เสียงกระซิบในคลื่นวิทยุ

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวฉายรหัสโค้ดชุดยาวเหยียดสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่คมของไค นิ้วเรียวยาวราวกับศิลปินเปียโนกำลังเคาะแป้นพิมพ์เสมือนจริงด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงคลิกเบาๆ ระรัวในความเงียบงันของห้องควบคุมยานสำรวจร้าง ขณะที่กลิ่นอายความอับชื้นของโลหะผสมและออกซิเจนสังเคราะห์เจือจางลอยอบอวลอยู่รอบตัว "ผมเตือนคุณแล้วนะ ดร.ศิลา ว่าระบบความปลอดภัยของสถานีวงโคจรเซเรสไม่ได้สะอาดอย่างที่พวกสหพันธ์รายงานในเอกสารประชาสัมพันธ์" ไคเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ น้ำเสียงของเขาติดจะเย้าแหย่ตามนิสัย แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นบ่งบอกว่าสถานการณ์ตรงหน้ากำลังตึงเครียดกว่าที่ปากพูด ดร.ศิลา ซึ่งยืนกอดอกพิงผนังโลหะเยียบเย็นอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว หรี่ตามองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม แววตาคู่สวยฉายความระแวดระวังและเยือกเย็น เธอยังคงจดจำความเจ็บปวดจากการสูญเสียพี่สาวในเหตุการณ์ทดลองหลุมดำได้ดี ทุกย่างก้าวในโลกไซเบอร์และอวกาศแห่งนี้จึงไม่มีคำว่าบังเอิญสำหรับเธอ "คุณกำลังเบี่ยงเบนความสนใจ ไค..." เสียงนุ่มทุบทำลายความเงียบ รlขานความเย็นชาเจืออยู่ในทุกพยางค์ "รหัสชุดนั้นไม่ใช่ระบบรักษาความปลอดภัยของเซเรส แต่มันคือโปรแกรมเจาะระบบเฉพาะกิจ... และคุณก็รู้ดีว่ามันพยายามเชื่อมต่อกับอะไร" ไคหยุดมือที่กำลังพิมพ์ เขาสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ รอยยิ้มมุมปากที่มักปรากฏอยู่เสมอจางหายไป เหลือเพียงแววตาจริงจังที่คาดเดาไม่ได้ "คุณนี่ฉลาดเป็นกรดสมกับเป็นนักวิเคราะห์จิตวิทยาอาชญากรรมของหน่วยสืบสวนกลางจริงๆ ครับ..." ไคหัวเราะในลำคอเบาๆ "ใช่... มันไม่ใช่ระบบของเซเรส แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยที่ถูกเข้ารหัสลับสามชั้น และเป้าหมายที่มันพยายามส่งตรงมา... ไม่ใช่ยานลำนี้ แต่เป็นคุณต่างหากล่ะ ศิลา" คิ้วเรียวของศิลาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ความเยือกเย็นที่เธอพยายามประคับประคองเริ่มมีรอยร้าว "หมายความว่ายังไง" "มีใครบางคนกำลังเล่นเกมแมวไล่จับหนูกับเรา และคนที่ส่งข้อความนี้... รู้จักอดีตของคุณดีกว่าที่ผมคาดไว้เสียอีก" ไกดึงหน้าต่างโฮโลแกรมอีกชุดหนึ่งลอยมาตรงกลางระหว่างเขากลับเธอ บนนั้นปรากฏไฟล์เสียงที่ถูกแปลงเป็นคลื่นวิทยุปอนด์ต่ำ ความถี่ระดับเดียวกับที่ใช้ในภารกิจลับของสหพันธ์ยุคก่อนสงครามสุญญากาศ ไคกดปุ่มเล่น เสียงซ่าของคลื่นวิทยุกระแทกเข้าโสตประสาทอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เสียงทุบต่ำ แหบพร่า และแฝงความเยือกเย็นจนน่าขนลุกจะดังแทรกขึ้นมาจากลำโพงขนาดเล็ก *< ดร.ศิลา... คุณยังจำเสียงของความผิดพลาดในห้องทดลองหมายเลขศูนย์ได้หรือไม่? ความลับที่คุณพยายามฝังกลบไว้ใต้หลุมดำ... กำลังจะลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง >* สิ้นเสียงนั้น บรรยากาศภายในห้องควบคุมราวกับลดฮวบลงจนติดลบ ศิลาชะงักงัน ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยลิ่มน้ำแข็ง ความทรงจำสีเทาหม่นที่เธอพยายามหนีห่างมาตลอดชีวิตพรั่งพรูเข้ามาในสมองดั่งคลื่นสึนามิ ไคมองปฏิกิริยาของหญิงสาว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปใกล้เธออย่างระมัดระวังราวกับเข้าใกล้สัตว์ป่าที่กำลังบาดเจ็บ มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะที่ไหล่บางเพื่อดึงเธอกลับมาจากภวังค์แห่งความทรงจำ แต่ศิลาเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว แววตาที่มองเขากลับมาเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและคำถาม "คุณรู้เรื่องนี้มากแค่ไหน ไค?" เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อย แต่ยังคงพยายามรักษาความแข็งกร้าวเอาไว้ "ผมรู้เท่าที่คุณอนุญาตให้ผมรู้... หรือบางที อาจจะน้อยกว่าที่เจ้าของเสียงนั้นรู้เสียด้วยซ้ำ" ไคตอบตามตรง น้ำเสียงของเขาสุภาพแต่จริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "แต่สิ่งที่เราต้องกังวลตอนนี้ไม่ใช่เรื่องอดีตของคุณ... ศิลา ดูนี่สิ" ไคหันกลับไปที่หน้าจอหลัก สัญญาณชีพจรของระบบนำทางยานกำลังกะพริบเป็นสีแดงฉาน และที่มุมขวาบนของจอภาพ ปรากฏจุดพิกัดที่ไม่ควรจะมีอยู่จริง—มันคือร่องรอยการเข้าถึงระบบควบคุมการบินจากภายนอก และกำลังนับถอยหลังการทำลายตัวเองอย่างเงียบเชียบ ดร.ศิลาเบิกตากว้าง เธอก้าวเข้าประชิดแผงควบคุมทันที นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์เพื่อสกัดกั้นการเจาะระบบ แต่หน้าจอกลับปรากฏข้อความปฏิเสธการเข้าถึง พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยเบาๆ ที่ดังขึ้นจากใต้พื้นห้อง "มีคนบล็อกระบบทั้งหมดจากสถานีแม่ข่าย... พวกมันรู้ว่าเรากำลังแกะรอยข้อความนั้น" ศิลาพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามไรผม ไคไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาคว้าอุปกรณ์เชื่อมต่อภาคสนามต่อเข้ากับพอร์ตหลักของยาน ดวงตาคมกริบกวาดมองโค้ดที่วิ่งผ่านไปอย่างบ้าคลั่ง "ไม่ใช่แค่บล็อกครับ..." ไคพูดลอดไรฟัน ขณะที่นิ้วมือยังคงทำงานแข่งกับเวลา "พวกมันกำลังเปลี่ยนเส้นทางสุญญากาศของเรา... ล็อคพิกัดปลายทางไปที่เขตแดนปิดกั้นของดาวเคราะห์น้อยซีรีส์... พื้นที่ที่ไม่มีสัญญาณสื่อสารใดเล็ดลอดออกมาได้เลยแม้แต่คลื่นเดียว" ก่อนที่ศิลาจะได้โต้แย้งอะไร จู่ๆ ไฟฉุกเฉินภายในห้องก็เปลี่ยนจากสีขาวนวลเป็นสีแดงก่ำสาดส่องลงมาทาบทับร่างของทั้งคู่ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ดังขึ้นอย่างแผ่วเบาแต่ชัดเจนจากทางเดินด้านนอก—มันไม่ใช่เสียงของระบบกลไกอัตโนมัติ แต่มันคือเสียงรองเท้าคอมแบตของสิ่งมีชีวิตที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ห้องควบคุมแห่งนี้ทีละก้าว... ทีละก้าวอย่างจงใจ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าคลื่นวิทยุกระแสจิตนี้ไปกับผมนะครับ... เนบิวลาสตาร์