ พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนทาบทับลงบนบานกระจกฝ้าหน้าห้อง ท่ามกลางความมืดที่คืบคลานเข้ามา... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงสุญญากาศแห่งความลับนี้ด้วยกันนะครับ... เนบิวลาสตาร์